Cihan Butak
Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı // Columnist
İletişim [email protected]
6 Mart Günü Fatma Nur Öğretmen bıçaklanarak öldürülmüştü. Unutmadım, unutmam. Okulda işlendi bu cinayet öğrencisi tarafından. Meramımı derdimi anlatmıştım yazımda bundan günler önce. Çok uzun sürmedi. Şimdi Kahramanmaraş ve Şanlıurfa…Okullarda yaşanan saldırılar bireysel bir trajedi değil toplumun derinlerinde biriken sorunların dışa vurumu fikrimce. Arkadaş! okul dediğimiz yer; güvenin, gelişimin ve geleceğin inşa edildiği bir alan değil mi? Ancak artık kimi zaman korkunun, belirsizliğin ve şiddetin gölgesinde anılıyor. Bu durum, yalnızca eğitim sistemini değil, toplumsal yapının bütününü sorgulamayı zorunlu kılıyor.
Bu saldırıları yalnızca “anlık öfke patlamaları” ya da “bireysel sapmalar” olarak değerlendirmek, meselenin özünü ıskalamak olur. Gençlerin giderek artan yalnızlığı, iletişimsizlik, dijital dünyada maruz kaldıkları içerikler, aile içi sorunlar ve toplumsal baskılar; hepsi bir araya gelerek zihinde tehlikeli bir birikim yaratabiliyor. Okul ise bu birikimin patladığı son sahne haline geliyor. Ve artık özenti olan gençler sadece iyi birer birey olmayı seçmek yerine gittikçe kötüleşiyor.
Özellikle dikkat çeken bir diğer nokta, şiddetin giderek normalleşmesi. Sosyal medya ve dijital platformlar aracılığıyla sürekli tekrar eden şiddet görüntüleri, genç bireylerin duyarlılığını köreltebiliyor. Empati duygusunun zayıflaması ise bu tür eylemleri daha mümkün ve “ulaşılabilir” hale getiriyor. Oysa eğitim, sadece akademik bilgi değil; aynı zamanda değerler, duyarlılık ve birlikte yaşama bilinci kazandırmalıdır. Bizim öyleydi okulumuz kültürümüzü, örf ve adetlerimizi öğrendiğimiz, saygının nirvanasını yaşadığımız, sevmenin sevilmenin ne demek olduğunu çok iyi bildiğimiz yerdi. Ama gel gör ki okul ile bitmiyor herşey. Burada en büyük sorumluluk yalnızca okullara yüklenemez. Aileler, eğitimciler, medya ve karar vericiler; herkesin ortak bir zeminde buluşması gerekiyor. Rehberlik hizmetlerinin güçlendirilmesi, öğrencilerin psikolojik desteklere daha kolay erişebilmesi, öğretmenlerin bu tür riskleri erken fark edebilecek şekilde desteklenmesi kritik önem taşıyor. Aynı şekilde, gençlerin kendilerini ifade edebilecekleri güvenli alanların oluşturulması da şiddetin önlenmesinde önemli bir adım olabilir.
Unutulmaması gereken bir gerçek var: Şiddet, çoğu zaman duyulmayan bir çığlığın en sert halidir. Bu çığlığı bastırmak yerine anlamaya çalışmak, çözümün ilk adımıdır. Okulları yeniden güvenli alanlar haline getirmek istiyorsak, sadece güvenlik önlemlerini değil; insanı, duyguyu ve toplumu merkeze alan bir yaklaşımı benimsemek zorundayız. Çünkü bir okulda yaşanan her saldırı, aslında hepimize yönelmiş bir sorudur: “Neyi gözden kaçırdık?” Cevabı çok basit Aile olamadık.
Yorum Yazın