Recep Özoğul
Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı // Columnist
İletişim [email protected]
Bazen bir şehir susar… Ama o suskunluğun içinde bir uğultu vardır. İşte bugün Diyarbakır tam da böyle bir uğultunun içinde. Herkes aynı şeyi konuşuyor, aynı ihtimali fısıldıyor: “Bu sene oluyor mu?” Amedspor sahaya çıktığında sadece 11 futbolcu oynamıyor artık. Tribünde binler, televizyon başında on binler, belki milyonlar aynı anda ayağa kalkıyor. Bir pozisyonda herkes aynı anda “vur!” diye bağırıyor, bir golde aynı anda yerinden fırlıyor. O an Diyarbakır’ın sokaklarıyla salonları arasında hiçbir fark kalmıyor.
Maç saatleri artık sıradan saatler değil. Çaylar erken demleniyor, işler erkenden bitiriliyor. Esnaf dükkânını yarım kapatıp skora bakıyor. Evlerde kumanda kimdeyse, o gün söz hakkı da onda. Çünkü o ekran sadece bir maç göstermiyor; bir umudu canlı yayınlıyor. Dört hafta kaldı. Sadece dört hafta…Ama bu dört hafta, yılların özlemini taşıyor içinde.Bir gol olduğunda düşün: Sokakta yürüyen biriyle evde televizyon izleyen biri aynı anda sevinecek. Tanımayan insanlar birbirine sarılacak. Kornalar çalacak, çocuklar sokaklara dökülecek. Çünkü bu sevinç, “biz kazandık” sevincinden daha fazlası olacak.
Ve bir de şu var…Eğer Amedspor Süper Lig’e çıkarsa, Diyarbakır sadece kendi takımını izlemeyecek. Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş gibi büyük kulüpler bu şehre gelecek. Yıllardır televizyondan izlenen yıldız futbolcular, bu kez Diyarbakır çimlerinde top koşturacak. Tribünler dolacak, şehir günler öncesinden o maçları konuşacak. Belki bir çocuk ilk kez canlı bir büyük maç izleyecek.Belki bir baba, yıllardır hayalini kurduğu atmosferi kendi şehrinde yaşayacak.Bu sadece futbol değil… Bu, bir şehrin dünyayla daha güçlü bağ kurması demek.Amedspor Süper Lig’e çıkarsa, bu sadece bir ligin değişmesi değil; şehrin ritminin değişmesi demek. Daha çok insanın sokağa çıkması, daha çok sohbetin futbolla başlaması, daha çok gencin “ben de yapabilirim” demesi demek.
Kafelerde maçlar daha kalabalık izlenecek, formalar daha gururla giyilecek. Belki de en önemlisi, insanların yüzünde daha fazla gülümseme olacak. Çünkü bazen bir galibiyet, insanın içindeki yorgunluğu alır. Bazen bir takım, bir şehrin moralini taşır.Şimdi herkes aynı yerde buluşmuş gibi:Tribünde, televizyonda, kalpte…Ve herkes aynı şeyi bekliyor:O son düdük çalsın, o hayal gerçek olsun.
Yorum Yazın