Gözünüz aydın. Emellerinize ulaştınız. Sonunda istediğiniz oldu. Efsane Diyarbakırspor,  Bölgesel Amatör Liginden, Süper Amatör Ligine düştü. 58 Yıllık tarihi olan bu takım artık Süper Amatör Liginde. Diyarbakır gibi sözde metropol bir kent, Ve bu kentte bu kadar milletvekili,  Bu kadar kamu kurumu, Bu kadar iş adamı,

Bu kadar zengin, Bu kadar STK, Bu kadar dernek, Bu kadar insan varken  Bu kentin takımı sahipsizlikten, parasızlıktan küme düşmesini bu kent nasıl kendine yakıştırdı anlamış değiliz. Yapılan seçimler, Yapılacak olan yatırımlar Verilen sözler, Alınacak sporcular, Ve söylenen daha birçok vaadlerin, Hiç biri yapılmadı. Yapmayacaktınız da neden gelip sözler verdiniz?

Neden seçimlere girdiniz? Neden o seçimlerde projelerinizi anlattınız? Seçildikten kısa bir süre sonra neden takımı yüz üstü bırakıp gittiniz? Diyarbakırspor’u kullanarak reklamlarınızı mı yaptınız? Bir Diyarbakırspor’u ve ona gönül verenleri bu kente çok mu gördünüz? Bu takım ve ona gönül verenler size ne yaptı ki? Diyarbakırspor Gönüldaş’larının bir maça gitmesi ve onu desteklemesi mi çok geldi size? 

Gaffar OKKAN’ın emanetini neden çok gördünüz bu kente? Şunu bilin ve asla unutmayın. Tarih sizleri affetmeyecek. Bu kutsal topraklar sizleri affetmeyecek. Bu memleketin camileri, kiliseleri sizleri affetmeyecek. Bu memleketin kara taşları sizleri affetmeyecek. Bu memleketin surları sizleri affetmeyecek. Babadan çocuğuna miras kalan şanlı Diyarbakırspor’a gönülden bağlı babalar ve çocuklar sizleri affetmeyecek. Bu memleketin yaşlıları, bebekleri, kadınları, kızları, erkekleri, genci yaşlısı sizleri affetmeyecek.

Şunu Bilin Ki Efsane Diyarbakırspor’a Gönül Verenlerin Elleri Daima Yakalarınızda Olacak. Bunları unutmayın ve artık istediğiniz kadar Diyarbakırspor’un düşmesine sevinin. Diyarbakırspor’un Bu Hale Gelmesinde Emeği Olanlara Yazıklar Olsun. Ey şanlı Diyarbakırspor,Senin sevgin kanayan bir yara dahi olsa hep bizde olacaktır. Sen bizim gönlümüzde Altınsın. Ve altın çöpe düşse değerinden hiçbir şey kaybetmez.Kaybedenler onu çöpe düşürenler olacaktır.  Ve Ey Şanlı Efsanem, Sen Asfaltta Oynasan Bile, Biz Kaldırımlarda Seni İzleriz Ve Destekleriz…

Oturdukları koltuklardan palamut gibi iri laflar eden, mülki amirden çok taraftar ruhu sergileyen, güçlerini yasalardan ziyade polisin muharebe kabiliyetinden alan, ideolojileri gereği emek karşıtı olduklarından 1 Mayıs'ta işçilerin Taksim'de kutlama yapmalarını “kalelerine atılmış bir gol” olarak görenlere diyeceğim korkacak bir durumun olmadığı yönünde…

 Nasıl mı? Milyonlarca işçi, memur, emekli, esnek ve kayıt dışı çalışanlar ve hatta işsizler bile bu bir günde bir araya gelecek, bu tatil evde yatma günü değil meydanlarda gerçek bayram organizasyonuyla kutlanma günüdür diyecek.  1 Mayıs sabahı babalar çocuklarının elinden tutarak alın terinin kutsallığını öğretmek için meydanlara koşacak, böylece marjinal gruplar meydanları boş bulamayacağından eskiden korkarak televizyon ekranlarından gördüğümüz vurdulu kırdılı görüntüler tarihe karışmış olacak. Neşe içinde kol kola halayların çekildiği mutluluk görüntüleri ekranlara yansıyacak, hatta öyle güzel organizasyonlar düzenlenecek ki bir günlük tatile sığmayacak, coşku bir haftaya yayılacak.

 Sonrada TBMM Mayısın ilk haftasını Emekçiler Haftası ilan edecek. Bu bir hafta boyunca kültürel ve sosyal aktiviteler yapılacak, sendikalar konferanslar düzenleyecek. Çalışanların ekonomik, sosyal ve sendikal sorunlarının ele alındığı geniş kapsamlı çoğulcu katılımcı toplantılar yapılacak. Sendikal örgütler birbirleriyle yarışacak, yeni projeler açıklanacak, çalışanlarının mutluluğu ve refahı için yeni açılımlar yapılacak.

Emek ve dayanışma sadece iş aş para için değil, yapılan işin kalitesi, iş güvenliği ve iş istihdamının da artırılması için neler yapılması hususunda beyin fırtınaları düzenlenecek. Çalışanların ’’sözde değil özde’’ olan haklarının ele alındığı geniş oturumlar düzenlenecek, işçi işveren arasındaki belirlenen ücret belirleme komisyonlarının alt yapısı bu konferanslarda tartışılacak.  Bu bayram, alın terinin hatırlandığı, İşçi ve Memurların kaynaştığı gün olacak. Bu bayram, İşçi ve İşverenin kol kola halaylar eşliğinde çekilmiş fotoğrafları olacak.

 İşte Böyle… Ütopya gibi görünse de görmek istediğimiz özlenen tablo böyle…Halkların kazanacağı belki meçhul. Ama hafızaları zehir. Yani bir halk kendine yapılan iyiliği de yapılan kötülüğü de unutmaz. Hele de o Millet en büyük tecrübelerinde acıyla sınanmışlarsa…

Gelin biraz Nazım Hikmet Ran’dan bahsedeyim size. Haddim olmayarak, dilim döndüğünce… Onu anlatma yolu, bir şairi anlatmak gibi değildir aslında. Bir vicdanı, bir sancıyı en sade haliyle kelimelere dökmektir. Hasretin ve memleketin şairidir o. Kalplerde çarpan, sokaklarda dolaşan dizelerdir Nazım. Ve bu yazı, bir Neşet türküsü eşliğinde okunsun isterim; ağır ağır akan, girizgâhı 6 dakika 24 saniye  süren bir türkünün eşliğinde… Hayatı boyunca ne bütünüyle memlekete ait olabilen ne de memleketten vazgeçebilen bir şair düşünün. Hepimiz, günlük tutmanın ne demek olduğunu biliriz; kalbimiz kadar temiz bir sayfayı bize ayıran birine teşekkür etmeyi de… Ama Nazım, Piraye’ye yazdığı mektuplara “yalnızlık günlüğüm” dedi.

“Yaşamak Şakaya Gelmez…” Bu tek cümle bile, onun dünyasında hayatın ne kadar ciddi, ne kadar gerçek ve aynı zamanda ne kadar savunulması gereken bir değer olduğunu anlatmaya yeter. O yıllarda yazdığı şiirlerde en çok hissedilen şey şudur: Umut, en dar mekânda bile nefes alabilmektir. Bizler boğulurken eşsiz manzaralarda…Bursa’da kaldığım yıllarda, Heykel taraflarında “Mahfel” diye bir kafe vardı. Duvarlarında Piraye’ye yazılmış mektuplar asılıydı. Duygusal, sevda kokan kâğıt parçaları… Ve hepsinde aynı imza: Nazım. Nazım, hiç kimseye benzemez. Sevdayı da hasreti de öyle bir anlatır ki, nereden vurduğunu uzun uzun düşünürsünüz. Felç olur kalbiniz. Çünkü o, “Kuvayi Milliye Destanı”dır; memleketin insan manzarasıdır.

1951’de sürgün edildi. Pablo Neruda onun için “kalabalık bir dünyayı içinde bir memleket gibi taşıyan adam” derken, Nazım aslında şuydu: uzaklığa rağmen sevmek, umutsuzluğa rağmen ısrar etmek. Bir rivayet, bir anlatı, bir hafıza gibi… Mustafa Kemal Atatürk’e yetişen şiirlerinin gençler arasında dolaştırılması “suç” sayıldığında, “Gençlerin suçu yok, tek suçları şiirlerimi dağıtmak” diyecek kadar da naifti.

Kronolojik bir sıralama yapmak onun hayatını anlamaya yetmez belki. Çünkü Nazım bir takvim değil, bir duygudur. Bir muhabbetin en koyu yerinde aşka gelince “Ben müsadenizle bir Nazım şiiri okuyacağım, affola…”diyebilmektir mesela. “Seviyorum Seni Ekmeği Tuza Banıp Yer Gibi…” Bunu okurken, gecenin bir vakti en sevdiğimiz gelir aklımıza hiç çıkmazken aslında… Nazım’ı anlatmak çetindir. Çünkü o, anlatılan değil hissedilendir. Memleket meselesidir fazlasıyla.

Moskovada kapattı gözlerini dünyaya…Ama aslında dünyayı hiç bırakmadı. Her şairin esinlendiği oldu yıllar içinde zaman kaybolsa da…Kısaca Nazım Hikmet’i anlamak, yalnızca şiir okumak değildir. Onu anlamak: Bir insanın nasıl bedel ödediğini, Şiirin nasıl bir direniş aracına dönüştüğünü, Kelimelerin nasıl bir hayat kurabildiğini, Aşkın en sade ve en derin halini almaktır galiba. Ve onun bıraktığı en büyük miras şudur: Şiirin sadece yazılmadığı iliklerine kadar yaşanmışlığıdır. Şiiri aslında yazanın değil ihtiyacı olanındır cümlesine kalben katılmaktır. Yaşayıp yazdığı bütün kelamlara selam ola… Nazım…Eyvallah…

6 Mart Günü Fatma Nur Öğretmen bıçaklanarak öldürülmüştü. Unutmadım, unutmam. Okulda işlendi bu cinayet öğrencisi tarafından. Meramımı derdimi anlatmıştım yazımda bundan günler önce. Çok uzun sürmedi. Şimdi Kahramanmaraş ve Şanlıurfa…Okullarda yaşanan saldırılar bireysel bir trajedi değil toplumun derinlerinde biriken sorunların dışa vurumu fikrimce. Arkadaş! okul dediğimiz yer; güvenin, gelişimin ve geleceğin inşa edildiği bir alan değil mi? Ancak artık kimi zaman korkunun, belirsizliğin ve şiddetin gölgesinde anılıyor. Bu durum, yalnızca eğitim sistemini değil, toplumsal yapının bütününü sorgulamayı zorunlu kılıyor.

Bu saldırıları yalnızca “anlık öfke patlamaları” ya da “bireysel sapmalar” olarak değerlendirmek, meselenin özünü ıskalamak olur. Gençlerin giderek artan yalnızlığı, iletişimsizlik, dijital dünyada maruz kaldıkları içerikler, aile içi sorunlar ve toplumsal baskılar; hepsi bir araya gelerek  zihinde tehlikeli bir birikim yaratabiliyor. Okul ise bu birikimin patladığı son sahne haline geliyor. Ve artık özenti olan gençler sadece iyi birer birey olmayı seçmek yerine gittikçe kötüleşiyor.

Özellikle dikkat çeken bir diğer nokta, şiddetin giderek normalleşmesi. Sosyal medya ve dijital platformlar aracılığıyla sürekli tekrar eden şiddet görüntüleri, genç bireylerin duyarlılığını köreltebiliyor. Empati duygusunun zayıflaması ise bu tür eylemleri daha mümkün ve “ulaşılabilir” hale getiriyor. Oysa eğitim, sadece akademik bilgi değil; aynı zamanda değerler, duyarlılık ve birlikte yaşama bilinci kazandırmalıdır. Bizim öyleydi okulumuz kültürümüzü, örf ve adetlerimizi öğrendiğimiz, saygının nirvanasını yaşadığımız, sevmenin sevilmenin ne demek olduğunu çok iyi bildiğimiz yerdi. Ama gel gör ki okul ile bitmiyor herşey. Burada en büyük sorumluluk yalnızca okullara yüklenemez. Aileler, eğitimciler, medya ve karar vericiler; herkesin ortak bir zeminde buluşması gerekiyor. Rehberlik hizmetlerinin güçlendirilmesi, öğrencilerin psikolojik desteklere daha kolay erişebilmesi, öğretmenlerin bu tür riskleri erken fark edebilecek şekilde desteklenmesi kritik önem taşıyor. Aynı şekilde, gençlerin kendilerini ifade edebilecekleri güvenli alanların oluşturulması da şiddetin önlenmesinde önemli bir adım olabilir.

Unutulmaması gereken bir gerçek var: Şiddet, çoğu zaman duyulmayan bir çığlığın en sert halidir. Bu çığlığı bastırmak yerine anlamaya çalışmak, çözümün ilk adımıdır. Okulları yeniden güvenli alanlar haline getirmek istiyorsak, sadece güvenlik önlemlerini değil; insanı, duyguyu ve toplumu merkeze alan bir yaklaşımı benimsemek zorundayız. Çünkü bir okulda yaşanan her saldırı, aslında hepimize yönelmiş bir sorudur: “Neyi gözden kaçırdık?” Cevabı çok basit Aile olamadık.

Şu iki fotoğrafa iyi bakmanızı istiyorum dostlar. Birinci fotoğraf 2025 yılının Ekim ayında kendi topraklarında zeytin hasadı yapan Filistinli leri yerlerinden etmek, onları küçük düşürerek sürmek için elinde silahla tarlarına gelen siyonistlerden sadece biri. Fotoğrafa bakınca ne görüyorsunuz çok merak ediyorum. Ben bakınca içi ve dışı iğrençliklerle dolu terör örgütü mensubu görüyorum. Bu eli silahlı terörist ve yanındaki diğer örgütü mensupları ile oradaki insanların topraklarına el koymakla görevlendirilmiş.

Bu görevi de kendince en iyi şekilde ve büyük bir zevkle yapığına inanıyor. Bu teröristin fotoğrafı geçenlerde İtalyan L’Espresso Dergisi kapağında ”İstismar” başlığı ile yayımladığı  “Siyonistler İsrail’i Etnik Temizlik ve Katliamla Şekillendiriyor” manşeti ile gündeme getirdi. İsrail bu fotoğrafın yapay zeka olduğunu savunsa da dergi buna karşılık olay ile ilgili videoyu yayımladı ve gerçek olduğunu siyonistlerin suratına vurdu.

İkinci Fotoğraf ise yıllarca Öfkeli Müslüman, Terörist Müslüman, DEAŞ’li Terörist diyerek sürekli paylaşılan ve Müslümanların hepsini terörist olarak göstermek için gündeme getirilen bir fotoğraf. Şimdi gelelim bu öfkeli Müslüman Şakil Ahmed Bhat’a ait bu fotoğrafın gerçek hikâyesine. 1986 yılında Hindistan’ın Keşmir bölgesinde Ablası hanımlara Kuran kursu verdiği için hint polisi tarafından evlerine baskın yapılıyor. Ablasını Şakil Ahmed Bhat’ın gözleri önünde balkondan aşağıya atıyorlar.

Bunun sonucunda ablasının beli kırılıyor. Defalarca yalvarmasına rağmen hastaneye gidip tedavi etmelerine izin vermiyorlar.  Ablası gözlerinin önünde yatakta gün geçtikçe eriyor ve 5 yıl sonra ölüyor. Cenazesini alıp o acı ile, Bunun hesabını kimden soracağım? Diyor Hint polisi,Getir ölüsüne tecavüz edeceğiz diyor Şakil Ahmed cinnet geçiriyor ve gösterilerde bu fotoğraflar çekilip Müslüman Terörist diye servis ediliyor. Şimdi soruyorum size. Bu ikisinden Hangisi Gerçek Terörist…

Bazen bir şehir susar… Ama o suskunluğun içinde bir uğultu vardır. İşte bugün Diyarbakır tam da böyle bir uğultunun içinde. Herkes aynı şeyi konuşuyor, aynı ihtimali fısıldıyor: “Bu sene oluyor mu?” Amedspor sahaya çıktığında sadece 11 futbolcu oynamıyor artık. Tribünde binler, televizyon başında on binler, belki milyonlar aynı anda ayağa kalkıyor. Bir pozisyonda herkes aynı anda “vur!” diye bağırıyor, bir golde aynı anda yerinden fırlıyor. O an Diyarbakır’ın sokaklarıyla salonları arasında hiçbir fark kalmıyor.

Maç saatleri artık sıradan saatler değil. Çaylar erken demleniyor, işler erkenden bitiriliyor. Esnaf dükkânını yarım kapatıp skora bakıyor. Evlerde kumanda kimdeyse, o gün söz hakkı da onda. Çünkü o ekran sadece bir maç göstermiyor; bir umudu canlı yayınlıyor. Dört hafta kaldı. Sadece dört hafta…Ama bu dört hafta, yılların özlemini taşıyor içinde.Bir gol olduğunda düşün: Sokakta yürüyen biriyle evde televizyon izleyen biri aynı anda sevinecek. Tanımayan insanlar birbirine sarılacak. Kornalar çalacak, çocuklar sokaklara dökülecek. Çünkü bu sevinç, “biz kazandık” sevincinden daha fazlası olacak.

Ve bir de şu var…Eğer Amedspor Süper Lig’e çıkarsa, Diyarbakır sadece kendi takımını izlemeyecek. Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş gibi büyük kulüpler bu şehre gelecek. Yıllardır televizyondan izlenen yıldız futbolcular, bu kez Diyarbakır çimlerinde top koşturacak. Tribünler dolacak, şehir günler öncesinden o maçları konuşacak. Belki bir çocuk ilk kez canlı bir büyük maç izleyecek.Belki bir baba, yıllardır hayalini kurduğu atmosferi kendi şehrinde yaşayacak.Bu sadece futbol değil… Bu, bir şehrin dünyayla daha güçlü bağ kurması demek.Amedspor Süper Lig’e çıkarsa, bu sadece bir ligin değişmesi değil; şehrin ritminin değişmesi demek. Daha çok insanın sokağa çıkması, daha çok sohbetin futbolla başlaması, daha çok gencin “ben de yapabilirim” demesi demek.

Kafelerde maçlar daha kalabalık izlenecek, formalar daha gururla giyilecek. Belki de en önemlisi, insanların yüzünde daha fazla gülümseme olacak. Çünkü bazen bir galibiyet, insanın içindeki yorgunluğu alır. Bazen bir takım, bir şehrin moralini taşır.Şimdi herkes aynı yerde buluşmuş gibi:Tribünde, televizyonda, kalpte…Ve herkes aynı şeyi bekliyor:O son düdük çalsın, o hayal gerçek olsun.

Bazı haftalar anlatmak ağır gelir.
Gördüklerin, duydukların, düşündüklerin kelimeye sığmaz.
İnsan yazmak yerine biraz bakmak ister; biraz dinlemek, biraz anlamaya çalışmak.

Ama bazen en doğru cümle yazılmayan cümledir.
Belki de bu yüzden bu hafta köşe yazım yok.

Ama bu bir boşluk değil.
Bu, biraz durup düşünmenin, biraz nefes almanın satır arasıdır.

Merak etmeyin…Seneye değil, haftaya yine konuşuruz. İzninizle… Not: Ankara’da düzenlenen 23.Tuyap Kitap Fuarına Katılacam izlenimlerim gözlemlerim ve yazamadıklarım başka bir köşe yazımda…

Gelin size bakış açısıyla ilgili görünüşün ve yaklaşımın farklı olduğuna dair gerçek bir olay anlatayım. Durumların kişilere göre farklı olabileceğini ve bazen hayatta yaşanılan zamanın ve o anın bir daha yaşanamayacağına dair olduğunu, yazımın en sonunda değil de şimdi söyleyeyim.

Ünlü bir futbolcu karısını öldürmekle suçlanıyordu. Futbolcu yakalanmıştı. Ama karısının cesedi ortada yoktu. Duruşma Amerikan filmlerindeki gibiydi.  Futbolcu sanık sandalyesinde oturuyordu. Kucak dolusu parayla tuttuğu avukatı jüriyi ikna etmeye uğraşıyordu.

Sayın jüri üyeleri, müvekkilimin suçsuz olduğuna yürekten inanıyorum. Buna az sonra sizler de inanacaksınız. Neden mi? Bakın, şimdi 1' den 10' a kadar sayacağım  ve müvekkilimin öldürdüğü iddia edilen karısı bu kapıdan içeri girecek.  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10..." Bütün jüri kapıya döndü.

Kimse Girmedi İçeri. Avukat bir savunma dâhisiydi, öldürücü hamlesini yaptı.-Bakın, siz de kadının öldüğüne inanmıyorsunuz. Çünkü hepiniz içeri girecek diye kapıya baktınız.  İşte kararı buna göre vermenizi talep ediyorum. Ancak jüri ünlü futbolcuyu suçlu bulduğunu bildirdi ve dava bu şekilde sonuçlandı.

Mahkeme çıkışında avukat, bayan jüri başkanına yaklaştı ve 10' a kadar saydığımda siz de diğer üyeler gibi kapıya bakmıştınız. Neden böyle bir karara imza attınız? "Doğru" dedi jüri başkanı;  Ben de kapıya baktım, ama müvekkiliniz hiç kapıya bakmıyordu!”

Futbolcu müebbet ceza aldı. Bakmış olsaydı onun yapmadığına karar verip, şu an sizinle kahve yudumluyor olacaktı. Bakış açınızı ne kadar geniş tutarsanız, doğruya ulaşmanız o kadar hızlı olur. En iyi analist herkes bir noktaya bakarken,  O noktaya yönelen bakışları izleyen kişidir. Hayatımızda bu yaklaşım bizi her zaman farklı kılacaktır…

Bu Zafer Türkiye’nin Ortak Gururunu Pekiştirdi Dünya Kupası play-off finalinde Kosova’yı mağlup ederek 24 yıllık hasreti sona erdiren A Milli Futbol Takımı’nın başarısı, Türkiye genelinde büyük bir sevinç ve coşku yarattı. Milli Takımdan Tarihi Başarı A Milli Takım’ın elde ettiği sonucun toplumun her kesiminde karşılık bulduğunu ifade etti. Bu başarının, uzun yıllardır süren bir özlemi sona erdirdiğini belirtti. “A Milli Takımımızın Dünya Kupası’na katılması, 24 yıllık hasretin sona erdiğinin en açık göstergesidir. Bu başarı, milletimizin ortak gururunu daha da güçlendirmiştir. ”Sahadaki Mücadele Ruhu karşılaşmada sergilenen performansın dikkat çekici olduğunu dile getirdi. “Futbolcularımızın sahada ortaya koyduğu mücadele, azim ve kararlılık bu başarının temelini oluşturmuştur. Biz bitti demeden bitmez anlayışı bu zaferle bir kez daha hayat bulmuştur.” ifadelerini kullandı.

Tebrik Ve Teşekkür Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı adına Emeği geçen herkesi tebrik ederiz  “Başta futbolcularımız olmak üzere teknik heyeti ve katkı sunan herkesi yürekten kutluyorum. Bu gururu bizlere yaşatan bizim çocuklara teşekkür ediyoruz.” “24 yıl sonra gelen başarı umutları yeniden yeşertti” A Milli Futbol Takımı’nın 24 yıl sonra Dünya Kupası’na katılmasını büyük bir gurur ve toplumsal umut kaynağı olarak yaşadık “Bu Başarı Milletin Ortak Sevincidir” “Milli takımımızın elde ettiği bu tarihi başarı, sadece sportif bir kazanım değil; milletimizin birlik ve beraberliğinin en güçlü göstergesidir” dedi.

“Çatak’ta Coşku Yaşandı” Başarının Çatak’ta büyük bir heyecanla karşılandığını “Vatandaşlarımız bu gururu hep birlikte yaşadık bayraklarla kutladık” “Gençlerimize Umut Oldu” Milli takımın başarısının gençler için önemli bir motivasyon kaynağı olduğunu “Bu başarı, gençlerimize azim ve kararlılıkla çalışıldığında her hedefe ulaşılabileceğini göstermektedir” “Spor Toplumu Birleştirir” Sporun birleştirici gücüne dikkat çekerken, “Farklı kesimlerin aynı sevinçte buluşması, milletimizin en büyük gücüdür” “Kalıcı Başarı İçin Destek Şart” “Bu başarıyı sürdürülebilir kılmak için gençlerimize, altyapıya ve spor yatırımlarına daha fazla önem verilmelidir”

Yıllar önce bir söz okumuştum bir yerde. Ve o sözü kafama kazımış, Kulağıma küpe yapmıştım. Bir çok yerde ve sohbette bu sözü hep kullandım. Kullanmaya da devam ediyorum. O söz; Yolsuzluk Bitmeden, Yoksulluk Bitmez Di. Sizce de doğru değil mi? Yoksulluğun en önemli nedeni yolsuzluk değil mi. Başka nedenleri de var tabiki. Ama ben en önemlisi diyorum. Yolsuzluğun bitmesi gerektiğini diyorum. Yolsuzluk bitecek ki çalınan çarpılan paralar insanların ceplerine, evlerin tencerelerine, fakir fukaranın, garip gurebanın, emeklinin, asgarî ücretlinin maaşına yansısın.

Doğru olan kesinlikle budur. Hangi parti olursa olsun, Hangi seçilmiş veya atanmış yaparsa yapsın. İnsanların yararına yapılmayan harcamaların hepsi hırsızlıktır, yolsuzluktur. Şu lüks içinde yaşayanlara bakın bi. Bir ekmeğe dahi muhtaç bu kadar insan varken nasıl bu kadar lüks içinde yaşam olur. Bu yaşama ayda bir alınan maaş yetmez, Bu yaşama alın teri yetmez. Bu yaşama dürüstlük yetmez. Bu yaşama ahlak yetmez. Bu yaşama doğruluk yetmez. Bu yaşama güzel olan hiç bir şey yetmez. Birinin gelirinin bilmem kaç katı gideri varsa orada başka şeyler vardır. İşte bunların olmaması gerektiğinden bahsediyorum dostlar.

Birde ülkede şöyle bir olay çıktı ortaya. Bu benim hırsızım. O halde çalabilir. Ben onu savunurum. Bu benim hırsızım değil. O zaman çalamaz. Her yerde dile getiririm. Kimse kusura bakmasın. Hırsızın benim yada benim olmayanı yok. Futbol takımı tutar gibi hırsız tutar olduk neredeyse. Kimse hırsızına sahip çıkmasın. Kim olursa olsun, Yolsuzluk yapan herkes benim gözümde hırsızdır. Yine söylüyorum, Yolsuzluk Bitmeden, Yoksulluk Bitmez...

Biraz uzun bir hikaye ama okunmaya değer bence dostlar. Yıllar yıllar önce bir dost meclisinde anlatılan revize edip okumanızı istediğim menkıbe… Selam olsun Dosta. İnşaatlarda çalıştı, araba yıkadı, su sattı, simit sattı, çay sattı... Ne yapsa olmuyordu. Bin bir ümitle geldiği bu koca şehirde yine işsizdi işte. Ellerini cebine attı, dilinde bir türkü, gönlünde hayaller, yürümeye başladı. Yağmur çiseliyordu. Köyü geldi gözlerinin önüne, ah çekti, bir sigara yaktı. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu. Türküyü türküye ekledi, sigarayı sigaraya, uzaklara dalıp gitti gözleri. Yağmur hiç yağmadığı kadar şiddetle yağmaya başladı. Bir yolu olmalı, diye düşündü. Zengin olanlar nasıl oluyordu sanki? Çok mu akıllıydılar, çok mu çalışkan?

Yakınlardaki bir inşaatın üst katına çıktı, bir sigara daha yaktı. Sırılsıklam olmuştu. Caddelerde arabalar yüzüyor, insanlar sağa-sola kaçışıyorlardı. Yarını kim bilebilir, dedi, iki saat önce günlük güneşlikti, şimdi sokaklardan nehirler akıyor. O anda birisinin sel suları içinde çırpındığını fark etti. Belli ki yüzme bilmiyordu. Eyvah, dedi, adam boğuluyor! Etrafta kimsecikler kalmamıştı. Koşarak aşağı indi, boğulmak üzere olan ihtiyarı kavradı, yüzerek kenara kadar getirdi. Adamı selden kurtarmıştı. Ertesi gün gazeteler “Yüzyılın Yağmuru“ diye manşet attılar. Felaket ne boyuttaydı, hasar ne kadardı, kaç insan evsiz kalmıştı, tekrar böyle bir yağmur yağacak mıydı? Kimi belediyelere kızıyor, kimi tedbirsizlikten yakmıyor, kimi alınması gereken önlemlerden dem vuruyordu.

Bir gazetede ise, o yağmurda yaşanan bir insan öyküsü vardı: Sel suları içinde kollarıyla kavradığı bir ihtiyarı boğulmaktan kurtaran bir adamın fotoğrafı, üstte bir manşet: “Selden Adam Kurtaran Adam...“Bir başka gazetenin iki acar muhabiri, ertesi gün selden adam kurtaran adamı arıyorlardı. Buldular. Kimdi, nereliydi, ne iş yapmıştı, selden adam kurtarmayı kimden öğrenmişti, ailede selden adam kurtaran bir başkası var mıydı. Her şeyi sordular, fotoğraflarını çektiler, gittiler. Selden adam kurtaran adam röportajları ülkede olay oldu. Herkes birbirine selden adam kurtaran adamı anlatıyor, anneler çocuklarına onun fotoğraflarını gösteriyor, babalar çocuklarının kulağından tutup, yazık sana, diyorlardı, selden bir adam bile kurtaramadın! Halk caddelerde, otobüslerde, kahvehanelerde, her yerde onu konuşuyor, genç kızlar sevgililerinin selden adam kurtarıp kurtaramayacağını sorguluyorlar, maçlarda selden adam kurtaran adam pankartları açılıyordu.

Bir televizyonun çok seyredilen haber sunucusu etrafındakilere emirler yağdırdı: Onu bulun bana, bu akşam, hemen, anlıyor musunuz! Ekrana ilk biz çıkarmalıyız onu, haydi iş başına!.. Ve iki-üç saat sonra televizyonda şu anons yapıldı: “İlk kez bu gece, sadece bu programda... Selden adam kurtaran adam... Sakın kaçırmayın!..“ Adam her akşam bir televizyon kanalındaydı artık. Selden adam kurtarmanın bir sanat olduğunu anlatıyor, selden adam kurtaran adam kurslarının yakında açılacağını müjdeliyor, kitabını nerede imzalayacağını, ilk konferansın ne zaman verileceğini bildiriyordu. Nihayet selden adam kurtaran adam albümü piyasaya çıkmak üzereydi, ilk küp için tankerlerle su taşınmıştı ve albümün tanıtımını kendi programında yapacaktı. Evet, kendi programı

“Selden Adam Kurtaran Adam Show.“Yıllarca o konferanstan bu konferansa, o programdan bu programa koştu durdu. Selden Adam Kurtaran Adam Seyahat, Selden Adam Kurtaran Adam Kebapçısı, televizyonu, yapım şirketi, sitesi, üniversitesi, marketler zinciri, sakızı, çikolatası...İhtiyarladığında işlerini oğlu Sel‘e bıraktı. Sel-, den Adam Kurtaran Adam Vakfı‘nın onursal başkanı sıfatıyla bütün dünyayı gezdi. Selden adam kurtarmaya kabiliyeti olan gençleri keşfedip onlara sahip çıkıyor, konferanslar veriyor, kitaplar yazıyor, yağmur yağdığında şükür duaları ediyordu. Doğduğu şehre Selden Adam Kurtaran Adam Okulu‘nu yaptırmaya karar verdiğinde, oğlu Sel karşısına dikilip dedi ki: Baba, her şeyimizin adı Selden Adam Kurtaran Adam. Yeni bir marka lazım bize, okul bunun için iyi fırsat. Teklifi bir şartla kabul etti: ‘Selden Adam‘ okulunun yanına ‘Kurtaran Adam‘ hastanesi de yapılacaktı. Oğlu mutluydu, o bir isterken iki markası birden olmuştu.

Şehrin belediyesi bir jest yapıp, hastaneyle okulun tam ortasında, Selden Adam Kurtaran Adam Bulvarı‘nın göbeğine heykelini diktiler. Açılış töreninde heykelin üstündeki örtü açılırken, selden adam kurtaran adamın yorgun kalbi bu heyecana dayanamadı, durdu. Selden adam kurtaran adam ölmüştü. Hikaye bu ya, melekler geldiler, selden adam kurtaran adam olduğu için onu cennete götürdüler. Dünyadakinin aksine yüzü hiç gülmüyordu selden adam kurtaran adamın. Daima somurtuyor, bir köşede oturup öylece pinekliyordu. Bu durum meleklerden birinin dikkatini çekti. Neyin var, diye sorunca, içini döktü adam: Burada ne selden adam kurtaran adam konferansı var, ne sel, ne de kurtarılacak adam, dedi. Melek gülümsedi.

Hemen bir selden adam kurtaran adam konferansı tertip edildi cennette. Kocaman bir salon, ön sırada enbiyalar, evliyalar,   arkada cennet ahalisi. Sunucu melek kısa ve özlü bir açış konuşmasından sonra adamı takdim etti:Şimdi karşınızda selden adam kurtaran adam. Selden adam kurtaran adam kasıla kasıla geldi sahneye. Keyfi yerindeydi. Mikrofonu eline aldı, tam konuşmaya başlayacaktı ki, sunucu melek geri döndü, selden adam kurtaran adamın kulağına eğilip, aman dikkatli konuş, dedi. Sonra ön sıralarda oturan birini işaret ederek: Şu var ya, ön sırada oturan, sağdaki, hayır hayır, onun yanındaki... İşte o Nuh Peygamber...

Eğitim denince aklımıza ilk gelen şey akademik başarı oluyor. Sınavlar, puanlar, dereceler… Elbette bunlar önemli. Kimse başarının değersiz olduğunu iddia edemez. İyi bir eğitim, bireyin zihnini geliştirir, ufkunu açar. Ama sormamız gereken daha temel bir soru var: Biz sadece başarılı insanlar mı yetiştiriyoruz, yoksa iyi insanlar mı? Sınıfta bazen çok başarılı öğrenciler görüyorum. Soruları eksiksiz çözen, konulara hâkim, zekâsıyla öne çıkan çocuklar…Ama aynı çocukların bir arkadaşını küçümsediğine, haksızlık karşısında sessiz kaldığına da şahit oluyorum. İşte o an, akademik başarının tek başına yeterli olmadığını çok daha net anlıyorum.

Çünkü bilgi, insana ne yapacağını öğretir; ama ahlak, ne yapmaması gerektiğini hatırlatır.Bugün eğitim sistemi çocuklara nasıl kazanacaklarını öğretiyor. Daha iyisini yapmayı, daha yükseğe çıkmayı, daha öne geçmeyi… Fakat aynı çocuklara vicdanı, adaleti, merhameti aynı güçte verebiliyor muyuz? Oysa bir toplumun geleceğini belirleyen şey sadece zeki bireyler değildir. Asıl belirleyici olan, o zekânın hangi değerlerle yönlendirildiğidir. Akademik başarı bir araçtır. Amaç ise insan olmaktır. Eğer bu dengeyi kuramazsak; bilgili ama vicdansız, başarılı ama adaletsiz bireyler yetiştiririz. Ve bu, bir toplumun en büyük kaybıdır. Bu yüzden eğitimde asıl önceliği yeniden hatırlamak zorundayız: Akademik başarı önemlidir. Ama daha önemlisi, ahlaklı bireyler yetiştirmektir.

Vefa nedir? Kime vefalı denir? Yoksa sadece bir semt adımı? Çok düşündüm, uykularımı böldüm, bir o yana bir bu yana dönüp durdum. Bilene sordum bilmeyene anlattım. Hep dedim ki boza tadında olmasa da görünürde semt, görünmeyeni de ’’vefa’’ olsa. Artık insanların bir semt veya bir bozacı isminden ibaret sandıkları; belki de saydıkları, yeni neslin de "Abi o ne demek?" diye sorduğu, aslında nasıl da dolu, nasıl da insanlık kokan; unutulmuş, yitmiş, gitmiş kavram. Sanırım en kıymetli, güvenin en yakın arkadaşı, belki de olmazsa olmazı.

Gerçeğin sağlaması. Her kaybedilenin arkasından baktığında bulduğun tek eksik, fark etmeden atladığın, yaşamadan anlamadığın. Herkese veremediğin,   zorlasan da hissedemediğin kavram. Vefa duygusu fedakarlığı ve iyilik yapmayı özünde barındırır. Vefa duygusuna sahip insanlar başkalarını mutlu ederken, kendileri de mutlu olmasını bilirler. ”Baba oğluna bir bağ bağışlamış oğlu bir salkım üzümü babasına çok görmüş”   bunu halk arasında söylerler.

Vefasızlık ister istemez nankör kelimesini çağrıştırıyor zihnimizde. İyiliğin güzelliğin karşısında alınan olumsuz tavırlar, umursamazlık kişileri nankör bir yapıya sokar ki, buda insani ilişkilere zarar verir. İnsan olumlu duygularıyla yücelir ve erdeme sahip olur. Erdemli olmak kolay değildir, Bacon’un dediği gibi ”Erdem ezilip berelendikçe kokusu daha güzelleşen şeylere benzer” Bu sebeple   vefa duygusu   modası geçmeyen   bir güzelliktir. Bunun için dostluklar önemlidir, dostluklara iyi sahip çıkmamız gerekiyor. Herkesin dostluklarında bu kavramı tescil etmesi gerekiyor…

Ben Olaylara Yön Veremiyorken, Sen Kendi Başına Bir Olaydın. Arkadaş Dediklerim Beni Terk Ederken, Sen Yanımda Kalmayı Doğru Saydın. Vefa Dedin…Çocukluk Yıllarından Kalma Dostluğa Vefa! Diğerlerine Benzemedin, Çektirmedin Bana Onlar Gibi Cefa…Ve Bayram gönüllerinimizi birbirine yaklaştığı, sevginin ve hoşgörünün çoğaldığı…Bayram sabahı edilen dualar, kurulan sofralar ve yapılan ziyaretler bayramı bilen yaşayan biri olarak en kıymetli zaman. Küçük mutlulukların büyüdüğü, paylaştıkça çoğalan bu güzel gün, hayatın en kıymetli anılarını oluşturur bizlerde…Bir daha ki bayrama yetişmek dileği ile…Herkesin Kutlu ola…

Bir gün önceden alınan bayramlıklar hemen yanı başında.

Özellikle ayakkabı yastığın kenarında.

Yarın bayamdı çünkü.

İçinde tarif edilemez bir sevinç ile,

Öylece uykuya daldı çocuk.

Sabaha kadar kaç defa uyandı

Bayramlıklarına baktı.

Ayakkabısını elleriyle sevdi bilinmez.

Bir daha daldı.

Kuş uykusu misali.

Biraz sonra tekrar açtı gözlerini.

Daha vardı günün doğmasına.

Bir an önce sabah olsun istiyordu.

İşte o çok beklediği sabah olmuştu.

Hemen kalıp babasıyla abdest aldı.

Giyindi ve babasının elini tutarak Bayram namazı için caminin yolunu tuttu.

Önceki bayramlardan biliyordu.

Bayramın namazdan sonra başladığını.

Bayram namazını kıldı.

Camide sağına soluna bakarak hutbeyi dinledi.

Ara sıra babasıyla göz göze gelerek ne zaman bitecek dedi adeta.

Baba az kaldı işareti yaptı.

İşte Hutbede bitmişti.

Cami çıkışında büyüklerin ellerini öptü,

Dualarını aldı.

Babasının eline yapıştı evin yolunu tuttu.

Yolda karşılaştıkları komşu ve tanıdıklar ile bayramlaştılar.

Eve geldiklerinde ev ahalisinin telaşla koşuşturması vardı.

Anne kahvaltı hazırlarken,

Ablalar temizlik içindeydi.

Eee bayram için gelen misafirler evi temiz görmeliydi.

Hep beraber kahvaltı yapıldı.

Ev ahalisi babanın önünde dizilirler.

Önce babanın, sonra annenin eli öpüldü.

Büyükten küçüğe sıraya girildi.

Herkes bayramlaştı.

Baba elini öpenlere bayramlık verdi.

Kıyafetler düzeltildi.

Saçlar tarandı.

Ele poşet alındı ve dışarıya çıkıldı.

Mahalledeki diğer çocuklarla buluşuldu.

Şimdi tanıdık, tanımadık kapıları çalıp bayram kutlama, şeker ve harçlık toplama zamanıydı.

Kapılar çalındı.

Boy boy çocuklar açılan kapılarla birlikte "İyi Bayramlar, Bayramınız Kutlu Olsun" gibi dileklerle kutlandı bayramlar.

Poşetlere atıldı şekerler.

Toplanan harçlıklarla koşuldu mahalle bakkallarına,

Binildi dönme dolaplara.

Ve bir bayram daha yaşandı en güzelinden.

Oysa şimdi,

Yol gözler oldu büyükler.

Tatil oldu bayramlar.

Toplanmaz oldu şekerler.

Alınmaz oldu artık bayram kokusu.

Eve alınan şekerler ise evlerde kaldı.

Belki bir sonra ki bayrama diye

Bayram kutlamaları telefonlarla yapılır oldu.

Bayrama dair her şey unutuldu.

Bizler bile kendimizi unutur olduk.

Ondandır hep

"Nerede eski bayramlar" dememiz.

Bayramımız mübarek olsun...

Farkında mısınız edebiyat ne halde, hele de yazarlık; nerede o eskinin parasal kaygıdan uzak güzide yazarları, bir ülkü uğruna, halkı doğruyla tanıştırmak uğruna eli kalem tutanlar. Ya da tertemiz, duru aşkları dile getirme çabasındaki, gerçekleri, acıları, üzüntüleri, tarihe ışık tutma adına da bir yandan ele alınanlar. Hiçbir kaygı, hiçbir yaranma, beklenti ya da çıkar adına olmayan yazılar ve yazarları.

Farkında mısınız yazarlığın geldiği noktanın?

Ne çok, hiç sevmediğim yeni moda tabirle çakma yazarlar, nabza şerbetçiler, zorlama, zoraki yazarlıklar, sipariş, dayatma, yaltaklanma, dümen suyu ve beklenti yazarlıklar, proje yazarlar, ideolojik savaşım yazarlıkları. Neyi nasıl ele alır, hangi dümen suyunda yazarsam birilerinin gözüne girer, yaranır ve de daha çok kazanırım?

Hangi tür en çok para getirir, hangisi, yayıncıya ve bana daha çok kazandırır kaygılılar ve eserleri.


İçeriğinde hiçbir edebi unsur olmayan, yazım hataları, cümle düşüklükleri, hatta kendi dilinde yazamayan, ama sonradan editörlerce düzeltilen yazılar. 


Örnek çok ama isim vermeyeceğim, okuyanlarınız içi sızlayarak görüyor gerçekleri zaten. Kimin ne olduğunu da, neler ve nasıl yazdığını da! Artık köşe yazıları da siyaset ve sermayenin emrine girdi artık iş çok zor…Buraya kadar sadece günümüz sanatına, edebiyatına ve güncel konularda yazı yazan sadece eylemin adı yazmak olan aslında yazılamayanlara sitemdi…

İstanbul Çekmeköy'deki Taşdelen Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi'nde görev yapan 44 yaşındaki öğretmen Fatma Nur Çelik, 2 Mart'ta düzenlenen bıçaklı saldırıda hayatını kaybetti. İstanbul Çekmeköy'de biyoloji öğretmeniydi Fatma Nur Çelik Öğretmen 17 yaşındaki öğrencisi tarafından bıçaklanarak öldürüldü! Ve kamuoyunda infial yarattı. Meslekte çok disiplinli sorumluluk sahibi idealist bir öğretmen diye bilindi görev yaptığı okullarda. Onu öldüren Resmi açıklamalara göre F.S.B. olayın yaşandığı okulda 11. sınıf öğrencisi 17 yaşında bir lise öğrencisiydi. 18 yaşından küçük olduğu için kimlik bilgileri kamuoyu ile paylaşılmıyor.

Haber bu kadar tüm haber bültenlerinde…Benim söyleyeceklerim ise bütün  aileler iyi öğretmen arayışındalar. Bilsinler ki; öğretmenlerde iyi aile arayışındalar… Çünkü ailenin eğitemediğini eğitmek çok zor. "Bir çocuk, eline çanta verip okula yollamakla, cebine 3-5 kuruş para koyup okul köşesine atılmakla eğitilmez. Daha doğrusu ana babanın görevi burada bitmez. Bu yüzden benim kanımca tembel çocuk, hatalı çocuk, suçlu çocuk yoktur! Hatalı ve hatta suçlu ana baba vardır. 

Bu replik  Okul Müdürü Mahmut Hocanın Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı filminden bir çoğumuz biliyoruz zaten. Sınıfta kaldık gerçekten… Türkiye’de eğitim ve çocuk gelişimi denince akla gelen isimlerden biri olan Doğan Cüceloğlu çocuğun davranışlarının çoğunlukla aile ortamının bir yansıması olduğunu vurgular. Ona göre: Çocuk “tembel” değildir; motivasyonu kırılmış olabilir. Çocuk “suçlu” değildir; yeterince anlaşılmamış, görülmemiş olabilir. Asıl mesele, ebeveynin çocuğa rehberlik etme, onu dinleme ve destekleme biçimidir.

Kesinlikle noktasına kadar doğru. Bu yaklaşım, suçlamadan çok sorumluluğa dikkat çeker. Çocuğu etiketlemek yerine, aile içi iletişimi ve bilinçli ebeveynliği sorgulamayı önerir. Aile okuldan önce gelir çünkü orda yapılan teorik öğrenme evde pratik ile birleşince mana bulur. Bilinçsiz aileler sorumsuz babalar ve anneler çocuklarını eğitmekte zorlanırlar neye nereden başlayacağını bilmeden afallarlar. Böyle olunca toplumda agresif amaçsız ve bilinçsiz bireyler türemeye başlar. Bununda kötü sonuçlar doğurduğunu gördük 2 Mart günü yaşanan olayla. Mardin doğumluydu başka bir katledilen öğretmen, hani küçük yaşta zorla evlendirilen kimi okutulmayan kimi beşikten kertilen…

Yeryüzünde insanlar ya sigara içerler ya içmezler. İçenler, sigaralarını çakmak 
ya da kibritle yakarlar. Ve bunların bir kısmı da kanserden ölür. Bunu hepimiz biliriz. Ama, dünyada demir çelik haddehanesinde çalışan hiçbir işçinin, sigarasını yakmak amacıyla 600 tonluk pres makinesinin arasından emekleyerek geçip 2450 santigrat sıcaklığındaki fırına ulaşmaya çalışırken can verdiği görülmemiştir. Türkiye'de görülmüştür, Karabük'te...

Bütün dünyada haşarat, özellikle sivrisinek vardır, buralarda da sinek ilacı kullanılır. Ama, sivrisinek yutup da midesine kaçan sineği öldürmek üzere ağzına sinek ilacı sıkmak suretiyle zehirlenip ölen, Türkiye'dedir. İstanbul, Sultanbeyli' de... Dünyanın her yerinde insanlar berbere gidip tıraş olurlar ama hiçbir berber, rahatlatmak amacıyla müşterinin kafasını sağa sola çevirirken adamın boynunu kırıp onu öldürmemiştir. Türkiye'de öldürmüştür, Erzurum'da…

Dünyanın hiçbir yerinde bankamatikten para çekmek için düğmeye bastığınızda elektrik çarpmaz ve ölmezsiniz. Türkiye'de ölürsünüz, Bozcaada'da... Dünyanın hiçbir yerinde, otoyolda giderken radyoda duyduğu göbek havası eşliğinde göbek atmak için arabayı ‘sağ şeride çeken' ve az sonra da arkadan gelen arabanın çarpması sonucu ölen bilinmez. Türkiye'de bilinir, Adapazarı'nda…

Nüfus sayım günü sokağa çıkma yasağı nedeniyle bomboş otoyolda (Dünyanın hiçbir yerinde böyle bir şey yoktur ve olamaz) sayım görevlisi 'bariyerlere' çarpıp ölmez. Türkiye’de ölür, Gebze'de… Dünyanın hiçbir yerinde aynı işyerinde biri gece, biri de gündüz vardiyasında çalışmakta olan ve her ikisi de 'motor’ kullanan bir baba-oğul, birisi işten çıkıp eve gider, öteki evden işe gelirken bir kavşakta karşılaşmazlar ve birbirlerine selam vermek için ellerini kaldırınca çarpışıp her ikisi de ölmezler. Burada olur, Konya'da...

Dünyanın hiçbir yerinde gemi mühendisi kazanı kontrol etmek için kazana girdiğinde biri gelip kazanın kapağını kapatmaz ve sonra da gemi yola çıkmaz. Bizde olur, Kocaeli, Dil Ovası’nda…

Dünyanın hiçbir yerinde bir adam ayakkabısının içine kaçan taştan kurtulmak için elektrik direğine yaslanıp ayakkabısını çıkarıp silkelediğinde, yoldan geçen bir başkası onu elektrik çarptığını sanmaz ve elektrikle bağlantısını kesmek amacıyla kafasına kürekle vurarak onu öldürmez. Bizde öldürür, Rize'de… Farklı zamanlarda olan bu ölüm ve kazalar ne yazık ki bizim ülkemizde yaşandı.

Gülerimsin? Ağlarımsın? Vaziyet bu güzel ülkemde ne diyelim Allah daha beter ölümlerden saklasın vatandaşı. Aklıma gelmişken bu fıkrada burada dursun…Temel morali bozuk bir şekilde kahveye gelince İlyas sormuş Ne oldu diye. Babam öldü demiş. İlyas- Neden öldü? Temel- Apartmanın 8.katının balkonundan düştü. İlyas- Eyvah parçalandı mı?  Temel- Yok girişteki bakkalın tentesine düşünce oradan havalanıp karşı 
apartmana uçtu.  İlyas- Apartmana mı çarptı nasıl oldu?

Temel- Yok karşı apartmanın balkonunda çamaşırlar asılıydı çamaşır ipine değip, oradan fabrikanın bahçesine düştü. İlyas- Orada mı öldü? Temel- Yok fabrika çelik yay fabrikası. Bahçedeki yayların üzerine düşüp oradan havalandı yine. İlyas-Peki sonra? Temel- Sonrası ne baktık ki yere inmiyor vurduk onu. Demem o ki şaşırmıyoruz artık ölümlerin hiçbirine…Ne de olsa burası Türkiye.

Mehmet Furkan Dikici İle Diyarbakır Devlet Tiyatrosu Ve Çok Merak Edilenlerle Yaptığımız Özel Röportajımızdır. Dostlar sizlere bu hafta ki yazım da hani bazı çocukların babalarıyla ilk yaptığı şeyler olup çocukların büyüyüp saçlarına aklar düşünce bile kendinden sonra gelen çocuklarına anlattığı ve ilk gün ki mutlulukla yaptığı bir şey vardır ya ondan bahsedeceğim herkesin hikayesi farklı olsa da. Bundan yıllar önce ‘’yağmurcu’’adlı oyunu Babam, Amcam kuzenim ve ben Diyarbakır Devlet Tiyatrosunda güneşli bir havada salona girip sıcaktan şikayet ederek izlemiştik. 

Oyunun konusunu kısaca anlatacak olursam; Bir kasaba yağmura hasret kuraklık almış başını gidiyor. Kasabanın şerifi türlü yollar aramakta çözüm için. Kasabaya gelen borçlularından kaçan bir dolandırıcı Şerifin kızına aşık olur ve Kasabada kalmaya karar verir. Kulak kesildiği konu kuraklık olunca kendine Yağmurcu sıfatını verir. Ne hikmetse o geldikten kısa bir süre sonra kasabaya yağmur yağar. Türü bakımından ‘’Yağmurcu’’ Trajik Komedya olsa da aslında kara mizahın ta kendisiydi. Şerifin kızıyla evlenir ve aldığı sıfatla kasabada ikamet eder. Konusu bakımından akar gider iki perde oyun.

Ve oyun bitince Diyarbakır"da şiddetli bir yağmur yağar aylardan mart...Çıkış kapısında herkes hayretler içindeydi ve biz tanık olduğumuz bu yağmura o gün Yağmurcunun gelişi demiştik. Kurak falanda değildi memleket O günü yıllar yıllar geçse de asla unutamadık.

Hal böyleyken her oyuna artık gitmeye başladık. Tiyatro bizim için özel anlam ve mana dolu bir his oldu. Halende ilk gün ki aşkla gidilir oyunlara... İzzettin Biçer ve Ahmet Dayanoğlu ile daha çocukken oyun izlemek ışık odasına girmek sahneyi görmek başlı başına bir hikaye olsa da bugün günlerden Tanışmaktan ve sorularımı bütün samimiyeti ile cevaplayan büyük haz aldığım kıymetli oyuncu Mehmet Furkan Dikici. Halkın büyük sempatisini kazanan  gerek karakteri gerek  oyunlarda ki performansı ve örnek oluşu ile

Diyarbakır Devlet Tiyatrosu Oyuncusu Mehmet Furkan Dikici’den bahsedeceğim. Bütün oyunculara buradan selamlarımızı göndererek hepsini ayrı ayrı çok sevdiğimizi söyleyerek elbette. Her biri kıymetli her biri ayrı bir değer. Karşılıklı hoş sohbet edasında kendisine dair sorduğum bütün sorulara tüm samimiyeti ile cevap verdiği için kendisine çok teşekkür ederim şahsım ve Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı adına...

Mehmet Furkan Dikici Kimdir? Ve Neden Oyunculuk? 1997 yılında Erzurum’da, askeriye emeklisi bir babanın ve ev hanımı bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldim. Üç ablam var; ailenin en küçük ve tek erkek çocuğuyum. Küçük yaşlardan itibaren enstrümanlara olan ilgim ailem tarafından fark edildi. 13–14 yaşlarımda gitar çalmaya başladım. O dönemlerde yoğun bir şekilde şiir yazıyor, sanatın farklı alanlarına ilgi duyuyordum. İyi bir lisede eğitim aldım ve lise birinci sınıfta “Mikrofoni” adını verdiğimiz müzik grubumuzu kurduk. Bu süreçte sanatla daha da iç içe bir hayatım oldu.

Tiyatroya olan ilgim ise çok daha küçük yaşlara dayanıyor. Ailem beni sık sık Erzurum Devlet Tiyatrosu’nun oyunlarına götürürdü. O sahnenin büyüsü, zamanla içimde kalıcı bir tutkuya dönüştü. Lise son sınıfta, 17 yaşındayken konservatuvar sınavına girdim ve yetenek sınavını dereceyle kazanarak oyunculuk bölümüne yerleştim. Dört yıl süren eğitimin ardından 21 yaşında mezun oldum. Mezuniyetimden hemen sonra Diyarbakır Devlet Tiyatrosu’na atandım.

Diyarbakır, benim için başlangıçta yabancı ve bilinmez bir yerdi. Daha önce hiç gitmemiştim ve açıkçası bazı önyargılarım vardı. Ancak oraya gittikten sonra düşüncelerim tamamen değişti. İlk olarak “Amak-ı Hayal” ve “Karar” adlı oyunlarda sahne aldım. Ardından da birçok güzel oyunun parçası olmaya devam ettim. Sanatla başlayan yolculuğum, bugün hâlâ aynı heyecan ve tutkuyla sürüyor.

Sizi Merak Edenlere Aldığınız Eğitimlerden Bahseder Misiniz? Eğitim hayatıma konservatuvarın ardından da devam ettim. Oyunculuk bölümünden mezun olduktan hemen sonra müzikal tiyatro üzerine yüksek lisans yaptım. Bu süreçte, değerli hocam Haldun Dormen’in mentörlüğünde çalışma fırsatı buldum. Kendisine minnettarım. Allah rahmet eylesin, nur içinde yatsın. Şu anda lisansüstü mezunu ve aynı zamanda devlet sanatçısı olarak kariyerime devam ediyorum.

Oyunculuğa İlgi Ve Yeteneğin Nasıl Ortaya Çıktı, Seni Sahneye Götüren Yolculuktan Bahsedebilir Misin? Çocukluğumdan beri Devlet Tiyatrosu oyunlarını izleyen bir ailenin içinde büyüdüm. Tiyatroya çok sık giderdim. Lise yıllarında bir gün, ilk kez tek başıma bir yetişkin oyununa gitmeye karar verdim. Ailem yanımda değildi. Oyun, “Çıkmaz Sokak Çocukları”ydı. Benim için gerçek bir dönüm noktası oldu.

“Çıkmaz Sokak Çocukları”nı izledikten sonra hissettiğim duyguyu, dünyada hiçbir yerde ve hiçbir şekilde hissedemeyeceğimi anladım. Sahnede var olmanın gücü ve o yadsınamaz istek, içimde çok güçlü bir karşılık buldu. İşte o andan itibaren, bu duyguyu hayatımın merkezine koymanın ve sahneyle bağımı kalıcı hâle getirmenin yollarını aramaya başladım. Sahneye olan yolculuğumun asıl başlangıcı da o gün oldu, diyebilirim.

Türlü Türlü Karakteri Canlandırmak Sosyal Hayatınızda Size Neler Kattı? Türlü türlü karakterleri canlandırmanın hem avantajları hem de dezavantajları var. Örneğin “Sanat” oyununda Mark’ı oynuyorsunuz; 1990’larda Fransa’da geçen bir hikâye, Fransız bir beyefendi, bambaşka bir sosyal statü, farklı bir ülke ve kültür… Aynı yıl içinde ise Cahit Sıtkı Tarancı’yı canlandırıyorum. Diyarbakır doğumlu, 1910 doğumlu bir şair… Aralarında dönemsel, kültürel ve toplumsal açıdan çok büyük farklar var. Daha da çarpıcı bir örnek vereyim: “Kuru Gürültü”. 1400–1500’lü yıllarda İtalya’da geçen, William Shakespeare’in kaleme aldığı bir oyun. Orada Claudio adında bir askeri oynuyorum; oyunun başkarakterlerinden biri. Elbette ki çok farklı bir dönem, çok farklı bir kültür ve zihniyet dünyası…

Benzer şekilde “Uzun Harmanlarda Bir Davetsiz Misafir” oyunundaki Musa karakteri de apayrı bir sosyal statüye ve psikolojik yapıya sahip. “Karar” oyunundaki avukat ise Alman, döneminin en genç ve en başarılı hukukçularından biri; son derece ukala, güçlü bir ego yapısına ve bambaşka bir kültürel arka plana sahip. Bu kadar farklı karakterleri oynamak, insana dair çok çeşitli pencereler açıyor. O insanların yaşantılarını sahneye taşımak, güçlü bir empati yeteneği kazandırıyor. Hayattaki sosyal farklılıkların, statülerin ve sınıfsal ayrımların ne kadar belirgin olduğunu daha net görmeye başlıyorsunuz. Bir anlamda insan sarrafı oluyorsunuz, diyebilirim.

Yaşadığın En Değişik Sahne Deneyimini Biraz Anlatır Mısın? Yaşadığım en garip olaylardan biri, “Sanat” oyununu sahnelediğimiz bir turne sırasında oldu. Yozgat’taydık. Oyun devam ederken, bir anda yaşlı bir amca ayağa kalktı ve yüksek sesle, “Gardaş, ben gidiyom. Allah’a emanet olun. Hayırlı akşamlar. Sağ olun, iyi ki geldiniz,” dedi. Ardından da ağır ağır yürüyerek salondan çıktı. O an sahnede ve salonda tam anlamıyla bir kahkaha tufanı koptu. Seyirciyle birlikte dakikalarca güldüğümüzü hatırlıyorum. Tiyatronun canlı ve öngörülemez doğasına dair unutamadığım anılardan biri olarak hafızamda yer etti.

Diyarbakırda Kaçıncı Yılınız? 2019 Ağustos’ta Diyarbakır Devlet Tiyatrosu’na geldim. O günden bu yana Diyarbakır Devlet Tiyatrosu oyuncusuyum. Yaklaşık altı yıl, yedi sezonu burada geride bıraktım. Yani epey zaman oldu ve Diyarbakır’ı gerçekten çok seviyorum. Diyarbakır’a ilk geldiğimde her şey bana yabancıydı. Henüz çok gençtim; ne yapacağımı tam olarak bilemiyor, ilk kez ailemden ayrı ve yalnız bir hayat kurmanın endişesini yaşıyordum. Yeni bir şehir, yeni bir düzen, bambaşka bir sorumluluk… Elbette zorlandığım zamanlar oldu.

Ama çok şükür, zamanla hepsinin üstesinden geldim. Diyarbakır’a alıştım; hatta burası hayatımın büyük bir parçası hâline geldi. Yirmili yaşlarımın başında buraya geldim, şimdi neredeyse 30 yaşındayım. Hayatımın en önemli ve en şekillendirici yılları bu şehirde geçti.

Diyarbakır Devlet Tiyatrosunda Oynadığınız Oyun Ve Karakterlerden Biraz Bahseder Misiniz? İlk sezonumda dört farklı oyunda görev aldım.  “Amak-ı Hayal”de dansçı olarak sahneye çıktım.  Ardından “Karar” oyununda Avukat karakterini canlandırdım.Daha sonra “Kostümlü Rüzgâr”da Kostümlü Piyanist Lamba rolünü üstlendim.  Aynı sezon içerisinde “Pal Sokağı Çocukları”nda ise Çele karakterini oynadım. İkinci sezonumuzda “Başroldeki Kadınlar” oyununda Leo Clark karakterine hayat verdim. Devamında “Küçük Nasreddin”de eşeği oynadım.

“Sığıntılar” oyununda ise reji yardımcısı olarak görev aldım. Bir sonraki yıl “Gün Eksilmesin Penceremden” oyununda Cahit Sıtkı Tarancı’yı canlandırdım.  Ardından Arnold Wesker’ın klasik eseri “Mutfak”ta Michael karakterine hayat verdim.Sonraki sezonda “Sanat” oyununda Mark karakterini oynadım. Devamında “Çorap Gonzo” da Gonzo rolünü üstlendim.

“Uzun Harmanlarda Bir Davetsiz Misafir” de Musa karakterini, William Shakespeare’in “Kuru Gürültü” oyununda ise Claudio’yu canlandırdım. En son olarak “Otobüs” oyununda Genç Âşık karakteriyle sahnedeydim. Umarım Devlet Tiyatrosu’nda yer aldığım oyunlardan herhangi birini atlamamışımdır. Düşündüğümde aklıma başka bir yapım gelmiyor; sanırım sahne yolculuğumun özeti şimdilik bu kadar.

T.C Kültür Ve Turizm Bakanlığı Tarafından Son Yıllarda Daha Da Kapsamlı Düzenlenen Diyarbakır Kültür Yolu Festivali’nin Tiyatro Ayağındaki Görüş Ve Düşüncelerini Öğrenebilir Miyiz? Kültür Yolu Festivali, Türkiye çapında oldukça büyük ve kapsamlı bir organizasyon. Böyle bir festivalin düzenlenmesi bizler için son derece kıymetli. Lütfen bunu siyasi ya da politik bir söylem olarak algılamayın. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın yaptığı doğru bir işi desteklemek, bir taraf olmak anlamına gelmez.

Özellikle “taşra” diyebileceğimiz şehirler için bu festival büyük bir fırsat. Taşra derken yalnızca Batman’ı kastetmiyorum; Muğla’yı, Manisa’yı, Kütahya’yı da kastediyorum. Muğla bizim için adeta cennet gibi bir yer olabilir; ancak orada yaşayanlar bilir ki kültürel etkinlik çeşitliliği her zaman yeterli değildir. Benzer şekilde pek çok şehirde kültürel hareketlilik sınırlı kalabiliyor. Geçtiğimiz aylarda Mardin’de de düzenlenen Kültür Yolu Festivali’nin bu şehirlere ulaşması büyük bir artı, çok önemli ve doğru bir adım. Festival kapsamında pek çok sanatçı geliyor; tiyatro sanatçıları, müzisyenler ve farklı disiplinlerden isimler… Çok sayıda etkinlik ve aktivite düzenleniyor. Gerçekten dolu dolu bir program hazırlanıyor.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın Diyarbakır ayağından da özellikle söz etmek isterim. Diyarbakır etabı oldukça kapsamlı ve nitelikli geçiyor. Ben de işin içinde olduğum için rahatlıkla söyleyebilirim ki organizasyon son derece profesyonel yürütülüyor. Ayrıca Devlet Tiyatroları’nın kendi bünyesinde düzenlediği Yerli Oyunlar Festivali var. Bu festival, Kültür Yolu’ndan bağımsız olarak zaten 15 gün sürüyor. Kültür Yolu Festivali ile birleştiğinde ise ortaya neredeyse bir ay süren, adeta bir sanat şöleni çıkıyor. Bu nedenle bu organizasyonu çok doğru buluyorum. Elbette daha da zenginleştirilmeli. Sosyal devlet, kültür ve sanata daha fazla yatırım yapmalı. Yapıyor; ancak daha fazlasını da yapmalı.

Sizi Tanıyan Biri Olarak Çeşitli Enstrümanlar Çaldığınızı Ve Sesinizin Çok Güzel Olduğunu Biliyorum. Müzik Zaten Tiyatronun Kalbi Bence. Bununla İlgili Söylemek İstedikleriniz Var Mı? Evet, çok farklı enstrümanlar çalıyorum. İlk enstrümanımla 12–13 yaşlarında tanıştım; akustik gitar çalmaya başladım. Ardından piyano eğitimi aldım. Piyano sürecinden sonra enstrümanlarla ve notalarla olan ilişkim iyice güçlendi, derinleşti diyebilirim. Şu anda da aktif olarak birçok enstrüman çalıyorum; elbette hepsi temel düzeyde. Ancak en çok sevdiğim enstrüman galiba saksafon. Saksafonun tınısını ve ifade gücünü gerçekten çok seviyorum.

Müzik yalnızca tiyatronun değil, ruhun da gıdasıdır. Aynı zamanda tiyatronun vazgeçilmez bir parçasıdır. Konservatuvarda bize tiyatro için “sanatların birleşimi” denirdi. Çünkü tiyatronun içinde her şey vardır: plastik sanatlar, müzik, dans, görsel sanatlar… Hepsi bir aradadır. Bu yüzden tiyatro bileşik bir sanattır ve müzik de bu bütünün çok güçlü bir unsurudur. Hatta kulağı iyi duymayan birinden oyuncu olmaz, diyebilirim. Çünkü konservatuvar yetenek sınavlarında ciddi bir müzik değerlendirmesinden geçeriz. Eğitim sürecinde de yoğun bir müzik eğitimi alırız. Aslında her oyuncu, az ya da çok, temel bir müzik altyapısına sahiptir. Tiyatro Canlılığı Olan Bir Sanat, Oyun Esnasında Salondaki En Ufak Aksaklıktan Dahi Etkilenebilirsin.

Hata Yapmamak İçin Nasıl Çalışıyorsunuz, Oyun Esnasında Yaşadığın Bir Aksilik Var Mı Bizimle Paylaşabileceğiniz? Oyun sırasında aksilik yaşamak, aslında tiyatronun doğasında vardır. Hatta çoğu zaman bir aksilik olmazsa şaşırırız. Çünkü tiyatro canlı bir sanattır; dolayısıyla beklenmedik durumların yaşanması, yaşanmamasından daha olasıdır. Biz zaten eğitimimizi, salondaki en ufak bir aksaklıktan dahi etkilenmeden oyuna devam edebilmek üzerine alırız. Örneğin bir seyircinin öksürük krizine girmesi son derece olağandır. Sonuçta salonda 400 kişi vardır ve bu 400 kişiden herhangi birinin öksürmesi ya da hapşırması gayet mümkündür.

Sahnede teknik ekibin yaşadığı küçük bir aksaklık da olabilir. Bir aksesuarın ya da dekorun o an yerinde olmaması, yanlış bir eşyanın sahnede bulunması son derece normaldir. Çünkü o düzeni kuranlar da insandır; dalgınlık olabilir. Aynı durum oyuncular için de geçerlidir. Bir oyuncu repliğini unutabilir, “track” yiyebilir (yani bir an takılıp kalabilir) ya da yapmak istediği eylemi arzuladığı gibi gerçekleştiremediği için zihinsel olarak oraya takılıp oyunun devamında tökezleyebilir. Bir anda ışık patlayabilir, elektrik kesilebilir… Sayısız ihtimal vardır. Ve bunların hemen hepsi, neredeyse her oyunda bir şekilde başımıza gelir.

Biz ise bu tür aksaklıkları mümkün olduğunca lehimize çevirmeye çalışırız. Özellikle oyun açık biçimdeyse, yani seyirciyi de işin içine katan bir yapım ise, bu tür anlar avantaja dönüşebilir. Hatta bazen bir seyircinin telefonunun çalması için içimden “Keşke birinin telefonu çalsa,” dediğim olur. Çünkü oyun buna uygunsa, oyunu bir an durdurur ve “Bir dakika, bakalım kim arıyormuş, açsın da öğrenelim,” diye doğaçlama bir replikle durumu sahnenin parçası hâline getiririm. Seyirci de buna katılır; birlikte güleriz. Üstelik o izleyici de bir daha telefonunu sessize almayı unutmaz. İşte tiyatronun büyüsü tam olarak burada başlar: Her an her şey olabilir ve siz o anı sanata dönüştürmekle yükümlüsünüz.

Geleceğe Dair Hayallerin De Tiyatro İle İlgili Neler Var, Yönetmenlik Veya Yazarlık Düşünüyor Musunuz? Rejisini Yaptığınız Oyunlar Hakkında Bilgi Verir Misiniz? Geleceğe dair tiyatro hayallerim daha çok kendi tiyatromu kurmak üzerineydi. Çok şükür, bunu bir ölçüde başardık. Birkaç arkadaşımla birlikte Bramt Performans’ı kurduk. Bundan sonraki en büyük hedeflerimizden biri, kendi sahnemizi oluşturmak; gerçek, bağımsız bir sahne kurarak bu yapıyı daha da büyütmek. Umarım ileride bunu da hayata geçirebiliriz.

Yönetmenlik şu an için düşünmüyorum. Belki çok ileride, oyunculuğu artık yapamayacağım bir yaşa geldiğimi hissedersem — ki bizde öyle bir yaş var mı, ondan da emin değilim — o zaman değerlendirebilirim. Yazarlık ise şu an için planlarım arasında yok. Ben oyunculuk mezunuyum. Ablam yazarlık mezunu; o alanda aile içinde bayrağı o taşıyor diyebilirim.

Kurucusu Ve Aynı Zamanda Oyunlarında Yer Aldığınız Bramt Performans Hakkında Bilgi Verir Misiniz?Buradan Röportajımızı Okuyup Sizi Köşemizde Tanıyanlar İçin Bramt Performans Oyunları İçin Sergilediğiniz ‘Bir Garip Müzikhâl’ Hakkında Neler Söylemek İstersin? Son olarak biraz da Bramt Performans’tan bahsetmek isterim. Bu, benim çocukluk hayalimdi: Kendi tiyatromu kurmak. Özellikle değerli hocam Haldun Dormen ile iletişimimiz arttıkça ona daha da hayranlık duymaya başladım. Tiyatroya bakış açısı, sanatsal vizyonu ve istediğini üretme özgürlüğü beni çok etkiledi. Bu ilhamla, arkadaşlarımla birlikte Bramt Performans’ı kurduk.

Şu an repertuvarımızda iki yetişkin, iki de çocuk oyunumuz var. Çocuk oyunlarımızı okullarda; kolejlerde ve devlet okullarında sahnelemeye devam ediyoruz. Yetişkin oyunlarımızdan biri “Bir Garip Müzikal”. En çok ilgi gören oyunumuz diyebilirim. Birinci Yeni şairlerini; Orhan Veli, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rıfat’ı, ayrıca Bella’yı anlatan müzikal bir yapım. Hem hüzünlendiren hem de güldüren, bize dair bir hikâye… Bir diğer oyunumuz ise Franz Kafka’nın “Dönüşüm” eserinden uyarladığımız yapım. Daha çağdaş bir reji anlayışına sahip. Hani hep tartışılır ya,

“Sanat Sanat İçin midir, Halk İçin midir?” diye;işte bu oyun biraz daha “sanat sanat içindir” tarafında duran, daha entelektüel bir iş oldu. Gerçekten düşünsel ve estetik bir arayış içinde olan seyirciler dönüşümden çok tatmin olarak ayrılıyor. “Bir Garip Müzikal” ise daha sıcak, daha bizden, daha duygusal bir anlatı sunuyor. Bramt Performans olarak genellikle Devlet Tiyatrosu binasındaki Koro Salonu’nda sahne alıyoruz. Biletlerimiz Biletinial.com üzerinden satışta ve her ay yeni programlar oluşturuyoruz. Diyarbakır Sizi Seviyor Bundan Eminim Gözlemlediğim Kadarı İle Sevdiğini Bağrına Basar Biz Olur Bizden Olur.Son Olarak Söylemek İstedikleriniz Nelerdir.Zira Toparlanma Vaktidir Kahvede Bitti Saatte Geç Oldu.

Son olarak şunu söylemek isterim: Diyarbakır’ı ve Diyarbakır halkını çok seviyorum. Hem de tahmin edebileceğinizden daha fazla. Üstelik sevgilim de Diyarbakırlı; kendisi bir zamanlar seyircimdi. Diyarbakır’ın ne kadar özel bir şehir olduğunu lütfen unutmayalım ve bunu yeni nesillere de aktaralım. Ben Erzurumluyum, Antalya’da büyüdüm; ama yedi yıldır burada yaşadığım için gönül rahatlığıyla “Ben de Diyarbakırlıyım,” diyebiliyorum. Gelin, güzel Diyarbakır’ımızı cehalet ve yüzeysellikten uzak tutalım; onu özüne, kültürüne ve zenginliğine yakışır bir yere hep birlikte taşıyalım. Entelektüel, kültürlü, anlayışlı ve samimi insanlar olarak bu şehri hak ettiği konuma ulaştıralım. Hep birlikte… Herkese sevgilerimi sunuyorum.

Gelecek, geliyor dediğimiz Mübarek Ramazan ayı geldi.

Herkesin Ramazanını tebrik ediyoruz.

Duamız odur ki RABBİM herkese bu mübarek ayı en iyi şekilde değerlendirmeyi nasip etsin.

Peki bu aydan kimler nasiplenmeyecek?

Kimler boşu boşuna kendini aç ve susuz bırakacak?

Yada kimler oruç tutmasın diyeceğiz?

Biraz onlara bakalım dilerseniz.

Aç susuz kalacak diye insanların kalbini kıracak olanlar tutmasın.

Lüks koltuklarında oturup fotoğraf video çekmekten başka bir işe yaramayan seçilmişler ve atanmışlar onar tutmasın.

Fakirin fukaranın hakkını yiyenler var ya onlar tutmasın.

Dulun ve yetimin hakkını yiyenler onlar hiç tutmasın.

İnsanlara tepeden bakan, kendilerini bir şey sanıp ta aslında hiçbir şey olmayanlar var ya işte onlar da tutmasın.

Parasına, nüfusuna, mevki sine güvenenler tutmasın.

İmkanı olduğu halde fakirleri gözetmeyenler tutmasın.

Ana babasının kıymetini bilmeyenler. Onlara karşı gelenler. Onların kalbini kıranlar onlar da tutmasın.

Çıkarları için ona buna yalakalık yapanlar tutmasın.

Yine çıkarı için insanlara Selam verenler tutmasın.

İnsanlara yalan atanlar, iftira atanlar tutmasın.

Dedikodu yapıp günah alanlar tutmasın.

Çalarak zengin olanlar var. Onlar da tutmasın.

Deprem olunca kiralara zam yapanlar tutmasın.

Salgın hastalık olunca tıbbi malzemelere zam yapanlar tutmasın.

Ramazan gelince gıdaya zam yapan fırsatçılar tutmasın.

Gıdaların içine her türlü maddeyi karıştıranlar tutmasın.

Etin içine tek tırnaklı veya kanatlı hayvanları katanlar tutmasın.

10 liraya aldığı malı 100 liraya satanlar tutmasın.

Hırsızlar tutmasın.

Arsızlar tutmasın.

Utanmazlar tutmasın.

Ahlaksızlar tutmasın.

Tutmayın kardeşim tutmayın.

Kendinizi kandırmayın

Zira Yüce ALLAH’ın kimsenin orucuna ve ibadetine ihtiyacı yoktur.

Bilakis bunlara bizim ihtiyacımız vadır.
  

Yıl 1934, o dönemde Milli Eğitim Bakanlığı Ulus'tadır. Bakan ise Niğdeli Abidin Özmen' dir. Bakan, makamında çalışmaktadır. Kapı çalınır. Bakanın gür sesi: "Giriniz!" Atatürk'ün Yaverlerinden biri, yanında iki çocukla makama girerler. Konuklara yer gösterir ve zarfı acar. Atatürk'ten gelen bir mektuptur bu: "Bay Abidin Özmen, Milli Eğitim Bakanı." Abidin Özmen zarfı özenle acar ve mektubu dikkatle okur: "Yaver Bey'le, size iki fakir ve kimsesiz çocuk gönderiyorum. Bu çocukları, uygun göreceğiniz, bir liseye (parasız yatılı olarak) kaydını yaptırıp..."

Bu, Atatürk'ün bir emridir. Kesinlikle yerine getirilecektir. Bakan Abidin Özmen, Orta Öğretim Genel Müdürü'nü çağırtır ve şu direktifi verir: ''Yaver Bey'in yanındaki bu iki çocuğun evrakını alınız ve bu çocukları Haydarpaşa Lisesi'ne paralı yatılı olarak kaydını yaptırıp her ikisi için de üçer yıllık paralı yatılı makbuzlarının 'Veli ve ödeyen hanesine Atatürk'ün ismini yazdırarak bana getiriniz." der.

Bakanın emri yerine getirilmiştir. Abidin Özmen de kısa bir mektup yazarak Yaver Bey'le Atatürk'e yollar. Mektubun içeriği şöyle: "Muhterem Atatürk, Yaver Bey'le göndermiş olduğunuz iki çocuk hakkında emirlerinizi aldım. Ancak, arkasında Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu ve Cumhurbaşkanı Atatürk gibi biri bulunduğu için, bu iki çocuğu fakir ve kimsesiz olarak kabul etmeme, hem yasalarımız, hem de mantığımız izin vermedi. Bu nedenle her iki çocuğun da emirleriniz gereği Haydarpaşa Lisesi'ne paralı yatılı olarak kayıtlarını yaptırdım. Çocukların üçer yıllık okul taksitlerine ait makbuzları ekte takdim ediyorum..."

Atatürk bu mektup üzerine, devrin Başbakanı İsmet İnönü'ye telefon ederek: "Senin Milli Eğitim Bakanın bana ne yaptı" diyerek olayı anlatmış. İnönü, Bakan'ı adına özür dilemiş. Atatürk : Yok! "Özür dileme. Çok memnun oldum. Keşke her devlet adamı bu medeni cesarete sahip olabilse ve doğruyu gösterebilse..."

Bu anı Yüksek Mimar H.Rahmi Özmen'in amcası M.E.Bakanı Özmen ve Atatürk arasında geçer. Tarihi değeri olan ve hiçbir yerde yayımlanmayan bu anının unutulup gitmesine gönlü razı olmayan Bakanın yeğeni H.Rahmi Özmen, 15.08.1985 günü bir mektupla gazeteci yazar Vahap Okay’a iletir. O da 15.09.1985 tarihli ‘'Kolay ilan'' adlı gazetesinde yayımlar.  İyi niyet ve üstün zekânın birleşmesi ile ortaya çıkan devlet adamlığı şanına harika bir örnektir bu. Ve devletin bir başka yanı, yani günümüz Türkiye‘sinde ki devlet adamları sonra ki yazılarda…

Amerika Adalet Bakanlığı Epstein davası ile ilgili 3 milyon belgeyi kamuoyu ile paylaştı.

Bu belgeler arasında 180 bin fotoğraf, 2 bin video yer almakta.

Bunların içinde çoğu Devlet başkanları, bakanlar, siyasetçiler, işadamları, şarkıcılar, oyuncular, sporcular ve daha birçok ünlüler bulunmakta.

Ve bunların adada küçücük çocuklara, kadınlara ne pislikler yaptıklarını gözler önüne seriyor.

Ben bunları duyunca kendi kendime dedim ki;

“Televizyonlar, Gazeteler, Radyolar ve özellikle de Sosyal Medya yıkılacak”

Ama gördük ki küçük bir bölümün dışında kimseden ses yok.

Ve büyük bir hayal kırıklığı.

Gerçekten çıldırmamak, kızmamak, ağzına geleni söylememek elde değil.

Peki ama dünya bunun konuşmayacak ta neyi konuşacak?

Daha ne kadar büyük olayların olmasını bekliyorsunuz konuşmak için?

Nerede bu televizyonlar?

Nerede bu gazeteler, radyolar?

Nerede bu iktidarıyla, muhalefetiyle siyasetçiler?

Nerede bu sözde ünlüler?

Nerede bu sözde fenomenler?

Nerede bu kadın ve çocuk dernekleri?

Ya nerede bu insanlar?

Nerede bu insanlık?

Hani bir yavru köpeğe işkence yapıldığında günlerce, aylarca yayın ve paylaşım yapanlar.

İran’da Mahsa Amini için dünyanın her yerinde aylarca gösteri yapanlar.

Bir vakıfta yapılan ve asla kabul edilmeyen mide bunaltıcı bir olayı yıllarca gündemde tutanlar.

Taliban, Daeş, Boko Haram vb. amerika ve batının tarafından ve sırf İslam dinini kötü anlatmak amacıyla kurulan örgütlerin yaptıklarının yıllarca anlatanlar.

Ve daha birçok olaylar için ayağa kalkanlar.

Yazılı ve görsel basını, sosyal medyayı yıkanlar,

Yoksunuz.

Demek ki sizin derdiniz çocuklar, kadınlar veya hayvanlar değil.

Demek ki sizin derdiniz insanlar değil.

Demek ki sizin için çocukların, kadınların, ölmesi değil.

Demek ki onlara her türlü kötülüğün yapılması sizi ilgilendirmiyor.

Demek ki küçücük çocuklara tecavüz edilesi sizin için sıradan bir olay.

Demek ki o çocukların kanlarını kendilerine enjekte etmeleri sizin için hiçbir şey ifade etmiyor.

Demek ki o çocukları köle gibi kullanmaları sizin için gayet normal.

Demek ki…

Bunlara sessiz kalan bunların ortağıdır bilesiniz

Şimdilik ortalık yıkılmıyorsa adamlar başarılı olmuşlardır ve insanlığı yıkmıştır demektir.

Ha birde Amerika’nın, batının medeni, çağdaş, demokrat, insana değer veren vb. güzellemeler yapmazsınız umarım.

Sakın ola yanlış anlamayın beni.

Sıradan insanlara değil bu lafım.

Yöneticilerine…

Ve Aliya İzzetbegoviç’in şu sözünü hiç unutmayalım

“Bunu hiç unutma evlat.

Batı hiçbir zaman medenî olmamıştır

Ve bugünkü refahı, devam edegelen sömürgeciliği;

Döktüğü kan, akıttığı gözyaşı ve çektirdiği acılar üzerine kuruludur.”

Bizim için, “Mahşer mi, hakikat mahşer. Denilen yer, Diyarbakır’mış meğer…Bence büyük acıları anlatmak kelimelerin sınırını zorlamak değildir. Bazen tek bir cümle bile binlerce kelimenin yerini tutabilecek duygular hissettirir insan olana.

Sesimi Duyan Var Mı? Gibi mesela…6 Şubat 2023 en kısa aydı en uzun acılar bıraktı bizde. Sabaha karşı uykumuzun en savunmasız yerinde, en çok hayata emanet olduğumuz anda hem de. Duvarlar yıkıldı binalar çöktü ama asıl enkaz çoğumuzun içine düştü. Karanlıkta bir anne evladının sesini aradı en acısı. Bedenleri üşüten bir soğuk yoktu dışarda beklemenin, çaresizliğin ne olacak şimdinin soğuğu vardı. Takvimlerden düştü 6 Şubat ama içimizden düşmedi.Başta yitirdiğimiz Karan Abimize ve  tüm canlara rahmet olsun.

Bir insan her şeyden bağımsızlaşa bilir mi ? Her şeyi bir kenara bırakıp kendiyle kalabilir mi? Sadece kendini düşünüp, kendinden başka düşüneceği kimsesi olmaması olabilir mi? Sadece kendine sorumlu, başka herkesten bağımsız? Bazen hepimizin ihtiyacı oluyor değil mi? Alıp başımızı uzaklara gitmek, sorumluluklarımızı göz ardı etmek, hayatı ertelemek, biraz kendimizle baş başa kalmak…

Kendimiz olmayı özlediğimiz zamanlar… Kendimize vakit ayırmadığımızı anladığımız anlar… Biraz kendi kendimizle kalmamızı ne çok görürler bize en yakınlarımız değil mi? Onlara göre çok yakın olmanın sebebiyetinden yalnız kalmayı istememeli hatta onlarla kalmayı seçmemiz gerekir. Hatta yalnız kalmak istemeniz onlara göre sorumsuz, rahatına düşkün bir insan olduğunuzu gösterir. Onları umursamadığınızı hissederler. Oysa bilmezler ki onlarla olmaktan kendinizi unutmuşsunuzdur.

İnanmazlar sizin kendinizden çok şey verdiğinize, inanmazlar yıprandığınıza, beklide sizi yıprattıklarına… Oysa siz hep verir, her gün dirhem dirhem azalır, yok olurken onlar hiç fark etmez, sizin varlığınızı monoton görürler. Varlığınız monoton bir hal almışken bile yokluğunuza izin vermezler. Gitmekle kalmak arasında yaşadığınız kronik karmaşalar sizi daha çok yıpratır. Gücünüzün kalmadığını hissedersiniz. Belki gözleriniz kızarır, belki betiniz benziniz sararır ama bunu ne en yakınınızda ki fark eder ne de en uzağınızda ki…

Benliğimizin bize ihtiyacı varken, bizi anlayacak, “bizken” çekip gitmelerimizin olanaksızlığı beynimizi örümcek ağı gibi sarmışken, bilmediğimiz ne var “bizden” başka? Bilmediğimiz ne var kendimizden başka? Gece olmazsa belki uyumak aklımıza gelmeyecek, güneş doğmazsa belki de uyanmak… Bir bebek ağlamazsa içimizdeki acılar belki hissettirmeyecek kendini… Bu masum halimizin anlamsızlığını… Belki canınız yanmasa anlayamayacaksınız yaşamak için bir nedeninizin olduğunu… Belki biri isminizi telaffuz etmese, belki birileri sizi anmasa isminizi bile unutacaksınız…

Bizi çepeçevre saran bu kalabalık âlem içinde hissettiğimiz tüm bu yalnızlıklarımız neden? Bu yürek acılarımız, bu sessiz tükenişlerimiz, bu kabuk bağlamayan yaralarımız…Ve Neşet çalarken şu an arkada  kulağa küpe olacak şu sözü geliyor aklıma; Şahsınıza karşı haddi aşan, hududu geçen, küstahlaşanları, altın olsa kesenizde, bal olsa kâsenizde tutmayın.

Recep Eser
Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı // Columnist
İletişim haberdiyarbakir.org@gmail.com

Bir penguen hepimize insanlara,  çocuklara, kadınlara, doğaya ne kadar değer verdiğimizi gösterdi.

Evet evet bir bunu yapan penguen.

Hem de tokat gibi yüzümüze vurarak gösterdi.

Şu penguen olayını biraz araştırdım da,

Olay 2007’de gerçekleşmiş.

Werner Herzog’un 2007 yapımı belgeselinde penguen sürüsünden kopup kendi yolunu seçmiş.

Buda kameralara yansımış.

19 yıl sonra bu görüntü ortaya çıktı ve olay oldu.

Herkes bu konu ile ilgili haberler, yorumlar, paylaşımlar yapmaya başladı.

Ortalık penguene üzülenler, bunu belirtenlerle doldu taştı.

O penguen muhtemelen ölmüştür.

Yani onun bile yine öldükten sonra değeri bilindi.

Şu da var ki,

Belki de bu olayda herkes kendi hayatından kesitler buldu.

Birde olayın şu yönü var.

Biz insanlar penguene bu kadar değer verip üzülürken,

Dünyanın birçok yerinde korkunç olaylar, savaşlar ve ölümler oldu.

Çok uzakta değil ha dediğim.

Yakın zamanda oldu bunlar.

İşte Gazze

İşte Yemen

İşte Suriye

İşte Lübnan

İşte Sudan

İşte Doğu Türkistan

İşte Ukrayna

İşte Rusya

Ve işte daha birçok ülkede, Çocuklar başta olmak üzere, kadınlar, yaşlılar ve birçok günahsız insan, Savaştan, açlıktak, susuzluktan, soğuktan, işkenceden dolayı binlerce insan öldü, yaralandı, sakat kaldı, tecavüz edildi, aklını yitirdi ve aklımıza gelecek olan daha nice kötülüklere maruz kaldı.

Ve bunları neredeyse canlı canlı izledik. 

Ve ne yazık ki bu olaylara,

Penguene üzüldüğümüz kadar üzülmedik.

Şimdi soru şu.

Bunca kötülüğe maruz kalan insanlara penguen kadar değer vermedik mi?

Bence de vermedik.

3310’dan Tüm Birimlere 1997 yılının Kasım ayında o Diyarbakır’la, Diyarbakır’da onunla tanışmıştı. O dönemleri yaşamış biri olarak biliyorum ki, Diyarbakır ve Diyarbakırlılar; Bir yandan terör, bir yandan siyasi, bir yandan yoksulluk ve daha kötü adına olan birçok olumsuzluklardan oluşan zor zamanlardan geçiyordu. İşte tam bu zamanda oluşan bu tanışma ve birliktelik tam 3 yıl, 2 Ay,  6 Gün  yani 1164 gün sürecekti. Bu süre sonunda da maalesef kahpece bir suikaste kurban gidecekti. O kişi 3310 telsiz kodunu kullanan fırıncı Fikri’nin oğlu Ali Gaffar OKKAN’dı. Ve daha ilk günde bir anons geldi telsizlere.

“3310’dan Tüm Birimlere, Bu Size İlk Ve Son Uyarımdır. Diyarbakır Halkına Eziyet Edeni Yakarım.”

demesiyle başlamıştı macera. Aslında herkesin bildiği ve şehirde efsaneleşmiş birçok olayı var rahmetlinin. Ama onları anlatmayacağım sizlere. Başka bir tarafa dikkatinizi çekmektir niyetim. Bir emniyet müdürünün bu kadar sevilmesinin sebebi neydi acaba? Gittiği her yerde sevgi ve saygı görmesinin nedeni neydi acaba? Maçta gol atan futbolcunun takım arkadaşları yerine ona koşmasının nedeni neydi acaba? Bir işareti ile stadyumda bulunan 15-20 bin kişinin susmasının sebebi neydi acaba?

Cenazesinin kaldırılacağı gün esnafın kepenk kapatmasının sebebi neydi acaba? Bir kentin ağlayarak cenaze törenine akın etmesinin sebebi neydi acaba? Yeni doğan onlarca çocuğa isminin verilmesinin sebebi neydi acaba? 25 yıl geçmesine rağmen ismi geçerken insanların yüzündeki üzüntünün sebebi nedir acaba?

Neden Bu Halk Bu Adamı Bu Kadar Çok Sevdi De, Diğer Seçilmiş Ve Atanmışları Bu Kadar Sevmedi?

Cevap; Koltuğunda oturmak yerine, Halkın içine girdi. Halkın sorunlarına eğildi. Halk için çalıştı. Halkın kendini değerli hissetmesini sağladı. İşte hepsi bu kadar. Peki biz ülke olarak neden Yeni Gaffar Okkan’lar yetiştiremedik? Şimdilerde özellikle sosyal medyalarda birçok atanmış ve seçilmişleri görüyoruz. Sürekli fotoğraflar, videolar paylaşıyorlar. Dikkat ettiniz mi bilmem.

O dönemlerde sosyal medyanın olmamasına, teknolojinin bu kadar ilerlememiş olmasına rağmen bu kadar başarılı oldu ve bu kadar sevildi. Şimdi sosyal medyanın bu kadar yaygın olmasına rağmen o başarıyı yakalamayı bırak yanından geçemeyen bürokratlarla dolu her yer. Sözün kısası bize yeni GAFFAR’lar gerek. Vefatının 25’inci yılında kendisini ve silah arkadaşlarını saygı ve rahmetle anıyoruz. Ruhları şad, makamları cennet olsun…

Bir parktaki iki kör dilenciden bahsederler. Beş on metre mesafe arasında oturun iki kör dilenci. Birisi ellerini açıp, köre yardım edin,köre yardım edin,diye seslenir, diğeri boynuna bir yazı asmıştır: ‘’Bahar ne kadar güzel ama ben körüm.’’ İnsanlar birinci dilencinin önünden yüzüne bile bakmadan geçerken, diğerine avuç avuç para verirler.

Bütün şartlar aynı olmasına rağmen üsluptaki farklılık neticeyi nasıl da değiştiriyor değil mi? Bir düşünün, çok kolay elde edebileceğimiz halde, istemeyi bilmediğimiz için nelerden mahrum kalmışızdır.

İstemeyi bilmek çetin mesele…  Gereksiz yere isteklerimin bitmediği o sigaradan duman olan öğrenci evinin mutfağında bana anlatılan bu menkıbe aslında o günden sonra istemeyi bilmeye ve neyi niçin istediklerimizi görme adına çok önemliydi.

Haftasonunuza  bir nebze tebessüm ola…
 Padişah kendisine yazılan kasideyi beğenince; 
- Çağırın şairi gelsin der, ihsanda bulunalım… 
Şairi çıkarırlar karşısına. Padişah sorar: 
-Kasiden çok güzel olmuş , hediye olarak ne istersin ? 
Şair şöyle bir etrafındaki kalabalığa süzer ve der ki : 
-Padişahım bir av köpeği isterim.

Herkes şaşkındır. Sen Padişahın huzuruna çık, dile benden ne dilersen desin, bir av köpeği iste! Olacak iş değil bu?  -Verdik gitti der   Padişah, istediğin av köpeği olsun.
Şair kapıya yönelmiştir ki, bir ara dönüp sorar:
- Fakat efendim. Ava ne ile gideceğim?
- Haklısın  der Padişah, bir de at versinler.
Bir iki adım atan şair tekrar döner ve boynunu büker:
- Şey efendim, ata nasıl bineceğim ?
Güler Padişah:
- Doğru, güzel bir eyer takımı da versinler.
- Efendim, ata kim bakacak?
- Bir de seyis versinler…
Bir iki adım daha atar bizimki:
- Padişahım, diyecektim ki, bu seyisi nerede yatırayım?
- Bir de köşk versinler.
Şair tekrar döner geriye:
- Bu kadar insanı bu köşkte ne ile geçindireyim?
- 1000 altın da harçlık versinler…
Şair bir kez daha geriye dönecektir ki, 

Padişah ondan önce davranır:
- Bak şair efendi, masraf idaresine bir memur, hesap tutmaya da bir katip istersen av köpeğini geri alırım ha !!! Gereksiz birkaç bilgi Ülkemizde işsiz sayısı onikimilyona ulaşmış. İsmail YK yeni bir tekliyle piyasaya geri dönecekmiş. Normal günlerde onbeş dakika ile gidilebilen mesafeler karlı havalarda belediyelerin üstün ötesi performansı ile birbuçuk saate çıkabiliyormuş.

Şiirin İzinde Edebiyat dediğimiz şey, çoğu zaman kendi içimizde verdiğimiz bir hesaplaşmadır. Benim için de öyle olmuştur. Şiire adım attığım ilk günlerden bugüne, kimi zaman Garip akımının yalınlığına, kimi zaman İkinci Yeni’nin derinlikli soyutluğuna kapıldım. İtiraf edeyim, bu etkilenmeler yüzünden kendime kızdığım da oldu. “Kendi sesini bulacaksın, Recep,” dedim çoğu kez. Ama edebiyat böyledir; insan bazen başkalarının gölgesinde yürüyerek kendi yolunu aydınlatır.

Garipçiler... Orhan Veli ve arkadaşları şiiri sokağa indirdiler, gündelik hayatın en basit ayrıntılarını şiir diye önümüze koydular. O yalın dil, o samimi yaklaşım beni yıllarca etkiledi. Bazen bir şiir yazarken ben de o dili aradım. Ancak bir süre sonra fark ettim ki, bu akımın en büyük handikabı, sıradanlığı neredeyse kutsallaştırmasıydı. Basitlik, yerinde durmadığında, bir süre sonra kabalığa dönüyor. Şiir, sadece sıradanın kaydı olamaz; onun ötesinde bir titreşim yaratmalı.

İkinci Yeni’ye gelince… Ah, işte orada daha derin bir hesaplaşma yaşarım. Cemal Süreya’nın sözüne, Edip Cansever’in yalnızlıklarına sık sık sığınırım. Şiirin çok anlamlılığı, çağrışım gücü, imgelerin büyüsü beni sarar. Ama şunu da gördüm: Bu akım da bazen öyle bir kapalı dile sapar ki, okurun eli kolu bağlanır. Şiir, bir anlaşılmazlık gösterisi değildir. Bir kapıyı aralayıp içeriye davet etmesi gerekirken, çoğu zaman okuru kapının dışında bırakır.

Kendi yolumda yürürken iki akımın da izini taşıdım. Bazen Garip’ten öğrendiğim yalınlıkla yazdım, bazen İkinci Yeni’den ödünç aldığım imgelerle. Ama ne zaman fazla etkilendiğimi fark etsem, kendime kızdım. Çünkü biliyorum ki şairin en büyük görevi kendi sesini bulmaktır. Taklit, ne kadar ustaca olursa olsun, sonunda insanı kendi gölgesine mahkûm eder.

Bugün dönüp baktığımda, Garipçilerin samimiyetini, İkinci Yeni’nin derinliğini alıp kendi yoluma katmaya çalışıyorum. Ne sadece basitlik, ne de sadece kapalılık… Belki de şiir, tam da bu ikisinin arasında, insanın içini aydınlatan bir yerde saklıdır.

Ve unutmadan: Toplumcu gerçekçiler… Onların şiiri ise bambaşka bir damar açtı edebiyatımızda. Halkın sesi oldular, sözü kitlelerin yüreğine taşıdılar. Ahmet Arif bu damarın en gür sesidir. Onun şiiri, hem bir ağıt hem bir direniştir. “Hasretinden Prangalar Eskittim” yalnızca bir şiir kitabı değil, bir milletin acısını, özlemini, umudunu taşıyan bir manifestodur. Ahmet Arif’in dizelerinde Anadolu’nun taş kokusu, insanının alın teri ve başkaldırısı vardır. Onun şiiri bize şunu hatırlatır: Şiir, sadece bireyin iç sesi değil, toplumun da yürek çarpıntısıdır. Ve ben, şair Recep Özoğul, bütün bu akımların arasında kendi yolumu ararken, Ahmet Arif’in sesindeki o içtenliği, o kararlılığı kendime pusula yapıyorum. Çünkü şiir, ne kadar bireysel olsa da, en sonunda insana ve insana dair umuda çıkmalı.

Kelimelerle Yolculuk Yazılarımı paylaşma imkânı sundukları için Ali Şeran ve Haberdiyarbakır.org ekibine gönülden teşekkür ediyorum. Ali Şeran, tecrübeli ve cesur bir savaş gazetecisi olarak her zaman ilham verici oldu. Onun yol göstericiliği ve emeği, gazetecilik dünyasında gerçekten değerli. Hayatın zorlu ve karmaşık yanlarını gözler önüne seren haberciliği, sadece bilgi vermekle kalmayıp okuyucuya derin bir bakış açısı sunuyor.

Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı güçlü ve etkili bir platform olarak, yazılarımı geniş bir kitleye ulaştırmamı sağladı. Bu destek, edebî hayatımın ve kalemimden çıkan yazıların daha fazla kişiyle buluşmasına olanak tanıyor. Yazılarımın fikir ve duygularla buluştuğu bu platform, okuyucu ile aramda özel bir köprü oluşturuyor. Şair ve yazar olarak kelimelerle yolculuk yaptığım bu yolda, Ali Şeran’ın ve Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı’nın sunduğu bu imkân benim için çok değerli. Destekleri ve güvenleri için içtenlikle teşekkür ederim. Her yazarın ve şairin yolculuğunda böylesi dost ve güçlü platformların önemi tartışılmaz.

Binlerce yazı yazılan memleketime. Bir fazla olsun diye… Bu şehir konuşmaz, bilmediğinden değil edebinden susar. Hakimdir bütün memleketlere ama sadece fısıldar. Sur’un bazalt taşları, binlerce yılın tanığı olarak suskun durur ama dinlemesini bilen için çok şey anlatır. Her taşın altında bir hikâye, her sokağın çıkmazında bir hatıra gizlidir. Diyarbakır, yalnızca bir şehir değil; bir hafızadır kalplere kazınan. Mezopotamya’nın kalbinde atmaya devam eden kadim bir kalp. Roma’dan Artuklulara, Osmanlı’dan bugüne uzanan bir ahengtir. Ama tarih kitaplarında yazılanlardan ibaret değildir bu şehir. Asıl tarih, sabah erken saatlerde Sur içindeki bir fırından yükselen ekmeğin kokusunda, Ulu Cami avlusunda sessizce oturan yaşlı bir amcanın bakışlarında saklıdır.Ya da bir esnafın dükkan açma telaşında.

Bugün Diyarbakır denince çoğu kişinin zihninde hâlâ tek bir fotoğraf karesi beliriyor. Oysa bu şehir, tek renge sığmayacak kadar çok katmanlıdır. Celal’in sesiyle yoğrulmuş bir kültür, toprağıyla anılan bir bereket, Hevsel Bahçeleri’nde doğayla kurulan bin yıllık bir denge…  Ve elbette Dicle; ağır ağır akar ama taşıdığı hikâyeler hafif değildir.Köprüsünde on göz gizlidir.

Yeniyle eski yan yana yürüyor burada. Kolkola omuz omuza. Bir sokakta restore edilmiş bir han, birkaç adım ötede yüzyıllık bir kapı tokmağı. Belki de Diyarbakır’ın en büyük gücü buradan geliyor: Acıya da sevince de aşina olması. Çok şey görmüş, çok şey yaşamış olması. Bu yüzden gülüşleri derin, suskunlukları anlamlıdır insanların. Çünkü bu şehirde hayat, her zaman yüzeyde yaşanmaz. Derinden gelir sevdası.

Diyarbakır’ı anlamak için acele etmemek gerekir. Bir çay ocağında oturup etrafı izlemek, bir sokakta kaybolmayı göze almak gerekir. Ancak o zaman fark edersiniz: Bu şehir size kendini bir anda değil, yavaş yavaş tanıtır. Siz ayrılırken arkanızda sadece bir şehir bırakmazsınız. Bir parça hafıza, biraz hüzün, biraz da özlem gelir sizinle.Hadi şimdi git gidebildiğin yere. Modern hayat Diyarbakır’ı da dönüştürüyor. Kafeler çoğalıyor, gençler kulağa aşina olmayan müziklerini dinliyor, sosyal medya her köşeye sızıyor. Ancak bütün bu değişimin ortasında şehir, özünü kaybetmemek için sessiz bir direniş sergiliyor.Ama şehrin o muazzam tılsımı hiç eksilmiyor.Hiç eksilmeyecek.

Memleket(ine) turist gibi gelip ruhuna nüfuz edemeden; korunaklı, steril, seçkinci mekânlarda arz-ı endam eyleyip, giderayak yol alan; şekilci, vasıfsız, antipatik, egoist kültüralistler…Sizi yazdık bir kenara! Demeden de kendimi alıkoyamıyorum. Ve şehr-i bekirimde yorgun bir radyo çalar; bu şehri talan edenler, oynak bir havada bekler dururlar…

Biliyorsunuz ki kış aylarındayız.
Havalar her yerde soğuk, yağışlı ve buzlu.
Ki bu kış öncekilerden daha soğuk ve zor geçiyor.
Ben köşemden bunu yazmayı görev sayıyorum kendime.
Ve buradan;
Her ilin seçilmiş ve atanmışlarına sesleniyorum.
Her ildeki partilere sesleniyorum.
O partilerin kadın kolları, gençlik kolları ve diğer kollarına sesleniyorum.
Kamu kurum ve kuruluşlarına sesleniyorum.
İllerdeki, ilçelerdeki, köylerdeki muhtarlara sesleniyorum.
Sivil Toplum Kuruluşlarına sesleniyorum.
İllerin zenginlerine sesleniyorum.
İmkanı olan herkese sesleniyorum.
Bu karda kışta,
Bu soğuklarda sıcak koltuklarınızda oturup gelen giden misafirleriniz ile çay kahve içip, fotoğraf çekip yayımlamak gibi boş işlerle uğraşacağınıza,
Kalkıp sokakta kalan kimse var mı?
Evinde yakacağı olmayan var mı?
Dolabında erzağı olmayan var mı?
Evinin çatısı, penceresi olmayan var mı?
Ayağında ayakkabısı, sırtında montu olmayan çocuklar var mı?
Yaşlı olup tek başına kalan büyüklerimizin ihtiyacı var mı?
Hastanelerde,
Otobüs terminallerinde,
Tren garlarında,
Hava limanlarında,
Metrolarda,
Sokaklarda,
Parklarda yatan var mı?
Sokaklarda aç hayvan var mı?
Kuşların yemi var mı?
Kısacası ihtiyacı olan birileri, var mı?
Ki mutlaka vardır.
Bunlara bakın, sorun, soruşturun.
Varsa bunların çok acil bir şekilde ihtiyaçlarını giderin.
VALLAHİ, BİLLAHİ, TALLAHİ bunlardan sorumlusunuz.
Unutmayın ki mutlaka hesabı sorulacaktır.
Bunları yapanlar vardır.
Biliyorsunuz onları.
İşte onlardan ve bilmediğimiz yapan herkesten Yüce RABBİM razı olsun...

Üzüldüğümüz olayların sayısı her geçen gün artıyor.

Öyle ki artık üzüldüğümüz olaylara bile yetişemez olduk.

Bu yazımda sadece birkaç örnek vermek istiyorum.

Deprem olur,

Ama deprem olmadan önce,

Kolonlar kesilir. Dükkanlar genişletilir.

Demirler, çimentolar, kumlar çalınır.

Binalar yıkılır.

insanlar ölür.

Üzülürüz hem de çok üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Seller olur.

Ama seller olmadan önce alt yapıları yetersiz yaparız.

Nehir yataklarına yapılar yapılsın diye izinler veriliriz.

Sonra insanlar sel sularında can verir, kayıp olur.

Üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Bir otelde, bir binada, bir iş yerinde yangınlar olur.

Ama oralara yangın talimatlarını uygundur belgeleri veririz.

Yada bir çok eksikliği belli çıkarlar uğruna görmezden geliriz.

O yangınlarda insanlar, çocuklar, çalışanlar ölür.

Çok üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Sarhoşun biri geçer direksiyonun başına.

Ama ondan önce direksiyona geçmesine izin veririz.

Günahsız birini ezer, canına kıyar.

Üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Ormanlar yanar.

Onunla birlikte ciğerlerimiz tutuşur.

Ama ondan önce anız yakarız, sigara izmariti atarız.

İçki şişelerini savururuz ormanlık alanlara.

Büyümesi uzun yıllar alan ormanlarımızın cayır cayır yanmasına üzülürüz.

Sonra da çabucak unuturuz.

Yolda yürüyen gençler elektrik akımına kapılarak canından olur.

Ondan önce oradaki elektriği kesmeyiz.

Tellerin yerlerde olmasına izin veririz.

Sonra o gençlere üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Aileler tatile gider.

Çocukları havuzlarda boğulur.

Ama ondan önce gerekli tedbirleri almayız.

Cankurtaran yoktur ortalıkta.

Veya insandan kaynaklanan başka nedenler olur.

Üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Sokak ortasında bir kadın, bir çocuk, bir adam, bir yaşlı darp edilir,

Yaralanır yada ölür.

Ama ondan önce bunları yapanların sokaklarda gezmesine izin veririz.

Üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Kadınlara, kızlara tacizde bulunulur yada tecavüz edilir.

Küçücük yavrularımızın bedenlerine dokunulur.

Ama ondan önce bundan önce bu iğrençlikleri yapan sapıkların az cezalar almasını sağlarız.

Buda diğerlerine güven verir.

Duyunca üzülürüz, kızarız.

Sonra unuturuz.

Yeni doğan bebekler para için öldürülür.

Ama ondan önce bunların olmasına izin veririz.

Yeterli denetimleri yapmayız mesela.

Sonra üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Sokak hayvanlarına işkenceler edilir. Canlarına kıyılır.

Ama ondan önce bunlar için yeterli kanunlar çıkarmamışızdır.

Haberlere düşünce haberimiz olur.

Üzülürüz.

Sonra unuturuz.

Bir yerde bombalar patlar.

Ama ondan önce bu bombalara silahlara çok rahat ulaşmalarını sağlarız.

Sonra insanlar ölür.

Üzülürüz.

Unuturuz.

Terörist bir devlet sözde savaş adı altında,

Bebekleri, çocukları, kadınları, yaşlıları öldürür, aç bırakır, kış soğuğunda onları evsiz bırakır.

Ama ondan önce birçok devlet bu terör devletine yardım eder, silah verir.

Olanları görünce üzülürüz.

Sonrada unuturuz.

Daha birçok olumsuz olayı duyarız.

Üzülürüz

Unuturuz.

Birde bunların içinde her insanın kendi dertleri var ya.

İşte onlar da işin cabası diyelim.

Ne kadar çok üzüldüğümüzün,

Ve ne kadar çabuk unuttuğumuzun farkın damıyız acaba?

İnsanoğlu çok çabuk unutan bir varlıktır.

Unutmamak gerekir.

Çünkü unutursak tekrar yaşarız.

Hem de daha kötüsü yaşarız.

Birçok şeyin unutulmaması dileğiyle…

Her yıl sonu olduğu gibi bu yıl sonu da Asgari Ücret Tespit Komisyonu toplanarak yeni yıl için asgari ücret belirleyecek. Yani en alt düzeyde alınacak maaşı belirleyen bir komisyon. Bunların toplanmalarına da gerek yok bence. Zaten küçücük bir artış belirlenecek. Sonra da basının karşısına geçecekler ve şöyle artış yaptık, böyle artış yaptık deyip bolca atıp tutacaklar. Aslında bu yıl sonunda büyük bir değişiklik olsun isterdim.

Asgari ücretliye en üst düzeyde bir artış yapıp, Bunun yerine, Zenginin nasıl zengin olduğu ve bu zenginliğin üst sınırının belirlenmesi komisyonunun, Hırsızın yaptığı hırsızlıkların önlenmesi komisyonunun, Dul, yetim, öksüz malı yiyenin hakkından gelme komisyonunun, Tacizcilerin ve Tecavüzcülerin hakkından nasıl gelinir komisyonunun, Katillerin nasıl olurda aramızda dolaştıklarının araştırılması komisyonunun,

Geçimini insan merkezinden uzak din, dil, mezhep, ırk, renk ayırımcılığı yapanların maskelerin düşürme komisyonunun, Hayvanlara eziyet edenleri insanlaştırma komisyonunun, Ana babasına eziyet edenlere acımama komisyonunun, Çocuklara şiddet uygulayanlara aynı şekilde şiddet uygulama komisyonunun, Çocuklarını okula göndermeyenlerin okula gönderilmesi komisyonun, Dolandırıcıları yakalayıp eşek sudan gelinceye kadar dolandırma komisyonunun, Kara paralarını aklayanları karaya çalma komisyonunun, İnsanların kanını emen tefecileri tepeleme komisyonunun,

Uyuşturucu satıcılarını ve çocuklarımızı, gençlerimizi uyuşturucuya alıştıranları uyuşturma komisyonunun, Fakir fukarayı aç bırakanları aç bırakmak komisyonunun, İnsanlıktan nasibini almayanlara nasip verme komisyonunun, Velhasıl nerede insanlar için bir kötülük varsa, o kötülüklere karşı komisyonların kurulması gerekmektedir. Bir komisyon kurulacaksa bunlar olmalıdır. Diğer komisyonlar olmasa da olur…

Hep eskileredir özlemimiz.

Her daim eskiyi arar,

Eskiyi yad eder,

Eski günler der dururuz.

Nerede o eski insanlar?

Eski komşular,

Eski bayramlar,

Eski yardımlaşmalar,

Eski sohbetler,

Eski şarkılar, türküler.

Ve nerede o eski daha neler neler?

Hele o eski ama asla eskimeyen dostlar, dostluklar.

Sizin içinde öyle olmuyor mu?

Hepinizin

Nasıl olmuyor dediğini duyar gibiyim.

Eskilerde neler vardı?

Yada neler yoktu mu diyelim?

Bu kadar televizyon kanalı yoktu mesela.

Belli saatlerde başlayıp biten sadece 1 tane televizyon kanalı vardı.

Dolayısıyla bu kadar saçma sapan diziler,

Bir sürü saçmalıklarla dolu o kuşak programları da yoktu.

Telefon yoktu mesela.

Sonradan sabit telefonlar çıktı.

Saatlerce başımızı kaldıramadığımız cep telefonları hiç yoktu hem de.

Bir ara çağrı cihazları çıktı hepimiz,

- Buda ne diye şaşırmıştık.

İnternet hele hiç yoktu.

Bilgisayar, lap top, tabletler falan da yoktu haliyle.

Evler sobalıydı mesela.

Kalorifer, doğal gaz nedir bilinmiyordu.

Şimdiki çocuklar, gençler sobanın ne olduğunu bilmiyorlar.

Evler böyle büyük değildi.

Herkesin ayrı odaları yoktu.

Yemekler masalarda yenmezdi.

Yer sofralarında tüm ev halkı beraber yerdi.

Lüks daireler,

Havuzlu villalar,

Ultra lüks rezidanslar,

Plazalar yoktu.

Bu kadar çok araba, uçak, tren vb. ulaşım araçları yoktu.

Ulaşım bu kadar rahat değildi.

Teknoloji bu kadar gelişmemişti.

Ve daha bir sürü şeyler yoktu.

Peki ne vardı? İnsan Vardı, İnsanlık Vardı, Sevgi Vardı, Saygı Vardı. Başka Şeylerin Olmasına Da Gerek Yoktu…

Her yıl bir yıl ilan ediliyor… Belki çok iyi niyetle yapılıyor bu… Ama ne yılı ilan edilirse bakıyorsunuz ki cılkı çıkıyor… Bu yıl da “Aile yılı”…Ama ne Aile Yılı…Hemen her gün aile içi şiddet olayları, cinayetleri yaşanıyor… Çocuklar anne babalarını öldürüyor, ebeveynler çocuklarını, cinnet geçiren babalar çocuklarını, eşini katledip intihar ediyor… Sigara içmeyi önlemeye çalışanlar, uyuşturucuya çocuklarımızın alışmasını önlemeyi sigara içmeyi önlemede yaptıkları kamu spotları kadar önemsemiyorlar… Keza; şiddetin azaltılmasında en önemli faktörlerden olan çocukların, ailelerin eğitimini, kadına, çocuğa şiddet istismarı önlemeyi sigara içmeyi azaltmak için yaptıkları kampanyalar kadar umursamıyorlar…

Sonuç olarak bugün yani 25 Kasım “Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü”… Ama kadın cinayetleri artarak sürüyor… Erkek şiddeti boşansa da, ayrılığın üzerinden yıllar geçse de kadının peşini bırakmıyor…Yani kadın ayrıldığı erkekten kurtulamıyor…İşte 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü’nde bir haber: 42 yaşındaki Nuran Şimşek 7 yıl önce boşandığı bankacı Enis tarafından öldürüldü…Sadece 1 yıl evli kalmışlar. 2017 yılında evlenip, 2018 yılında boşanmışlar…

7 yıl geçmiş yani boşanmalarının üzerinden… Ama adam barışma bahanesiyle gelip Nuran’ı almış ve Kağıthane’den taksiyle Beykoz’a gitmek istemiş… Yolculuk sırasında çıkan tartışmada da silahını çekerek ateş etmiş… Genç kadın taksiden inip kaçamamış…Araçtan inmeye çalışırken kurşunlar başına isabet etmiş. Bankacı Enis S., taksi şoförüne de ateş etmiş, taksi şoförü kurşunlardan kurtulmuş… Evet kadıncağız olay yerinde hayatını kaybetmiş… Barışma bahanesiyle gelen eski koca, katlettiği kadına iki el daha ateş edip olay yerinden kaçmış…

Bu ne öfke… Bu ne şiddet…Eski karısını katleden bu caniyi polis kısa sürede yakalandı… Belki de şu sıralar tutuklanmıştır…Ama kısa süre sonra serbest kalmayacağı ne malum… Sizler de biliyor, görüyorsunuz pek çok kadın katili “iyi hal”den kısa sürede açık cezaevlerine naklediliyor ve bir de izne gönderiliyor bu kadın katilleri, cinayetini tamamlayamamışsa öldürme işlemini gerçekleştiriliyor… Yani onlara böyle bir olanak sunuluyor resmen… Böyle hukuk mu olur, böyle adalet mi olur… Sanki adamlar insan öldürüp, yaralamamışlar gibi kısa sürede açık cezaevlerine gönderiliyorlar…

Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü nedeniyle kadınlar sokaklarda… Kadın cinayetlerine, tacizlere tepki gösteriyorlar…Hatta son yıllarda “Şaibeli Kadın Ölümlerine” özellikle dikkat çekiyorlar ve “Ölmek İstemiyoruz” diye haykırıyorlar…Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu üyesi kadınlar Ankara’daki eylemde, ilk kez bir bakanlık döneminde şüpheli kadın ölümlerinin arttığına dikkat çekerek Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı’na gıyabında temsili bir de kupa vermiş…İktidarın “Aile Yılı” ilan ettiği 2025 yılında kadın cinayetlerinin şaibeli olanlar da dahil rekor seviyeye ulaştığı iddia ediliyor…Eşitlik İçin Kadın Platformu (EŞİK) Gönüllüsü Avukat Hülya Gülbahar, hayatta kalabilmek, şiddetten uzak hayat sürebilmek için tüm kadınların daha politik, daha örgütlü olması gerektiğini vurgularken “Kaybedecek zaman yok” diyor…Şiddetten uzak yaşamlar dileğiyle…İyi haftalar Kaynak Umut Vakfı İstanbul.

Cumhuriyetimiz, milletimizin ortak iradesi ve alnının teriyle yükselmiş büyük bir eserdir. Atılan o sağlam temel, bugün hepimize geçmişe gururla, geleceğe güvenle bakma imkânı veriyor. Devletimizin birliği, vatanımızın bölünmez bütünlüğü ve milletimizin kardeşliği; İstiklal Mücadelemizde olduğu gibi bugün de yolumuzu aydınlatan ana ilkelerimizdir.

“Şanlı bir tarihe ve köklü bir medeniyet birikimine sahip aziz milletimizin özgürlük ve bağımsızlığının simgesi olan Cumhuriyetimizin kuruluş yıl dönümünü kutlamanın haklı gururunu ve heyecanını hep birlikte yaşıyoruz. Cumhuriyet; kökeni, inancı ve dili ne olursa olsun her bir vatandaşımıza eşit hak ve sorumluluk tanıyan ortak değerimizdir. Hukukun, sağduyunun ve istişarenin öne çıktığı; huzurun, güvenin ve adaletin kökleştiği bir gelecek için birlikte çalışıyoruz. Şiddetin gölgesinden arınmış, herkesin can ve mal emniyetinin güçlendiği, demokrasinin ve hukuk düzeninin daha sağlam temellere kavuştuğu bir Türkiye hedefimizdir.

Bu büyük emanetin harcında şehitlerimizin fedakârlığı, gazilerimizin cesareti vardır. Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere vatan için mücadele eden tüm kahramanlarımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum. Kadim şehir Diyarbakır; tarihi, kültürü ve üretim gücüyle Cumhuriyetimizin ikinci yüzyılında ülkemizin kalkınma yolculuğuna güçlü katkılar sunmaya devam edecektir. İlimizde istihdamı artıran yatırımları destekliyor; üretimi, ihracatı ve girişimciliği teşvik ediyor; eğitimden gençliğe, sosyal dayanışmadan kültür-sanata kadar her alanda iş birliğini büyütüyoruz.

Cumhuriyet, her bir vatandaşımızın eşit haklara sahip olduğu, adaletin, özgürlüğün ve insan onurunun esas alındığı bir yönetim anlayışını bizlere kazandırmıştır. Bu doğrultuda kamu kurumlarımız, yerel yönetimlerimiz, sivil toplum kuruluşlarımız ve iş dünyamızla ortak aklı esas alıyoruz. Hedefimiz; vatandaşlarımızın huzur içinde yaşadığı, güvenin ve refahın yükseldiği bir Diyarbakır’dır. Mustafa Kemal Atatürk’ün gösterdiği muasır medeniyetler seviyesine daha çok çalışarak ve el ele vererek ulaşacağız. Bu duygu ve düşüncelerle, Cumhuriyetimizin yılını yürekten kutluyoruz; tüm hemşerilerimize sağlık ve esenlik diliyorum. Cumhuriyet Bayramı’mız kutlu olsun. Bizlere düşen en büyük görev; ecdadımızın canları pahasına emanet ettiği bu değerlere sahip çıkmak, Cumhuriyetimizi ilelebet yaşatmak ve daha müreffeh yarınlara taşımaktır. 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı’nı en içten dileklerimle kutluyoruz.” Cumhuriyetimizin yılı, Türkiye Yüzyılı kutlu olsun.

Dünyanın dört bir yanında insanlar Filistin’de yaşanan acılara sessiz kalmamaya çalışıyor. Bu sessizliği bozan, yüreğiyle haykıran yerlerden biri de Diyarbakır’daki Sarıca İmam Hatip Ortaokulu oldu. Okulda düzenlenen “Filistin’e Destek Etkinliği”, bir farkındalık çalışmasının ötesine geçerek, vicdanın sesi haline geldi.

Öğrenciler, öğretmenlerinin rehberliğinde; pankartlarıyla, dua ve mesajlarıyla, kalplerindeki kardeşlik duygusunu yansıttılar. Henüz çocuk yaşta olsalar da, adaletin ve insanlığın evrensel dilini en saf haliyle ifade ettiler. Her birinin gözlerinde, “Oradaki çocuklar da bizim kardeşimiz” bilinci vardı.Etkinliğin amacı, İsrail’in Filistin’de sürdürdüğü zulme karşı bir tepki göstermek, mazlumların sesi olmak ve toplumda farkındalık oluşturmaktı. Bu anlamlı duruşta, yalnızca kınamak değil; umutla, dualarla, dayanışmayla bir “insanlık köprüsü” kurmak vardı.

Okulun idarecileri ve öğretmen kadrosu, etkinliğin sağlıklı yürütülmesi için büyük bir hassasiyet gösterdi. Bu süreçte hem öğrencilerin bilinçlenmesi hem de doğru bir tutum sergilenmesi adına örnek bir rehberlik yapıldı. Eğitim, yalnızca bilgi vermek değil; insan olmanın sorumluluğunu da öğretmektir.

Sarıca İmam Hatip Ortaokulu bu sorumluluğu başarıyla yerine getirdi. Ayrıca etkinlikte, Gazze’ye insani yardım ulaştırmayı hedefleyen Sumud Gemisi girişimine de destek mesajları verildi. Bu dayanışma, uzak gibi görünen coğrafyaların aslında kalp bağlarıyla ne kadar yakın olduğunu bir kez daha gösterdi. Bugün, dünya sessiz kalsa da Sarıca İmam Hatip Ortaokulu’nun çocukları sessiz kalmadı.Onlar bize bir kez daha hatırlattı: Adalet için atılan küçük bir adım bile, insanlık adına büyük bir yankı oluşturur.

Bugün yeni bir eğitim-öğretim yılına adım atıyoruz. Her yıl olduğu gibi yine yüreklerimizde umut, gözlerimizde heyecan var. Sınıfların kapıları açılıyor, kalemler yeni defterlerin beyaz sayfalarına dokunmaya hazırlanıyor. O sayfalara sadece dersler değil, hayaller, sevinçler ve gelecekler yazılacak.

Ben, bir öğretmen, bir şair ve bir yazar olarak her yeni dönemi, toprağa bırakılan tohumların yeniden filizlenişi gibi görürüm. Öğretmenlik yalnızca bir meslek değil, gönül işidir. Çünkü bizler bilgiyi sadece aktarmayız; aynı zamanda öğrencilerimizin kalplerine dokunur, onların ufuklarını genişletir, hayallerine yoldaş oluruz. Eğitim, bir toplumun kaderini belirler. Diyarbakır gibi tarihiyle köklü, kültürüyle zengin bir şehirde ise bu kader daha da önemlidir. Bu topraklarda nice uygarlıklar yaşamış, nice bilge insan yetişmiştir. Bugün de aynı potansiyel çocuklarımızın gözlerinde parıldıyor. Eğer biz eğitime sahip çıkarsak, Diyarbakır’ın sokaklarında yürüyen her çocuk, yarının bilim insanı, sanatçısı, öğretmeni olabilir.

Yeni eğitim-öğretim yılına başlarken gençlerimize seslenmek isterim: Kaleminizden düşen her harf, geleceğinizi şekillendiren bir tuğladır. Öğrenmekten asla vazgeçmeyin. Ve kıymetli meslektaşlarıma da bir çift sözüm var: Biliyorum, zorluklarımız var. Ama unutmayalım, bizler umut ışığıyız. Bir tek öğrencinin gönlüne dokunmak bile bütün yorgunluğumuza değer. Eğitim, Diyarbakır’ın geleceğini aydınlatacak en güçlü ışıktır. Biz öğretmenler o ışığın meşalesini taşımaktan onur duyuyoruz. Bugün yeni bir yolculuğa çıkıyoruz. Bu yolculuk, yarınların daha adil, daha huzurlu ve daha umut dolu olması için atılmış en kıymetli adımdır. Gelin, hep birlikte o geleceği büyütelim.

26 Ağustos günü yurtdışından gelen misafirim ve Ankara, Batman ile Diyarbakır’dan gelen dostlarımızla birlikte Mitratur’un düzenlediği Mardin-Midyat turuna katıldık. Uzun süredir planladığımız bu yolculuğun hem bu kadar eğlenceli hem de böylesine öğretici geçeceğini doğrusu tahmin etmemiştim.

Mardin, taşın dile geldiği şehir olarak anılır. Dar sokaklarında yürürken adeta geçmişin ayak seslerini duyar, farklı medeniyetlerin izlerini hissedersiniz. Tur boyunca bize eşlik eden rehberlerimiz Helin Hanım ve Şevval Hanım, anlattıklarıyla her taşın, her yapının ve her sokağın bir hikâyeye dönüştüğünü hissettirdi. Eski konaklardan camilere, kiliselerden çarşılara uzanan keşif yolculuğumuzda hem biz hem de misafirlerimiz büyülendik. Midyat ise adeta bir film sahnesi gibiydi. Taş işçiliğinin zarafeti, el sanatlarının inceliği ve yöresel lezzetler bizi başka bir dünyaya taşıdı. Özellikle el yapımı gümüş takılar ve yöresel hediyelik eşyalar hem gözümüzü hem gönlümüzü cezbetti.

Turun en keyifli anlarından biri ise yolculuk sırasında yaşandı. Dolmuşun içinde açılan müzikler eşliğinde halaylar çekildi, danslar edildi; adeta küçük bir şenlik havası oluştu. Bu neşeli anlar, geziye katılan herkesin hafızasında unutulmaz bir hatıra olarak kaldı. Günün sonunda yapılan çekiliş ise eğlencemize ayrı bir renk kattı. Altı şanslı yolcu sürpriz hediyeler kazandı, sevinçleri yüzlerinden okunuyordu.

Bu unutulmaz deneyimi bizlere yaşatan Mitratur’a içten teşekkür ediyorum. Sadece bir gezi değil, tarih, kültür, eğlence ve dostluğun harmanlandığı eşsiz bir gün yaşadık. Mardin ve Midyat, her ziyaretçisinin hatıralarını taş duvarlarına işleyen, gönüllerde iz bırakan şehirler…

Dünkü Amed Spor-Erzurum Spor maçı. Dakika 65 ve sonrası. Amed Spor kendi saha ve seyircisi önünde 2-1 önde. Pozisyonun önemi yok. Oyuncular kendi arasında tartışıp hakeme itiraz ediyor.

Sözde Amed Sporlu bazı sözde taraftarlar sahaya yabancı maddeler atıyor. Sonra ne mi oldu? Hakem oyunu durdurdu. Güvenlik istedi. Güvenlik geldi. Anonslar yapıldı.Amed Sporlu oyuncular taraftara giderek atmayın, sakin olun dedi.

Oyun soğudu. Oyuncular oyundan düştü. Sonuç maç 2-2 bitti. Erzurumlu oyuncular 1 puana sevindi. Amed Spor 2 puandan oldu. Muhtemelen o sözde taraftarlar olup taraftarlık la alakası olmayanlar yüzünden, Takım en az para cezası alacak. Belki de saha kapatma verecekler. Üstelik sahaya madde atanlar ile atmamalarını söyleyenler arasında tartışma yaşanıyor ve 3 kişi hafif yaralanıyor.

Şimdi soruyorum, Böyle davranmakla takıma ve memlekete nasıl bir faydanız oldu? Cevap Zarardan başka hiç bir faydanız olmadı maalesef. Böyle yapacaksanız gitmeyin maçlara kardeşim. Yönetim emniyet ile çalışarak bunları hemen tespit edip bir daha maça gelmemeleri sağlanmalıdır. Takıma ve memlekete faydası olmayacak, kendine ve etrafına hâkim olmayacak hiç kimse lütfen maça gitmesin.

Derdimiz güzel oyun ve galibiyetten başka bir şey olmamalı. Kimsenin bu şekilde davranmaya hakkı yok. Başka stantlarda olmuyor mu? diyebilirler. Başka stadlar, başka takımlar bizi ilgilendirmiyor.  Biz kendi takımımız ve kendi memleketimizden sorumluyuz. Başkaları da kendi takımından sorunludur. Sonuç ne olursa olsun  Bizlere gerçek taraftar lazım. Kimdir gerçek taraftar? Oyun, sonuç ne olursa olsun  Takımına ve memleketine zarar gelmesin bilinci ile maç boyu takıma destek olanlar gerçek taraftardır. İşte onlara Selam olsun...

Hani bir söz vardır.

“Açlıktan Kim Ölmüş” diye.

Evet eskiden öyleydi.

Ya şimdi.

Yıl 2025

Gazze’de milyonlarca insan,

Milyarlarca insanın gözlerinin önünde.

Başta çocuklar ve kadınlar olmak üzere açlıktan ölüyorlar.

Katil ve terörist İsrail maalesef açlığı bir silah olarak

Hem de kitle imha silahı olarak kullanıyor.

Ve buna kimsenin sesi çıkmıyor.

Özellikle de o çok beğendiğimiz,

Yerlere göklere sığdıramadığımız,

Çok ilerici,

Çok modern,

Çok medeni,

Çok demokrat.

Çok sosyal.

İnsana çok değer veren,

Eğitim düzeyi çok yüksek olan,

Ve daha birçok güzellemelerin yapıldığı,

Avrupa, Amerika başta olmak bütün diğer ülkeler

Sonra yalnızca kendileri için kurdukları,

Birleşmiş Milletler,

UNICEFF,

Tüm kadın, çocuk ve insan örgütleri,

Tüm gıda bankaları,

Tüm barış örgütleri,

Ve insanları kandırmak için kurduğunuz diğer örgütleriniz.

Bırak buna sesini çıkarmayı,

Hatta bu sistematik katliama ellerinden gelen her türlü desteği veriyor.

Sonra da timsah gözyaşları döküyorlar.

Şimdiler de ise, Gazze’ye havadan, karadan gıda yardımı gönderiyorlar, Açlıktan dolayı organları ağır hasar alanlar,  Herhangi bir tedavi görmeden,  O gönderdiğiniz kuru gıda yardımlarıyla iyileşecekler mi sanıyorsunuz. Sakın bize insanlıktan ve insan olduğunuzdan bahsetmeyin. Sistemli bir şekilde oradaki insanların ölmelerine ve acı çekmelerine göz yumdunuz. Herkeste biliyor ki bilerek ve isteyerek destek verdiniz. Hepiniz alçaksınız. Ve şunu bilin ki er yada geç bunların aynısını yaşayacaksınız…

Ölünce insanı 5 metre kefene sarıyorlar, Amerikan bezinden ya da patiskadan…Bazen “hayır” olsun, diye sevdiğine 5 metre kefen daha hediye edenler var…Yani ölen ölmemiş olsa, düşünsenize üst üste 15 metre çula çaputa sarıldığınızı zaten havasızlıktan ölürsünüz de…Özetlesi öte dünyaya göç ettiyseniz 5 metre kefene sarılı olarak toprağın altına konuluyorsunuz… Yanınızda götürdüğünüz başka hiçbir şey yok…

Ama…İnsanoğlu öylesine doyumsuz, öylesine aç gözlü ki…Görüyorsunuz işte doğayı nasıl acımasızca, ahlaksızca katlediyor bencil, ahlaksız, doyumsuz insanlar…Paylaşamıyorlar, harisçe tüm arazilere, dağlara, ovalara sahip olmak istiyorlar ya da peşkeş çekmek istiyorlar…Ormanlarımız cayır cayır yanıyor…İnanılmaz…Büyük bir sessizlik hakim…Oysa insan bekliyor ki; feryat figan, canhıraşça bütün yetkililer, bu ülkenin tüm gücüyle sahada olsunlar… Yangınlar başladığı gibi bir anda söndürülsün…

Ama! Daha fazlasını söylemeye gerek yok sizler de görüyorsunuz, izliyorsunuz iliklerinize kadar ürpererek yangınları, ölümleri…Bir yandan da bu acımasız insan nesli köylerde, beldelerde babalardan, dedelerden kalmış toprak parçalarını paylaşamıyorlar…

Kısaca insanoğlunda şerefsizlik diz boyu…Baba-dede malını öz kardeşiyle, aile bireyleriyle paylaşmamaya çalışıyor, adeta “hepsi benim, hepsi benim” açgözlülüğüyle zırnık koklatmak istemiyor can kardeşine, aile bireylerine…Farkında mısınız bilmiyoruz, ama bu uğurda doyumsuz, bencil, gördüğünüzde insan sandığınız iki ayaklı hayvanlar hemen her gün arazi-miras cinayetleri işliyor, acımasızca insan canına kıyıyorlar…

Bugün de Giresun’un Dereli İlçesi’ne bağlı Kümbet Yaylası’nda “arazi anlaşmazlığı” nedeniyle yaşanan silahlı kavgada 3 kişi hayatını kaybetmiş, yaralanan bir çocuk ise hastaneye kaldırılmış…Yer Şıh obası…Düşünsenize dağların başı… Komşu iki aile… Paylaşılamayan bir yayla…Olayda hayatını kaybeden Haşim Gençalioğlu, belli ki o da silahını ateşlemiş, komşuları Mustafa Kıramanoğlu ile eşi Ayşe Kıramanoğlu’nu öldürmüş, çocukları S.K.’da yaralanmış… Hadi bakalım tüm yayla sizin oldu… Maalesef arazi kavgaları hiç bitmiyor…

Bu ayın başında da İzmir Ödemiş’te Hacıhasan Mahallesi’nde arazi anlaşmazlığı nedeniyle kardeşleriyle tartışan 73 yaşındaki Metin U., 49, 52 ve 54 yaşlarındaki üç kardeşini av tüfeğiyle vurarak öldürmüştü… Yani babadan-dededen kalan arazileri de kardeşler paylaşamıyor… Adı 21. Yüzyıl’da olsa hala kız çocuklarının, kız kardeşlerinin hiçbir önemi yok, ona mal verilmemesi hak görülse de iki ayaklı yaratıklar, diğer erkek kardeşleriyle de mallarını paylaşmak istemiyorlar… Ana-baba malını sadece kendilerine hak görüyorlar maalesef…

İşte size bu ay yaşanan birkaç miras kavgası:. Denizli’de malvarlığı paylaşımı nedeniyle aralarında husumet bulunan dayı ve yeğen arasında tartışma çıktı. Çıkan tartışmanın büyümesi üzerine 74 yaşındaki Ramazan G., kendisini ve eşini odunla darp eden 44 yaşındaki yeğeni Osman Karaalp’i tüfekle vurarak öldürdü. . Yalova Esadiye Köyü’nde miras nedeniyle üç çocuk babası kardeşi Hızır Zeytin’i (45) tüfekle öldüren 49 yaşındaki ağabeyi kaçtı.

. Kastamonu Taşköprü’de arazi anlaşmazlığı nedeniyle 21 yaşındaki torununu bıçaklayarak yaralayan dede (67) hakim karşısına çıktı.. Adana’da  miras anlaşmazlığı nedeniyle tartıştığı iki oğlunu sopalarda darp edip, tüfekle ateş eden ve 42 yaşındaki oğlu Nihat Köse’yi öldüren, 34 yaşındaki oğlu Mesut Köse’yi yaralayan 69 yaşındaki Erol Köse tutuklandı… Öffff; bu ülkenin içinde bulunduğu durum, ülkede yaşananlar tüm insanları canından bezdiriyor…Tüm bu kötülüklerin geride kalması dileğiyle İyi haftalar. Resmi Kaynak Umut Vakfı İstanbul

32 yıl önce bir Mayıs sabahı çalıştığımız iş yerinde kesişti senle yolumuz.

Ve o günden sonra hep beraber olduk seninle.

Neler neler yaşadık senle kalom.

Çok yerlere ben sen ve ciranım gittik.

Canımız sıkıldı mı ki çok sıkılırdı Sehr-i Amed'te

 Ciranıma

Hele Recebi ara nerdedir. demen yeterliydi.

Telefon çalardı.

Ciranım 

Müdür nerdesen? 

Filanca yerdeyim. derdim

Kapıya çık demeniz yeterliydi.

Hemen kafanda gelişigüzel bir program yapardın.

Ben sormazdım nereye gidiyoruz diye.

Çünkü sizinle neresi olsa gelirdim.

Yanlızca ciranım 

Kalo ne tarafa? derdi.

Biliriz ki senin için de farketmezdi.

Elazığ, Mardin, Urfa, Siirt tarafı yada ülkenin bir diğer ucu.

Usulca bir yer derdin ve yolumuz orası olurdu.

Ve bilirdik ki derdimiz yanlızca bir arada olmaktı.

Hani derler ya,

"Gönül ne kahve ister ne kahvehane,

Gönül muhabbet ister kahve bahane" misali.

İşte aynen böyleydik.

Kışın memlekete kar yağmazdı da karlı yerlere giderdik kar sevdiğin için.

O karın içinde çocuklar gibi oynardık.

Gittiğimiz mübarek yerlerde dualar eder niyazlarda bulunurduk yüce ALLAH'a bu dünya ve ahiret için.

Ayarladığımız gece programlarında diğer dostlarla beraber erbaneler çalar, ilahiler söyler, zikirler çekerdik.

Çoğu zaman türküler söyler arada sanat müziğide okurduk.

Yemek yemeği severdik. 

Tıpkı sigara içmeyi sevdiğimiz gibi.

Bazen nefsiklik yapardık. 

Belli yerlerimiz vardı da oralara gider yemek yerdik.

-Aramızda kalsın ha, derdin 

Sonra gülerdik.

Birbirinizin derdiyle dertlendik, Neşesiyle neşelenirdik her zaman.

Çıkarsız, şartsız, şurtsuz, amasız, fakatsız geçti yıllarımız.

32 yılın 30 yılını bu şekilde dolu dolu yaşadık hep.

Önce ben ayrıldım Amed'ten

Kader beni batıda bir yere attı işte.

Sonra duyduk ki Ciranım hastalanmış.

Başkent denen yere gelmiş tedaviye.

Bir Temmuz günü bulunduğum yerden başkente geldim kimsenin haberi yokken.

Sakarya Caddesinde Yemek yerken dikildim ciranım karşısına.

Bensiz yemek yersin he dedim.

Şaşırdı, sevindi, ne yapacağını bilemedi ciranım.

Bu zor gününde ciranımın yanına gitmemden dolayı ne kadar mutlu olduğunu dile getirdin bana.

Sonra sen, haci Sadık ve hacı Seyfettin ile beraber geldiniz başkente.

Buluştuk işte ülkenin tam ortasında.

Kim derdi ki bu Dünyada son buluşmamız olacak.

Yine beraberiz ve dostlar sohbette.

Hava çok sıcak ama mevzumuz bir o kadar derin. 

İnsan abiyi aradık ve biraz kıskandırdık seninle onu.

Senden sonra İhsan abide geldi Ankara'ya.

Sonra ciranım bizi bıraktı gitti buralardan.

Sustuk, üzüldük,

Ağladık bazen sessiz sessiz, bazen de hıçkıra hıçkıra.

Bedenlerimiz ayrı olsa da kalplerimiz hep birdi.

Sonra 

Gel dedim Kalom bir kaç günlüğüne buralara.

Tamam dedin ayarlama yapalım gelelim.

Bizi nerelere götüreceksin? diye sordu.

Neredelere gideceğimizi anlattım tek tek.

Herşeyi ayarladım ha. 

Buz gibi akan suyun kenarında kahvaltı yapacaz dedim 

Sonra o buz gibi suya gireceğiz.

Ordan denize atacağız kendimizi.

Sonra tepelerde bir yerlerde orman manzarası eşliğinde çay içip gözleme yiyecez.

Sevdigini bildiğim balıktan alıp yapacaz.

Daha neler neler hepsini bir bir anlattım ve ayarladım.

Tam İki defa niyetlendiniz gelmek için 

Ama senin dışında gelişen olaylar neticesinde başka zamana kaldı.

Üçüncüsü de olmadı zaten.

20 Temmuz pazar sabahı bizi kahreden haberi Şeyhmus kardeşim ağlayarak verdi bana. 

Zamanlar durdu.

Mekanlar yok oldu.

Göyaşları sel oldu.

İşte Kalom'da bizi bırakıp gitti. dedim. Hıçkırıklara boğularak.

Şimdi biliyorum ki ciranımla berabersiniz.

Bizde Dünya sürgünümüzü bitirip yanınıza geleceğimiz zamanı bekliyoruz işte.

Biliyorum ki hepimiz orda bir araya geleceğiz.

Zira "KİŞİ SEVDİĞİYLE BERABERDİR" Hadis-i Şerifini biliyor ve buna yürekten inanıyoruz.

Biz senden razıydık bilesin.

RABBİM'de senden ebeden razı olsun.

Hakkın çoktur üzerimizde.

İşte onları helal et bize.

Bizim senin üzerinde hiç bir hakkımız yoktur.

Yinede diyelim Dünya ve Ahiret hakkı ne varsa hoş ve helal olsun.

Seni hep böyle güler yüzünle hatırlayacağız.

Toprak seni incitmesin KALOM....

Bir ülkenin en derin ihtiyacı, bazen sessizliktir. Ama bu sessizlik, korkudan doğan bir suskunluk değil; iç huzurdan gelen bir dinginliktir. Gerçek barış budur.Barış, yalnızca silahların susması değil; kalplerin konuşmaya başlamasıdır. İnsanların birbirine güvenle baktığı, farklılıkların tehdit değil zenginlik sayıldığı, her bireyin kendini ait hissettiği bir hayattır.

Öğretmenlik hayatımda barışın sadece bir kavram değil, bir yaşam biçimi olduğunu gördüm. Sınıfta, okul bahçesinde, hatta teneffüste bile… Paylaşmayı öğrenen her çocuk, barışa bir tuğla koyuyor aslında. Dinlemeyi öğrenen her çocuk, barışa bir pencere açıyor.

Barış büyük nutuklarla, sert duvarlarla değil; küçük adımlarla ve samimi çabalarla kurulur. Komşuna selam vermekle, bir öğrencinin gözyaşını silmekle, bir yabancıya tebessüm etmekle başlar. Çünkü barış, hayattaki en küçük davranışlarda gizlidir.Bu ülkenin en büyük umudu, hâlâ birbirine inanan insanlardır. Hâlâ yan yana gelebilen, hâlâ el sıkışabilen, hâlâ ortak bir gelecek düşleyebilen insanlar…

Barışı savunmak, taraf olmak değildir. Barışı savunmak, insan kalabilmektir. Kızgınlığın yerine anlayışı, öfkenin yerine merhameti koyabilmektir.Bu toprağın adı ne öfke, ne ayrılık, ne kavga… Bu toprağın adı barış olsun. Herkesin yüreğinde yankı bulan bir barış.

İnsan olan barıştan rahatsız olur mu? Gördüğümüz kadarıyla oluyormuş. Türkiye özellikle Güneydoğu 50 yıllık terör prangasından kurtuluyor. Bu ne demektir biliyor musunuz? Bu demektir ki artık askerlerimiz, sivillerimiz, gençlerimiz, kadınlarımız, çocuklarımız ölmeyecek, yaralanmayacak, sakat kalmayacaktır. Bu demektir ki artık terörün olduğu bölgelerde silah seslerinin yerini çocuk sesleri, kuş sesleri alacaktır.

Bu demektir ki o bölgelerden bomba sesleri yerine, davul zurna sesleri ile beraber çekilen halay ve zılgıt sesleri gelecektir. Bu demektir o bölgelerde ki köyler artık boşaltılmayacak, yakılmayacaktır.Bu demektir ki o bölgelerde ki muhteşem doğa artık zarar görmeyecektir. Bu dektir ki o bölgelerde bitmek üzere olan tarım ve hayvancılık verilecek olan desteklerle yeniden canlanacaktır.

Bu demektir ki o bölgeler başta olmak üzere bütün ülke daha güvenli olacaktır. Bu demektir ki ülkece teröre harcanan paralar artık ülke ekonomisine dolayısıyla insanların refahına kullanılacaktır. Ve olumlu yönden daha bir çok güzellik olacaktır. Birde barıştan rahatsız olanlar var. Gelelim olanlara. Askerler, siviller, kadınlar, çocuklar ölürken, yaralanırken, sakat kalırken,

Köyler yakılıp, yıkılıp boşaltılırken, İnsanlar evlerinden vatanlarından sürülürken, İnsanlar evlerinde dışarılara çıkamazken, Kan akmaya devam ederken, Her yerde acı, gözyaşı varken, Terörden doğan olumsuzluk adına ne varsa. İşte bunlar olurken havuzlu villalarında viskilerini yudumlayan bazı kesimler tabi ki Rahatsız olacaklardır.Terörden nemalananalar tabi ki Rahatsız olacaklardır. Silah tüccarları tabi ki Rahatsız olacaklardır. Ve bu teröre destek veren ülkeler tabi ki Rahatsız olacaklardır. Kim Rahatsız olursa olsun canları cehenneme diyoruz. Yüce ALLAH’ın izniyle daha çok rahatsız olacaklardır. Terör olaylarından dolayı hayatını kaybeden tüm şehitlerimizin ve sivillerimizin ruhları şad mekânları Cenneti Ala olsun. RABBİM haine fırsat vermesin.

Turistik bir yere gitmek için belediye otobüsüne bindik. Gençler otobüste oturmuş eğlenceli bir şekilde yolculuk ediyorlar. Otobüs şoförü yolda durdu ve birkaç yolcu aldı. Yolculardan biride yaşlıca bir teyzemiz idi. Otobüste oturacak yer kalmamış, teyzemiz de benim gibi ayakta kalmıştı. Otobüs giderken teyzemiz ayakta gitmenin eziyeti ile yoluna devan ediyordu. Oturmuş bir genç kızımızdan yer istedi. Yavrum müsaade edersen oturayım. dedi Genç kızımız hiç oralı olmadı ve duymazlıktan geldi.

Teyzemizi duyan diğer gençler de kimi uyuyor numarası yaptı, kimi oralı olmadı. Teyzemiz otobüsün arkasına doğru ilerledi. Olaya şahit olan orta yaşlı bir abimiz teyzemize yer verdi ve teyzemiz oturdu. Teyzemiz gençlerin yanından uzaklaşınca gençler konu hakkında konuşmaya başladılar.

Yer istediği genç kızımız ağzını yüzünü büzerek tuhaf bir Türkçe ile Bende yer istiyor dedi arkadaşına. Ben mecbur muyum yer vermeye? Kusura bakmasın ama bu şekilde gidemiyorsa otobüse binmesin. Ah be güzel kızım Oda ister taksiyle yada özel araçla gitmeyi elbette.  Ama belli ki durumu otobüse binmeye yetiyor ki biniyor bu otobüse.  Ayrıca otobüste büyüklere, gazilere, hastalara, çocuklu yolculara ve hamilelere yer vermek bir saygı kuralı hatta zorunluluktur.

Bu önce ailede sonra okulda öğretilen insanın hayatı boyunca aklından çıkarılmaması gereken bir olgudur. Maalesef bu ve bunun gibi gençlerimiz Z kuşağı diye yanlış bilgilendirilmiş hatta kandırılmış gençliğin bir örneğidir. Birde yaşlı vatandaşlarımızı görür görmez yerini vermek için adeta birbirleri ile yarışan pırlantalarımız var. Onlara, onları yetiştiren ailelere ve öğretmenlere sonsuz Teşekkürler…

Çocuğa ve kadına karşı son 2 yılda 6 bin 287 suçun işlendiği kent…Silahlı şiddet haritasına bakıldığında da; bölgesinde en çok silahlı şiddetin işlendiği kentlerden birisi…Kadına ve çocuğa karşı işlenen suçlarla ilgili Urfa Barosu’nun verilerinden bahsedecektik ama önümüze bir haber düştü: “Bisikletten düşen çocuk kafasını çarptı sanıldı…”Evet bir maganda cinayeti…Suruç ilçesi Barış Mahallesi’nde 6 yaşındaki Sami Yusuf Kaya keyif içerisinde parkta bisiklet sürüyormuş… Bir anda düşüyor ve yerler kan… Çocuğun düşerken kafasını çarptığı düşünülerek hastaneye kaldırılıyor… İlk izlenim beyin kanaması geçirdi oluyor, ancak acı gerçek doktorların tomografi çektirmesiyle ortaya çıkıyor: Bir mermi çekirdeği parkta bisiklete binen küçük Yusuf’un kafasını delip içeri girmiş…

Ve maalesef ki küçük Yusuf kurtarılamıyor…Geriye sadece sünnet olduğunda babasıyla çekilmiş fotoğrafı kalıyor…Suçlar şehri Urfa dersek Urfalılar kızar mı? Kızıyorsanız şu can alan silahlara veda edin… Düğün bayramlarınızda hava atacaksınız diye silahları ateşlemeyin… Yusufların  yaşamını ellerinden almayın…Gelelim Urfa Barosu’nun Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) verilerine…Söz konusu verilere göre, Urfa’da 2023-2024 yıllarında 13 ayrı suçtan 6 bin 287 kadın ve çocuk hedef alındı. Çocuklar şiddete ve cinsel istismara maruz kaldı…

Urfa Şiddet Önleme ve İzleme Merkezinin (ŞÖNİM) verilerine göre ise, 2024 yılı boyunca 708 kadın şiddet nedeniyle merkeze şikayette bulundu.Özellikle Suriye’deki iç savaş sırasında mülteci nüfusunun arttığı Urfa, ayrıca çocuk doğum oranlarının en fazla olduğu kentlerden biri. Urfa Barosunun 1 Ocak-31 Aralık 2023 ile 1 Ocak-31 Aralık 2024 tarihleri arasındaki CMK verileri ile ŞÖNİM 1 Ocak-31 Aralık 2024 tarihleri arasındaki “kadına yönelik şiddet başvuruları” verileri kentin durumunu gözler önüne seriyor.

Baro verilerinde; 2023-2024 yılları arasındaki “tehdit”, “şantaj”, “kötü muamele”, “Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma”, “özel hayatın gizliliğini ihlal”, “intihara yönlendirme”, “kasten yaralama”, “Kasten öldürmeye teşebbüs”, “Kasten öldürme”, “cinsel taciz”, “cinsel saldırı”, “çocuğun cinsel istismarı” ve “reşit olmayanla cinsel ilişki” suçları ile ilgili yapılan müdafi atamaları baz alınmış…

Baronun Verileriyle Ortaya Konulan İçler Acısı Durum Şöyle: 2023-2024 yılları arasında 12 çocuk kötü muameleye maruz kaldı. Bu çocuklardan 2’si 12 yaş ya da daha küçük. 3’ü 12-15 yaş aralığındayken, 3’ü ise 15-18 yaş aralığında. Aynı tarihler arasında 12 yaşından küçük 1 çocuk, 12-15 yaş aralığında 8 çocuk ve 15-18 yaş aralığında 10 çocuğun özel hayatı ihlal edildi. 33 çocuk şantaja maruz kaldı. Bu çocuklardan 12’si 12-15 yaş aralığında iken, 21’inin ise 15-18 yaş aralığında olduğu tespit edildi. Tehdide maruz kalanların sayısı 340. Bunların 339’u çocuk, l’i kadın. 2023-2024 yılları arasında ‘Hürriyetinden yoksun bırakılan’ 83’ü çocuk, 3’ü kadın olmak üzere 86 kişiye vekil ataması yapıldı.

Çocuklardan 16’sı 12 yaşından küçük, 29’u 1215,38’i 15-18 yaş aralığında. Aynı tarihler arasında 8 çocuk ‘intihara’ sürüklendi, l’i 12-15,7’si 15-18 yaş aralığında. 2023-2024 yılları boyunca ‘cinsel saldırıya maruz bırakılan çocuk sayısı 6, kadın sayısı 7. ‘Cinsel taciz’e maruz bırakılan kişi sayısı 100. Bunlardan 97’si çocuk, 3’ü kadın. Çocukların 19’u 12 yaşından küçük, 34’ü 12-15,44’ü 15-18 yaş aralığında. ‘Çocuğun cinsel istismarı’ suçu nedeniyle mağdur edilen 1100 kişiye vekil ataması yapıldı.

Bazı şikayetlerin sonradan yapılması sebebiyle vekil atama sayısı 1114’e yükseliyor. Bunlardan 1108’i çocuk. 338’i 12 yaşından küçük, 367’si 12-15 ve 403’ü 15-18 yaş aralığında. ‘Reşit olmayanla cinsel ilişki’ suçu nedeniyle mağdur edilen 1052 kişiye vekil ataması yapıldı. Bunların 64’ü 18-25 yaşındaki kadınlardan, geriye kalan 988’i çocuklardan oluştu. Çocuklardan l’i 12 yaşından küçük, 22’si 12-15 ve 965’i 15-18 yaş aralığında. ‘Kasten öldürülmek’ istenen 12 yaşından küçük 1 ve 15-18 yaşında 4 çocuğa vekil ataması yapıldı. ‘Kasten öldürmeye teşebbüs’ suçu sebebiyle l’i 12-15,2’si 15-18 yaşında aralığında olmak 3 çocuğa vekil ataması yapıldı. Görünen o ki; Urfa’nın yerel yöneticilerinin ve bu ülkenin asayiş ve güvenliğinden sorumlu olanların yapacak çok işleri var, tabii ciddiyetle bu konuya eğilmek, isterlerse. İyi haftalar Resmi Kaynak Umut Vakfı İstanbul

Değerli okuyucularim, sizleri değerli bir arkadaşımla tanıştırmak istiyorum. Röportajımızın konuğu Diyarbakır'dan Amerika'ya uzanan zorlu bir yolculukta birçok başarıya imza atmış bir kadın kahraman. Kendisiyle Osmanlı'dan günümüze Türk tiyatrosunun gelişimini ve bu gelişimde rol oynayan Ermeni sanatçıları konuşacağız. Dilerseniz röportajımıza konuğumuzu tanıyarak bağlayalım.

Elif Shannon-Chastain, 1977 yılında Diyarbakır’da doğdu. Lise yıllarında Orhan Asena Şehir Tiyatrosu’nda oyunculuğa başladı ancak ailevi ve toplumsal baskılar nedeniyle tiyatro kariyerine devam edemeyip, 1999’da Dicle Üniversitesi'nde İngilizce öğretmenliği bölümünden mezun oldu. Diyarbakır ve İstanbul’da 15 yıl öğretmenlik yaptıktan sonra tiyatro ve tarih tutkusu doğrultusunda İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde Tarih alanında yüksek lisans yaptı. Burada Afife Jale ve Bedia Muvahhit üzerinden Türk tiyatrosunda kadın oyuncuların gelişimini inceledi.

Osmanlı tiyatrosundaki Ermeni katkılarına ve toplumsal cinsiyet rollerine olan ilgisi onu ikinci yüksek lisansını yapmak üzere ABD’ye yönlendirdi. Kaliforniya Üniversitesi Irvine’da Osmanlı-Ermeni tiyatrosu üzerine uzmanlaştı. Araştırmaları, 1890-1925 döneminde Osmanlı’dan Cumhuriyet’e tiyatroda kimlik, milliyetçilik ve toplumsal cinsiyet dönüşümlerine odaklanmaktadır.

2022’de Ermeni Çalışmaları Naneh Ödülü’nü aldı. 2023’te Michigan Üniversitesi’nde Knar Svajian üzerine sunduğu makalesi dikkat çekti. Aynı yıl, Mardiros Mnagian üzerine yazdığı makale ile Sylvie Tertzakian Onur Ödülü’nü kazandı ve bu makale 2024’te akademik bir dergide yayımlandı. Ayrıca edebi ve tiyatral çeviriler yapmaktadır. Son olarak, New York’ta yaşayan trans bir Türk mülteciyi anlatan “It Passed” adlı tek kişilik oyunu İngilizceye çevirmiştir.Elif Hanım konumuza bir soruyla giriş yapmak istiyorum.

Türk Tiyatrosunun Osmanlı Dönemindeki İlk Örnekleri Nelerdir Ve Bu Dönemde Tiyatro Nasıl Bir Toplumsal Karşılık Bulmuştur? Osmanlı dönemindeki Türk tiyatrosuna iki ayrı pencereden bakmak mümkün. İlk olarak 13. Yüzyıldan itibaren Geleneksel Türk tiyatrosu adı altında örneklerini gördüğümüz Osmanlı Müslüman halkının yegâne eğlencesi, meydanlarda oyuncular tarafından doğaçlama temalarla sahnelenen Ortaoyunu ve hepimizin aşina olduğu gölge tiyatrosu olan Karagöz gibi geleneksel eğlencelerden oluşuyordu. Modern ve batı tarzı tiyatronun başlangıcı ise 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar dayanmaktadır. Batı tiyatrosu Tanzimat elitleri tarafından memnuniyetle karşılanırken ve hükümet tarafından desteklenirken, yeni tiyatro tarzı ile Müslüman çoğunluk arasındaki kültürel ve stilistik farklılıklar, Tuluât Tiyatrosu adıyla yeni bir performans yöntemi ortaya çıkardı. Bu, geleneksel Ortaoyunu ile modern Batı tiyatrosunun bir tür senteziydi ve öncelikle geleneksel sanatçılar tarafından icra ediliyordu. Fakat Osmanlı entelektüelleri modernleşme sürecinde Tulûat tiyatrosunu eleştirmişlerdir. Tuluât tiyatrosu, esasen Ortaoyunu'nun ana karakterlerinin yer aldığı, Batı oyunlarının temalarına dayanan bir doğaçlama türüdür. Entelektüellere göre, Batı oyunlarının temaları bu şekilde yok edilmiştir. Tuluât tiyatrosunun amacı, sanat yaratmak ve sunmaktan ziyade, halkın dikkatini çekmek ve onları rahat bir şekilde eğlendirmekti.

Osmanlı Ermenileri modern batı tarzı tiyatronun öncüleri ve önemli katkı sağlayıcıları olmuştur. Mkhitarist Cemaati, Osmanlı tiyatrosunun tarihinde önemli bir rol oynamıştır. Venedik'teki San Lazarro Adası'nda kurulan Katolik Ermeni manastır cemaatinin çoğu öğrencisi, Osmanlı tebaası olan Ermenilerdi. Bu nedenle manastır, Osmanlı devletinin kültürel bir uzantısıydı. Mkhitarist okullarında tiyatro faaliyetlerine katılan öğrenciler, mezun olduktan sonra Osmanlı İmparatorluğu'na geri döndüler ve Ermeni nüfusun çoğunluğunun yaşadığı İstanbul'un Hasköy, Ortaköy, Kuzguncuk ve Beyoğlu semtlerinde tiyatro faaliyetlerine devam ettiler.

Türk tarih yazımı, Osmanlı entelektüeli, yazar ve gazeteci Şinasi'nin yazdığı “Şair Evlenmesi” adlı eseri, Batı tarzı ilk tiyatro metni olarak 1859 yılını işaret etse de San Lazarro arşivlerinde 1774 ile 1860 yılları arasında yazılmış yüzden fazla orijinal ve çeviri tiyatro oyunu bulunmaktadır. Buna ek olarak, Şinasi'nin eserinden yetmiş yıl önce Venedik'te sahnelenen, Ermeni alfabesiyle yazılmış Türkçe ve yerel Türkçe dilinde yazılmış yirmi beş oyun, Türk tiyatro tarihçiliğinin bir parçası olarak kabul edilebilir. Türk tiyatro tarihçisi Metin And, bu oyunların varlığını kabul etmekle birlikte bunların 19. yüzyıl Osmanlı edebiyatındaki Türk dramaturji çalışmalarına katkısından ziyade Türk tarihindeki ilk Batı tarzı tiyatro metni olarak Şair Evlenmesi'nin öncülüğünü vurgulamaktadır. 

Yaptığınız Araştırmalardan Hareketle Şunu Sormak Istiyorum. Ermeni Toplulukları Osmanlı’da Tiyatro Sanatının Gelişmesine Nasıl Katkı Sağlamıştır? 1846 yılında, Ohannes Kasparyan adlı bir Mkhitarist öğrenci, Aramyan Tiyatrosu'nu kurmasıyla sağladığı ilk katkıyı görebiliriz. Bu tiyatro, 1867 yılında Kasparyan'ın ölümüne kadar faaliyetini sürdürdü.  1856 yılında, tiyatro öğrencileri Mgırdiç Beshiktaşlıyan ve Srapyon Hekimyan, Ortaköy ve Beyoğlu'nda tiyatro grupları kurdu. 1859'da Hekimyan, Arevalyan Tadron (Şark Tiyatrosu) adında bir tiyatro kurdu. Osmanlı-Ermeni neslinin önemli isimlerinden birçoğu kariyerine burada başladı. Bunların en önemli isimleri Bedros Magakyan (1872-1873), Serovpe Bengliyan (1835-1900), Tovmas Fasulyeciyan ve 1920 yılında vefatına kadar sayısız oyuncuyu tiyatro sahnesine kazandırmış olan Mardiros Mınakyan'ı sayabiliriz.

Bu tiyatro grupları, Osmanlı İstanbul'unda daha geniş bir kitleye ulaşmak için Türk oyunlarına odaklanmaya başladı. Ayrıca maddi kazanç da göz önünde bulunduruldu. Şark Tiyatrosu haftada üç gün Türk oyunları sahnelemeye başladı. Sultan Abdülmecid Batılılaşma adına tiyatro oyunlarına önem veriyordu. Bu bağlamda, 1859 yılında Osmanlı hükümetinden alınan resmi bir mektupla Şark Tiyatrosu'na beş yıllık imtiyaz hakkı verildi. İmtiyaz hakkı sona erdikten sonra Şark Tiyatrosu faaliyetlerine 1867 yılına kadar devam etti, ardından grup anlaşmazlıklar nedeniyle dağıldı. Bu dağılmanın ardından yeni tiyatro grupları ortaya çıktı ve belki de en önemlisi, Güllü Agop olarak tanınan Agop Vartovyan'ın liderliğindeki Asya Kumpanyası, daha sonra Gedikpaşa Tiyatrosu ve Tiyatro-i Osmani olarak adını değiştiren gruptu.

Şimdi Isterseniz Güllü Agop’un Türk Tiyatrosunun Kurumsallaşmasındaki Rolünü Konuşalım. Gedikpaşa Tiyatrosu, İstanbul'un Fatih semtindeki Müslüman mahallesi Gedikpaşa'da faaliyetlerine istisnai birçok temsil ve yenilikle başladı. Burada Güllü Agop, Ermenice oyunların yanı sıra Türkçe oyunlar da sahnelemeye başladı. Tiyatro tarihçisi ve araştırmacı Refik Ahmet Sevengil'e göre, maddi sıkıntılar ve daha geniş bir izleyici kitlesine ulaşmak için Güllü Agop ve tiyatrosu Türkçe oyunlara daha fazla önem verdi. Türk Müslüman izleyiciler, Tulûat tiyatrosu ve Ortaoyunu gibi geleneksel tarzlarda yetişmiş oldukları için Batı tarzı oyunlara pek aşina değildi.

Gedikpaşa'nın Batı tarzı tiyatrosu, Tulûat ve Ortaoyunu tarzlarından bir kopuşu temsil ediyordu. 1870 yılında Güllü Agop, Türkçe dilinde tüm tiyatro türlerinde Türkçe oyun sergileme hakkı için on yıllık imtiyaz hakkı elde etti. Bu tarihten itibaren tiyatro, Tiyatro-i Osmani adıyla faaliyet gösterdi. Güllü Agop'un tiyatrosu, Namık Kemal, Ebü-z Ziya Tevfik, Ali Suavi ve Şemseddin Sami gibi Genç Osmanlılar, hükümet bakanları ve reformcular için önemli bir kurum haline geldi. Bu Osmanlı aydınları tiyatro komitesinin üyeleri oldular ve tiyatronun Türkçe repertuarından sorumluydular. Türk oyunlarının sahnelenmesi ve Osmanlı aydınları için bir tiyatro kurumu olarak hizmet vermesinin yanı sıra, tiyatro Ermeni ve yeni ortaya çıkan Türk oyuncular için bir okul görevi de gördü. Örneğin, Namık Kemal'in edebiyat kitaplarımızda önemli bir yer teşkil eden Türk milletini yücelten ünlü oyunu “Vatan Yahut Silistre,”1224  Gedikpaşa Tiyatrosu'nda sahnelenmiştir.

19. Yüzyılda Osmanlı’da Sahneye Çıkan İlk Kadın Oyuncular Kimlerdi Ve Bu Oyuncular Arasında Ermeni Kadınların Yeri Neydi? Müslüman olmayan kadınlar için iş seçenekleri sınırlıydı ve tiyatroda Müslüman kadınlarla rekabet yoktu, çünkü İslam hukuku Müslüman kadınların sahneye çıkmasını yasaklıyordu. Ermeniler tiyatroda tekel konumundaydı, fakat 19. yüzyılın ilk ortasında sadece on üç yaşın altındaki Ermeni kızların sahneye çıkmasına izin veriliyordu. 1856'da Aramyan tiyatro topluluğu ilk defa Ermeni aktrisleri işe aldı. İlk profesyonel aktris, 1860'larda adından söz ettirmiş Arusyak Papazyan'dı. Bunu müteakip Osmanlı tiyatro tarihine adını altın harflerle yazdırmış, bir sonraki aşamada Müslüman kadın oyunculara örnek teşkil etmiş, feyz aldırmış pek çok tiyatro emektarı kadın oyuncuları sayabiliriz. Mesela Azniv Hrachya, Sara Mannik, Ortadoğu ve Osmanlı sahnesinde Shakespeare’in ünlü Hamlet karakterini ilk defa bir kadın oyuncu olarak canlandıran Siranuş (Merope) Kantarcıyan, 1912-1915 yılları arasında Kınar Sıvacıyan ile kendi tiyatrosunu işletmiş Madam Aghavni Zabel Binemeciyan, Darülbedayi’nin baş aktristi ve Zabel Binemecıyan’ın kızı Eliza Binemeciyan ve 1950’de vefatına kadar oyunculuktan hiç kopmamış ve sayısız kadın oyuncuya örnek olmuş Darülbedayi’nin Eliza hanımdan sonra en yüksek maaş almış ikinci aktristi olan Kınar hanım olarak bildiğimiz Kınar Sıvacıyan tiyatro tarihimizde hatırlanması gereken yegane aktrislerimizdir.

Ermeni Tiyatro Toplulukları Hangi Oyun Türlerini Tercih Etmiş Ve Bu Tercihler Toplumla Nasıl Bir Etkileşim Yaratmıştır? Batı tarzı modern tiyatronun Ermeni topluluklarıyla sergilenmeye başladığı ilk dönemlerde öncelikle seçilen oyunlar genelde Ermeni aydınlanması (Zartonk) olarak bilinen dönemin ihtiyacına düşünsel bakışına göre şekilleniyordu. Bunun yanı sıra Shakespeare ve Moliere gibi yazarların çeviri oyunları sergileniyordu. Özellikle Shakespeare karakterlerini başarılı bir şekilde canlandırması ile ün yapmış en önemli oyuncular arasında Bedros Atamyan ve Vahram Papazyan’ı vurgulamak gerekir. Önceden bahsettiğimiz Gedikpaşa tiyatrosu ve Güllü Agop da bu geleneğe devam etmiştir ta ki Türkçe tiyatro sergilenmeye başlayana kadar. Tiyatroya Namık Kemal gibi Genç Osmanlılar adı altında Müslüman aydınların dahil olması ile klasik oyunların yansıra o dönemin siyasi ve kültürel değişimine göre oyunlar şekillenmiş. Örneğin Namık Kemal’in edebiyat tarihimizde yer etmiş ünlü eseri Vatan Yahut Silistre ilk defa Gedikpaşa Tiyatrosunda sergilenmiştir. Ayrıca Osmanlı tiyatrosuna damgasını vuran bir diğer isim olan Mardiros Mınakyan 1884’te kurduğu Osmanlı Dram Kumpanyası’nda ağırlıklı olarak melodramlara yere vermiştir. Açıkçası tiyatro her kesime hitap edebilen ve gerekirse halkı bilinçlendirip düşünmeye yönelten en önemli etkinlik olmuştur. İmparatorluğun son demlerine kadar yaşanan olayların, bilinç değişikliğinin ve aydın kesimin halka en yoğun ulaşabildiği bir araç olarak tiyatro en büyük araç olarak varlığını sürdürmüştür.  Bu güzel ve anlamlı röportaj için Elif Hanım'a çok teşekkür ediyorum. Verimli ve keyifli bir sohbet oldu. Okuyucularımıza iyi okumalar diliyorum. Saygılarımla...

Evet bugün sizlere devam eden sözde iki savaştan bahsedeceğim.

Biri Ukrayna-Rusya,

Diğeri Terörist İsrail ve Gazze savaşı

Bu savaşlar için biraz rakamlar verip herkesi düşünmeye davet edeceğim.

Aldığım veriler sözde adı Birleşmiş Milletler olan, ancak bir hiçbir işe yaramayan kuruluşun olup, meşhur wikipedia sayfasından alınmış verilerdir.

İlk olarak Ukrayna-Rusya,

Ocak 2021’de bu yana;

13.100 ölü var.

Bunların 3.375’si sivil,

4.150’si Ukrayna Askeri,

5.800’ü Rus yanlısı savaşçılar.

Ekim 2023’ten bu yana,

Terör örgütü İsrail ile Gazze Savaşında ise;

Gazze’de 66.900 sivil ve asker yaşamını yitirdi.

Bunların 17.500’ü çocuk.

110 bin yaralı ve bunların tedavilerinin yapılacağı bütün hastaneler İsrail tarafından yerle bir edildi.

6 bin ila 20 bin arası kayıp

16.300 tutuklama.

2 milyona yakın insan Gazze’de yerinden edildi ve bu insanların hepsi şu anda aç ve susuz.

İsaril’de ise 1.970 sivil ve asker yaşamını yitirdi.

16 bin yaralı ama en iyi imkanlarla tedavileri yapılmakta

750 kayıp,

199 kişi kaçırıldı

5 binden fazla israil’li yerinden edildi.

Ayrıca bunların içinde aç ve susuz bulunmamakta

Sıkıldınız değil mi bu rakamlardan?

İnanın bende sıkıldım ve üzüldüm.

Bu rakamlarda gösteriyor ki bunların ikisi de savaş değil.

Ukrayna ve Rusya’ya belki yalancı bir savaş diyebiliriz. Terör örgütü israil’in Gazze’ye uyguladığı kesinlikle bir soykırımdır. Tıpkı 2. Dünya Savaşında Nazi Alamanya’sının kendilerine uyguladığı soykırım gibi. Simdi aynısını bu terör devleti Gazze’li Müslümanlara uygulamakta. Hem de kendilerine soykırım yapan Alman devletinin yardımı ve desteği ile yapmakta. Ama dünya devletleri yalnızca Ukrayna-Rusya savaşını bitirmek için uğraşmakta. Gazze’de yapılan soykırım umurlarında değil. Lütfen GAZZE’yi konuşmaya devam edelim…

23 Eylül 2015 yılından HER DİLDE BARIŞ isimli bir yazı yazmıştım. O yazımda BARIŞ diye haykırmıştım. Ve demiştim ki;

Barış;
Ne kadar güzel ve anlamlı bir söz değil mi?
Ne kadar hasretiz bu söze.
Oysa ne kadar da yakışıyor bize.
Çok uzak ve bir o kadar da yakın hepimize.

Barış;
Herkesin ağzından çıkıyor.
Ama gel gör ki herkes barış dedikçe kan daha çok akıyor.
Nasıl bir iştir anlamadım. Anlayan varsa bana da anlatsın. demiştim.

Aradan 10 yıl geçti. Ve o hasret kaldığımız Barış nihayet geldi. Nihayet sürekli söylediğimiz bu İnşALLAH artık yaşıyor olacağız. 50 yıllık bir süre sonunda bugün daha çok Barış, daha çok Kardeşlik, daha çok Birlik, daha çok Beraberlik ve ülkemiz adına, insanlarımız adına güzel ne varsa daha çok istiyor ve haykırıyoruz.

Çünkü bu 50 yılda bize çok şeyler kaybettirdi. Kimi verilere göre 100 bin kimilerine göre 250 binden fazla insan, Binlerce faili meçhul cinayet, Hapishanelerde olan binlerce kişi, Gerek boşaltılan gerekse de yakılan 3 binden fazla köy, Yakılan binlerce dönüm orman, Çatışma bölgelerinde yok olan tarım ve hayvancılık,

Terörden etkilenen milyonlarca insan ve koca bir ülke, Terörle mücadeleye harcanan 2 trilyon dolar, Ve bu illet daha neleri neleri kaybettirdi bizlere. Bunları sayınca aklımıza geliyor ve boşuna demiyoruz “Savaşın Kazananı, Barışın kaybedeni olmaz” diye Her zaman olduğu gibi bu Barış’ı istemeyenler olacak. Bunu sabote etmek İsteyen kişiler, oluşumlar, ülkeler elbette çıkacaktır. İşte bunlara karşı herkes bu Barış’a sahip çıkacaktır, çıkmalıdır. Hem inadına sahip çıkmalıdır. Çünkü bunu kaybedecek hiçbir şeyimiz kalmadı.

Ve Yine İnadına Haykırıyoruz.

Ve Yine İnadına Haykırıyoruz. 
BARIŞ,
PEACE,
PAİX,
FRİADEN,
PAZ, PACE,
MİR, VREDE,
HAŞTİYE, AŞİTİ

Barışa merhaba desin ülkem,
Kucaklaşsın artık insanlarım.
Davullar çalsın, zılgıtlar çekilsin.
MERHABA BARIŞ, Bİ XÊR HATÎ.

Şehit Burhanettin Arslanoğlu Merkez Ortaokulu/Eğil- Diyarbakır Dünyanın neresinde olursa olsun, acı çeken bir çocuğun gözyaşı hepimizin yüreğine akar. Son aylarda Filistin’in, özellikle de Gazze'nin yaşadığı insanlık dramı, hepimizin yüreğini sızlattı. O topraklarda masum insanlar açlıkla, yoksullukla ve şiddetle sınanırken; bizler burada, küçük ama anlamlı bir adımla onların sesine ses olmak istedik.

Şehit Burhanettin Arslanoğlu Merkez Ortaokulu olarak, öğrencilerimizle, öğretmenlerimizle ve velilerimizle birlikte bir dayanışma kermesi düzenledik. Bu etkinliğin amacı sadece maddi destek sağlamak değil, aynı zamanda çocuklarımızda vicdanı, paylaşmayı ve kardeşlik duygusunu güçlendirmekti. Kermes boyunca ev yapımı yiyeceklerden el emeği ürünlere, öğrencilerimizin hazırladığı küçük gösterilerden, bağış köşelerine kadar pek çok güzel anı paylaştık. Her tabak, her eşya, her tebessüm; Gazze’deki bir çocuğun hayatına dokunma ümidiyle sunuldu.

Velilerimizin katkısı, öğretmenlerimizin özverisi ve öğrencilerimizin yürekten gayretiyle, yardım kampanyamız büyük ilgi gördü. Toplanan bağışlar, ilgili yardım kuruluşları aracılığıyla Gazze’ye ulaştırılmak üzere teslim edildi. Bu vesileyle, emeği geçen herkese gönülden teşekkür ediyor; bu tür etkinliklerin sadece yardım değil, insanlık değerlerinin de taşındığı köprüler olduğuna inanıyorum. Unutmayalım: Birlikte olduğumuzda daha güçlüyüz. Ve en karanlık gecelere bile umutla dokunabiliriz.

Bu aralar hikâyelere takmış durumdayım. Çünkü en iyi mesajlar hikâyeler ile verilir düşüncesindeyim. Yine bir kurt ve kuzu hikâyesi ile karşınızdayım. Kurt ile kuzu mecburi bir arkadaşlık hatta akrabalık denebilecek bir bağ kurmuşlar. Ama birbirlerini hiç sevmezmiş. Özellikle de kurt her fırsatta kuzuyu hor görür, aşağılar ve kalmayan hakareti edermiş.

Sen ne biçim bir kuzusun.

Boşuna yaşıyorsun.

Çok yalancısın aynı zamanda hırsızsın.

Bu şehrin çobanı sana boşuna bakıyor.

Gidip çobanla konuşacağım sana boşuna ot vermesin ve daha neler neler. Aslında kuzu gerek yaptıklarıyla, gerek söyledikleriyle bunları hak etmiyor değil ya neyse. Kuzu bunlara bir şekilde tahammül ediyor etmesine ama kendi kendine de Az kaldı kurt efendi. Yakında gösteririm sana, deyip duruyordu.

Nihayet kuzunun beklediği gün geldi çattı. Kurt ile kuzunun çıkarları bir şekilde çakıştı.Biri daha fazla ot, diğeri daha fazla et derdine düştü. Ne yapalım, ne edelim diye düşünürken en iyisi bir araya gelelim dediler. Kafa kafaya verip ailelerindeki diğer kurt ve kuzuların otlarına ve etlerine göz diktiler. Bunu elde etmenin en iyi yolu için ise güçlerini birleştirme kararı aldılar.

Amma ve lakin bunun için kuzu şartlarının olduğunu söylemiş. Kurt daha fazla et uğruna kuzunun her şartını kabul etmiş. İşte o gün geldi demiş kuzu. İpi atmış kurdun boynuna. İstediği yere çevirmiş kurdun yönünü. Kurtta et uğruna kuzu kuzu çevirmiş yönünü.Kuzu böylece hem yılların intikamını alıyor, hem de daha çok ot uğruna kurdu kullanarak her istediğini yaptırıyordu. Kuzunun planı da tıkır tıkır işliyordu.

VE SONUÇ O BEN BÖYLE KURNAZIM, BEN ŞÖYLE KURNAZIM. EN BÜYÜK BENİM. BENİM DEDİĞİM OLACAK DİYEN BİZİM KURT BİRKAÇ PARÇA FAZLA ET UĞRUNA KUZUDAN İZİNSİZ TUVALETE BİLE GİDEMİYOR OLMUŞ. Bu hikâye de bize şu güzel sözü hatırlatıyor. Ey Menfaat;Ne komik durumlara düşürüyorsun insanlara/kurtları/kuzuları…

Şiir, kelimelerle örülen en zarif duyguların sanatıdır. Bir yazarın kaleminden süzülen cümleler, okurun ruhuna dokunan bir melodiyi taşır. Bazen bir dizede kayboluruz; bazen de tek bir kelime bizi saatlerce düşünmeye sevk eder. Şiirin büyüsü işte tam da burada saklıdır: Söylenenden çok, sezdirilendedir.

Hepimiz günlük hayatın telaşında kayboluyoruz. Fakat şiir, o karmaşanın içinde bir durak olur. Şairler, karmaşık duyguları birkaç satırla anlatabilir ve bunu yaparken bizi düşünmeye, hissetmeye, belki de farklı bir bakış açısı kazanmaya davet eder. Kimi zaman aşkı anlatır şiir, kimi zaman hüznü. Bazen çocukluğa bir özlem olur, bazen de geleceğe dair bir umut. Bir şiirin gücü, sadece kelimelerinde değil, aynı zamanda boşluklarında saklıdır. Şairin söylemediklerini anlamak, dizelerin arasındaki sessizliği duymak, şiirin gerçek anlamını ortaya çıkarır. Okur, o boşlukları kendi hayal gücüyle doldurur ve böylece şiir herkes için farklı bir anlama bürünür.

Bugünlerde şiirin eski gücünü yitirdiği düşünülse de, aslında şiir hep bir yerlerde yaşamaya devam ediyor. Sosyal medyada paylaşılan birkaç dize, bir şarkının sözlerinde gizli kalmış bir şiir ya da hiç farkında olmadan mırıldandığımız bir mısra... Şiir her yerde, bizim onu fark etmemizi bekliyor.

Şiir okumak, dünyayı farklı bir pencereden izlemek gibidir. Hangi tür şiiri severseniz sevin, onun sizi bir yolculuğa çıkaracağına emin olabilirsiniz. Bazen bir Nazım Hikmet dizesinde buluruz kendimizi, bazen bir Orhan Veli şiirinde. Kimi zaman modern şairlerin kaleminden dökülen yenilikçi mısralar ruhumuza işler. Unutmayalım, şiir bir lüks değil, bir ihtiyaçtır. Duygularımızı ifade etmekte zorlandığımız anlarda bize rehberlik eden bir dosttur. Belki bugün, tozlu raflarda bekleyen bir şiir kitabını elinize alarak o dostla yeniden buluşabilirsiniz.

Bugün size son zamanlarda çokça karşımıza çıkan ve bazı okurlarım tarafından bana iletilen bir konu üzerine birkaç kelam edeceğiz. Eskiler “Ölüm Hak Miras Helal” derler. Yani her insan mutlaka ölecektir. Öldükten sonra bu dünyada bıraktıkları mirasçıları üzerine pay edilmesi helaldir. Bu konu ile ilgili birçok ayet, hadis, gerek şeri gerekse de hukuki kanunlar bulunmakta. Buraya kadar her şey gayet normal.

Birde bu işlerde normal olmayanlar var. Onlara bakalım biraz. Miras helal diyor dimi? Mirasçıların bazılarının uyanıklık yaparak mirası yalnızca kendileri yer demiyor. Kalan mirasın şurası benim, burası şunun demiyor. Mirasçı hayattayken onun yaşlılığından faydalanıp kandırarak kendi yada uygun gördüğü birilerinin üzerine yapmanın caiz olduğunu söylemiyor.

Mirasçılar içinde dul varsa onların payını yiyin demiyor. Hele bunların yetimleri varsa onların hakkını yiyin hiç demiyor. Ama yapıyorlar. Mirasçılardan mirası çalmak için uğraşıyorlar ve bunun için her şeyi yapıyorlar. Bu durum özellikle kardeşler, kuzenler başta olmak üzere akrabaları birbirlerine düşman ediyor. Bunun için kavgalar gürültüler oluyor. Ölenler, yaralananalar ve kan davasına kadar gidiyor. Sonuçta akrabalar bir birleriyle görüşmüyor, konuşmuyorlar.

Bakın Bir Okurum Ne Diyor.

Ağabeyim annem hayatta ikin annemi kandırıp annemin üzerinde olan bazı taşınmazları kendi çocuğunun üzerine yapmış. Burada yalnızca mirasçıları değil kanunsuz bir iş yapıp devleti de kandırmış. Şimdi biz yeğenimiz ile karşı karşıyayız. Mahkemeye gitsek yeğenlerimizi mahkemeye vermek durumunda kalacağız.

Bu nasıl bir mal düşkünlüğüdür. Anlaşılır gibi değil. İnsan böyle bir şeye evladını nasıl karıştırır. Nasıl evladını amca, hala, dayı, teyze, kuzenleri ile karşı karşıya getirir anlamak mümkün değil.

Bir Diğeri Anlatıyor.

Babam 5 yıldır vefat etti. Bıraktığı taşınmazları ne satmaya ne pay etmeye yanaşıyorlar. Bunun için büyükler devreye girdi ama bir fayda etmedi. Mecburen mahkemeye gittik. Devlet karara versin dedik. Bu arada taşınmazları işgal eden abim ve ablam için kira davası açtık. Davayı kazandık ta. Ama asla böyle olsun istemedik.

Bir Diğeri,

Annemizden kalma altınlar var. Bunu herkes biliyor. Annemiz vefat etmeden önce de bunu bize söyledi. Ama bazıları el koymuş böyle bir şey yok diyorlar. Var olduğunu şahitler ile ispatlıyoruz. Maalesef olan altınları kardeşlerinden çalıyorlar resmen. Onlar da mahkemelik olmuş durumdalar. Daha neler neler var. Ya bu nasıl bir mal, mülk, para ve dünya hırsıdır. Üç kuruş çıkar için yazık ediyorsunuz kendinize ve yakınlarınıza. Size hem bu dünya hem de öbür dünya için bir tavsiye. Kimsenin hakkına göz koymayın, kimsenin hakkını yemeyin. Yoksa her iki cihanda da altından kalkamazsınız. Karşılığını mutlaka görürsünüz.

Hep söylüyor, yazıyoruz, medyada çıkan haberlere yer vererek uyarıyoruz: Çocuklar ve gençler her yönüyle teknolojinin tehdidi altında… Teknoloji, çok çok yararlı iyi kullanırsanız… Bir o kadar da zararlı ki, gündelik hayatımızda örnekleri sık sık karşımıza çıkıyor… Bilgisayarlar, telefonlar, teknolojik gelişmeler gerçekten hayatımızı kolaylaştırıyor…Ama bir yandan da şiddetin artmasına neden oluyor, hizmet ediyor… Gelecekte büyük bir tehdit oluşturacağı sık sık vurgulanan yapay zeka tartışmaları süre dursun günümüzde özellikle de çocuklar ve gençler şiddet oyunlarının tehdidiyle karşı karşıya…

En Son Fransa’da Bir “Oyun Vahşeti” Yaşandı… Olay başkent Paris’in güneyindeki Essonne’de meydana geldi. Online olarak oyuncuların birbirini öldürdüğü hayatta kalma oyununda kaybeden Owen L. Adlı genç, öfkeyle sokağa fırladı… Sokakta gördüğü 11 yaşındaki kız çocuğunu takip etmeye başlayan genç, bir süre sonra onun çantasını almaya çalıştı. Louise Lasalle adlı çocuk direnince de, sürükleyerek onu ormana götürdü ve pek çok kez bıçaklayarak vahşice katletti.

Kız çocuğunun cesedi ailesinin “Kayıp” ihbarı üzerine ertesi gün okuluna birkaç 100 metre mesafede ormanlık alanda bulunurken ceset üzerinde DNA’sına rastlanan Owen L. tutuklandı. Küçük kızın, boyun ve göğüs bölgesinden 10’dan fazla bıçak darbesi aldığı tespit edilirken soruşturmayı yürüten savcı Gregoire Dulen, gencin oyun oynarken sık sık öfke nöbetleri geçirdiğini, hayatta kalma temalı Fortnite oyunundaki maçı kaybettikten sonra da sinirle ve öfke nöbeti geçirerek evinden çıktığını belirterek “Sakinleşmek için ya bir şey çalmak ya da birine şantaj yapmak istedi. Ancak…” diyor.

Evet bu korkunç cinayet bir kez daha, çocuklarımızı adeta teslim alan şiddet dolu dijital oyunların etkilerini sorgulamamız gerektiğini ortaya koyuyor…Maalesef tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de pek çok insan dijital oyun bağımlısı…Dijital oyun bağımlılığı, öfke yönetimi, aile ve eğitimcilerin, ilgililerin yetersiz kalması, oyunların bireysel psikoloji üzerindeki uzun vadeli etkilerinin yeterince araştırılmaması bir sorun olarak karşımıza çıkıyor…Bilim insanları, bu tür faciaların önüne geçilmesi için “Özellikle de anne-babalara, öğretmenlere burada çok iş düşüyor… Aileler ve eğitimciler dijital dünyanın riskleri konusunda daha bilinçli hareket etmeli ve çocukları, gençleri koruyacak stratejileri hayata geçirmeliler” uyarısını yapıyorlar… Kaynak Umut Vakfı İstanbul // Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı İstanbul

"Araba devrilince yol gösteren çok olur" Rahmetli Süleyman Demirel'den çok duyardık bu sözü. Nerede bir olay olsa, canlar yitirilirse, yüreklere ateş düşse herkes, nerede kötü adına bir olay olsa, Şöyle olsaydı, Böyle olsaydı, Şu tedbirler alınsaydı, Burada bu olmalıydı, Denetim yapılsaydı, Bilmem ne bilmem ne. İyi de kardeşim burada önemli olan arabanın devrilmemesi değil mi?

Olan Olduktan Sonra Kime Ne Faydası Var Bunların.

Sorular Şunlar Neden bunları yaşıyoruz? Neden insanlar bu kadar basit nedenlerden dolayı hayatlarını kaybediyor? Neden insan hayatı bu kadar ucuz? Neden Neden Neden El-Cevap Kimse işini düzgün yapmıyor onun için.Bu kadar yani. Evet bu kadar. Herkes az iş çok para derdinde. Herkese kendi derdinde. Herkes bana necilik oynuyor. Herkes kafasını kuma gömmüş. Herkes suçu birbirinin üzerine atıyor. Oysaki herkes suçlu.

Sonuç; İnsan memleketini, vatandaşını sevmez ise yukarıda verdiğimiz cevapların olması kaçınılmazdır. En son Bolu Kartal Kaya’daki otel yangınında yine bunları gördük. Herkes birbirini suçluyor. Herkes ben yapmadım o yaptı diyor. Sonuçta yine bir kaç çalışanın üzerine yıkılacak bu iş belli oldu. Oysa ki her şey kanun, tüzük ve yönetmeliklerde belli değil mi zaten.

Bunları uygulayacaksın hepsi bu. O belli de, Belli olmayan bunları uygulamayan, bunlara çıkarlar karşılığında göz yuman, ses çıkarmayan zihniyet. İşinizi yapın kardeşim. Olumsuz bir şey olay olduğu zaman akıl vermeyin. O akıl herkeste var, herkes biliyor zaten. Bir şey olmadan önce tedbirlerinizi alın. Bir olay olduğunda suçu birbirinizin üzerine atmayın. Suçlu aramayın. Zira hepiniz suçlusunuz. En önemlisi ÜLKENİZİ ve ÜLKE İNSANINI SEVİN. Ya işinize yapın  Yada o koltuklardan defolup gidin.

Başta emekliler, asgari ücretliler olmak üzere düşük maaş alan çalışanlara yapılan zamların günümüz şartlarında ne kadar düşük olduğunu hepimiz biliyoruz. Mecliste görev yapan siyasi partilerin, bu partilerin vekillerinin dile getirmesine gerek olmadığını da biliyoruz. En azından bunu dile getirmekte samimi olmadığınızı da biliyoruz. Yetmiyor, nasıl geçinecekler demek yerine kalıcı çözüm önerilerini maalesef ne iktidar nede muhalefet parti ve milletvekilinden duymuyoruz.

Maalesef Hiç Samimi Değilsiniz Bilesiniz.

35 TL’ye kuzu tandır yiyenler.

Çayın kahvenin, sıcak soğuk içeceklerin en iyisini içenler.

Meyvenin tatlının en tazesini, en güzelini yiyenler.

15-20 bilemedin 30 TL’ye berber ve kuaför hizmetlerinden faydalananlar.

Küçük ücretlerle GSM hatları kullananlar.

En iyi araçların kendilerine tahsis edilenler.

Hepsinin emrine şoförler görevlendirilenler.

Hepsine odalar, sekreterler ve danışmanlar tahsis edilenler.

Hepsine korumalar verilenler.

Yürüdükleri koridorlarda kırmızı halılar üzerinde yürüyenler.

Mecliste kendileri için doktor, ambulans, hemşire görevlendirilenler.

Ve daha bilmediğimiz bir sürü önceliği olanlar.

Kendi maaş artışı meclise gelince oylama sırasında iki elini havaya kaldıranlar.

Hazineden milyarlarca lira yardım alan partiler ve buna ses etmeyen vekiller.

Kimileri bu çalışanları enflasyona ezdirmeyiz diyorlar, Diğerleri bu artışla geçinilmez deyip karşı çıkıyorlar. Velhasıl kendi lükslerinin hiçbirinden vazgeçmeyen, vaz geçmeyi bırak söz dahi etmeyen, söz etmeyi bırak bunu düşünmeyenler şimdi çıkmışlar; Emekli maaşı, asgari ücret ve kısacası düşük maaş alan çalışanları sözde savunuyorlar ve bunu bizimde buna inanmamızı bekliyorlar. Sizce Ne Kadar Samimiler…

Uyuşturucu kullananların işledikleri kadın cinayetlerine, aile katliamlarına sık sık tanık oluyoruz malum… Ve maalesef ki ebeveynler de; uyuşturucudan vaz geçiremedikleri, bu yüzden sık sık tartışmalar yaşadıkları evlatlarının katili olmaya başladı…Uyuşturucu ticaretinin böylesine yaygınlaştırılmasını önlemesi gereken, çetelere göz açtırmaması, gençleri koruması gereken, bağımlı hale gelenlerin tedavisinin yapılmasını sağlaması gereken devlet, devlet kurumları ne yapıyor?

Bir yanda hakkıyla görevini yapanlar, bir yanda asker-polis üniformasını giymiş, savcı-hakim kimliğini kendisini kamuflaj yapıp uyuşturucu tüccarlarıyla çıkar işbirliği yapan ahlaksızlar… Görev yaptıkları kurumları kullanarak başkalarının çocuklarının zehirlenmesine hizmet edip, buralardan kazandıkları kirli paralarla çocuklarını yetiştiren, şaşa içinde yaşayanlar, yani tek kelimeyle vatan haini pislikler…Ki zaman zaman hepimiz şahit oluyoruz bazılarına, medyaya düşen haberlerle… Ve biliyoruz ki; güvenlik kurumlarında, adli makamlarda görev yapan ve vatanını, yurttaşını seven, korumaya çalışan pek çok namuslu güvenlik, yargı görevlisinin de içi kan ağlıyor bu tür ahlaksızlarla yan yana çalışmış ya da çalışıyor olmaktan…

Evet maalesef ki; bir zamanlar geçiş yolu olan ülkemize hepimiz de biliyoruz ki; gemilerle uyuşturucu geliyor ve uyuşturucu kullanımı çocuk yaşlara kadar düşmüş bulunuyor… Çetelerin devletin kadrolarına kadar sızıp, örgütlendiği ve uyuşturucunun böylesine yaygınlaştığı günümüzde, aileler de çocuklarını korumakta zorlanıyor… Sizler de görüyorsunuz bu yüzden yaşanan aile katliamlarını, kadın cinayetlerini… Ve de son zamanlarda uyuşturucu belasının anne-babaları evlat katili yaptığını…

En son; Adana Yüreğir’de yol kenarında 15 yaşındaki Rafet’in cesedi bulunmuştu… Sonradan ortaya çıktı ki; Rafet uyuşturucu bağımlısıydı… Anne-babasıyla bu yüzden sık sık tartışıyordu. Ve babası 2024 yılının son günü yani 31 Aralık’ta aralarında çıkan en son tartışmada uyuşturucu bağımlısı haline gelmiş olan oğlunu tabancayla başından vurdu… İlk şoku atlattıktan sonra da karı-koca, sanki başkası öldürmüş görüntüsü vermek için soydukları çocuğu sokağa atmışlardı… Tabii Jandarma ekipleri iyi bir araştırmayla olayı ortaya çıkardılar… Şimdi anne-baba tutuklu… Bir aile için ne büyük acı değil mi? Hangi anne-baba ister ki böyle bir olay yaşansın? Suçlu kim? Bu anne-baba mı? Belki… Daha mı iyi çocuklarıyla ilgilenmeliydiler?

Tartışılır, ama asıl suçlu, evet asıl suçlu devletin içinde de görevleri gereği kamuflaja bürünmüş olarak uyuşturucu çetelerine hizmet edenler de dâhil kirli paraları cebe indiren ahlaksızlar… Anne-babanın yanı sıra çocukları zehirleyen çeteleri namuslu-ahlaklı güvenlik güçlerinin ortaya çıkarması ve bu ülkeyi uyuşturucu belasından kurtarması gerekir…Bunun için de çok ciddi çalışmalar gerekiyor sanırız… İyi haftalar Resmi Kaynak Umut Vakfı // Gazateci Ali Şeran

Aylardır süren minik Narin’in davasında nihayet karar verildi. Amca Salim, Abi Enes ve Anne Yüksel Güran için ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası, Nevzat Bahtiyar için ise 4 yıl, 6 ay hapis cezası verildi. Bu karar vicdanları ne kadar rahatlattı, adalet ne kadar yerini buldu bilemiyorum. Bildiğim tek şey var. Adalete ve Diyarbakır Eski Baro Başkanı Nahit Eren gibi hukuk insanlarına güvenmemiz gerekiyor. Sanırım açıklanması gereken birçok şey var. Kim ne açıklayacak neler olacak ileriki günlerde göreceğiz. Bu konu üzerinden başka bir olaya da değinmek istiyorum. Aylardır bu konu gerek görsel, gerek yazılı gerekse de sosyal medyada işlendi.

Onlarca Programlar Yapıldı.

Onlarca hukukçu, emekli emniyet mensupları, adli tıpçılar bu programlarda onlarca görüntü, konuşma üzerine yorumlar yaptı. İnsanlar evlerinde, iş yerlerinde, kahvelerde televizyon programları üzerinden suçlu araştırdı. Herkes birilerini suçladı. Tüm ülke medya sayesinde bu konu ile yattı, bu konu ile kalktı. En başından beri benim söylediğim bir şey var. Evet bu olay içim izi acıttı. Böyle bir olaya içi acımayan, yüreği yanmayan zaten insan olamaz.

Peki ya diğer Narin’ler Ama Narin kızımızın olayı sadece bir örnek. Ülkenin her yerinde geçmişte Narin gibi onlarca belki yüzlerce örnek var.  Çoğu kapanıp gitti. Peki onlar ne olacak? Mutlaka bundan sonra da böyle olaylarla karşılaşacağız.

Bundan Sonra Olacaklar Da Kapanıp Gidecek Mi?

Bunların ve bundan sonrasında olacakların da açığa çıkması, yapanların hak ettiği cezaları alması, adaletin yerini bulması için medyanın bu şekilde devreye girmesi gerekir. Bu olay bize bir şey daha gösterdi ki, bu ülkenin dürüst, işini iyi yapan, hakkaniyetli medyaya ve Diyarbakır Eski Baro Başkanı Nahit Eren gibi hukuk insanlarına çok ihtiyacı var. Başta Eski Baro Başkanı Nahit Eren olmak üzere bu davayı sahiplenen herkese sonsuz teşekkürler.  İyi ki varsınız…

QR Kodu Haberdiyarbakir.Org
Haber Ajansını Takip Edermisiniz

Konumuz tabi ki Asgari Ücret Şimdi diyeceksiniz ki Dağ kim, Fare kim. Fare belli. Asgari ücrete yapılan zam. Gelelim dağa. Aslında herkes asgari ücrete yapılacak zammın bu kadar yada az daha üzerinde olacağını bekliyordu. Her yıl olduğu gibi bu yılda 40 günden fazla bir zamanda asgari ücret zammı konuşuluyordu. Her kanalda asgari ücret artışı ile ilgili haberler izliyorduk. (Tabi bunlar haber yaptıkça da nasıl olsa zam gelecek diye marketlerde etiketler sürekli değişiyordu.)

Komisyon toplanacak, teklifler sunulacak, sonunda Bakan bey bir rakam açıklayacak, birkaç gün Kabul etmiyoruz. Böyle bir zam olmaz Asgari ücretli ile dalga geçiyorlar vs. vs. Hikâyeler anlatacaklar, sonra her şey bitecek. Tak sepeti koluna herkes kendi yoluna olayı. Şu dağ dediğim iki kesime sözüm var. Birincisi şu mecliste oturup kendi ve asgari ücretli maaş artışı için el kaldıran sonra da meclis lokantasından hep beraber yemek yiyen gerek iktidar ve tüm muhalefet partili adı milletvekili olup, milletle alakası olmayanlar.

Bir daha gördük ki kendinizden başka kimse umurunuzda değil. Ha buna da şaşırmadık. Çünkü yalnızca kendiniz için varsınız bunu biliyoruz. Diğeri ise; her yıl insanların umut bağladığı ama her yıl insanlara aynı senaryoyu izlettirmekten bıkmayan. Bir türlü bir işe yaramayan, ama koltuklarına iki el, iki ayakla sarılan, sözde çalışanın yanında olması gereken ama bir türlü çalışanın yanında görmediğimiz şu sendikalar ve başkanları. Sizlerde nasıl başkanlık yapıyorsunuz da her yıl insanları bu kadar hayal kırıklığına uğratmayı başarıyorsunuz. Sendikalar ve başkanları; Yıllardır asla ve asla bir başarı sağlayamadınız.

O halde yapmanız gereken tek şey İstifa Etmenizdir. Sizler ki başarılı olmayan herkesi istifaya çağırıyorsunuz ya. Sizlerde yıllardır başarısızsınız. Şimdi de bizler sizi başarısız olduğunuz için istifaya çağırıyoruz. Tüm sendika başkanların derhal istifa etmelidir. Hatta biraz daha ileriye gidelim. Bence istifa ile kalınmamalı şu sendikalar da kapatılmalı yada lav edilmelidir. Dağ değil de kumdan tepeler oldunuz millet için…

Ülkede futbol her geçen gün kötüye gidiyor maalesef. Dikkat ettiniz mi hiçbir maçtan sonra futbol konuşulmuyor. Televizyonlar, radyolar, gazeteler ve sosyal medyada yapılan spor programlarında futbol, güzel oyun, teknik, taktik, genç oyuncular, alt yapı vb. gibi konuları kimse dile getirmiyor.  Özellikle son zamanlarda herkes kendi takımına karşı,

Bir yapı var, bir operasyon var, kumpas var deyip duruyor. Konuşursak yer yerinden oynar, şöyle olur, böyle olur deyip duruyor. Ne hikmetse de kimse konuşmuyor. Özellikle kulüp başkanları ve yöneticileri tuhaf tuhaf  açıklamalarda bulunup ortamı geriyor. Bu açıklamalar haliyle tribündeki seyircilere, kahvehane ve kafelerdeki izleyicilere, sokakta ve evdeki taraftarlara dolayısıyla gündelik hayatlara kadar yansıyor. Biri çıkıp bir yorum yapıyor, günlerce o yorum üzerine programlar yapılıyor. Bir pozisyona verilen bir karar için saatlerce yorumlar yapılabiliyor.  Bu yorum yapanlarda her biri bir takıma yakın insanlar. Dolayısı ile kendine ve takımına göre yorumlar yapabiliyorlar. Sona da taraftarları karşı karşıya getiriyorlar.

Federasyondan bile acayip açılamalar geliyor. Federasyon başkanı bile bana, Kumpaslar kuruldu. Yapılar devrede. Operasyon yapılıyor vs.vs. der oldu. Hakemler inanılmaz kararlar veriyor. Kendilerine göre pozisyon yorumluyorlar. VAR’da görev yapanlarda anlaşılır gibi değil. Aynı pozisyonlara biri çağırırken, diğeri çağırmıyor.  Olan da zavallı taraftara oluyor.

Peki Çözüm Ne? Başkanlar Ve Yöneticiler. Öncelikle şu kulüp başkanları ve yöneticileri verdikleri demeçlere dikkat etmeli. Verilen demeçler daha yapıcı ve oyuna yönelik olmalı. Kendi takımının yaptığı hataları da görmeli ve ona göre konuşmalar. Yada hiç demeç vermemeliler. Şuda bir gerçek ki kimse iğneyi kendine batırmıyor. Direk çuvaldızı kullanıyorlar. Yenilgi veya puan kaybı durunda hemen kolaya kaçıp hakemler, yapı operasyon, kumpas demekten vazgeçin artık. Unutmayın ki binlerce taraftarız sizlerin açıklamalarınıza bakıp hareket ediyor.

Futbolcular Ve Hocalar Biraz kendinize bakın. Kaybedilen bir maçta nerelerde hatalar yaptığınızı görün.  Çıkardığınız 11 doğru mu? Verdiğiniz taktik ne kadar doğru yada ne kadarı sahaya yansıdı. Oyuncu değişiklikleri doğru mu? Doğru zamanda mı yapıldı. Futbolcular maça gerek bedenen gerekse de ruhen ne kadar hazırlandınız. Önünden geçen topa neden vuramadın gibi bir sürü şey. Hele aşırı itirazlar. Kendinizi bir izleyin göreceksiniz itiraz ederken neler yapıyorsunuz.

Medya Gerek televizyonlar, gerek gazeteler gerekse de sosyal medyalarda yapılan spor programların da aynı şeyler üzerinde saatlerce konuşulup acayip acayip yorumlar yapılıyor. Herkes yakın olduğu takımı kollamak adına yeni yeni kurallar, yeni yeni söylemler üretiyor. Tabi ki bunlardan kaçınmak büyük bir sorumluluktur. Biraz fazla izlenmek yada okunmak adına neler neler yapıyorsunuz farkında değilsiniz. Doğruya doğru, yanlışa yanlış demek bu kadar zor olmamalı.

Federasyon- MHK - Hakemler Federasyon başkanı şunu bilmeli kibir hakem göz göre göre yanlış bir karar veriyor ve bu kararlar bir takım maç veya puanlar kaybediyorsa, bu kararla bir oyuncu sakatlanıyorsa insanlar tabi ki Federasyon Başkan başta olmak üzere federasyonun diğer kurullarını suçlayacaktır. Her zaman başta olan hedeftir. Bundan da gocunmamak gerekir. Aksine dinleyip gereğini yapmak futbolun gelişimine katkıdır.

MHK atamalarını hakkaniyetle yapmalıdır. Tüm maçlar sizin tarafınızdan atanan görevliler tarafından izlenip size rapor edilmektedir. Bu raporlar doğrultusunda hakemin aldığı nota göre atamalarınızı yapın. Eğer bu görevliler üzerinde en ufak bir şüpheniz varsa zaten görev vermeyin. Tüm hakemlere eşit şekilde yaklaşın ve kimsenin de hakkını yemeyin yedirmeyin. Göreceksiniz işleriniz daha da kolaylaşacaktır. Hakemler ise; kararlarınızı verirken gördüğünüzü çalın. Gördüğünü çalmak bu kadar zor olmamalı. Hakem yada kural kitaplarında fauller, penaltılar, ofsaytlar, autlar, kornerler, sarı ve kırmızı kartlar velhasıl her şey bellidir. Bunun sana göresi, bana göresi yok. Bunları tüm takımlara eşit uygulamazsanız herkes sizde art niyet arar. Unutmayın ki hata ayrıdır, art niyet ayrıdır. Bunlar orta, çizgi, dördüncü ve VAR hakemleri olmak üzere tüm hakemler için geçerlidir.

Son Olarak Sizlerin bu yaptığı işleri Avrupa başta olmak üzere dünyanın bir çok yerinde yapılıyor. Ama hiçbir yerde buradaki gibi sesler çıkmıyor. İngiltere Premier lige bakalım bi. Her şey kuralına uygun yapıldığı için kimseden ses çıkmıyor. İtiraz edilmiyor mu tabi ki ediliyor. Ama dozu kaçmıyor. İngiltere Futbol Federasyonu görevini ve kuralları her takıma eşit ve eksiksiz uyguluyor. Takım başkanları ve yöneticileri yenilseler bile yorum yapmıyorlar yada yapıcı yorumlarda bulunuyorlar. Hocalar kendi işlerine bakıyor. Kaybedince kimseyi suçlamıyorlar.  Oyucular saha içinde neler yaptıklarını biliyor ve yoğun itirazlarda bulunmuyorlar. Yapınca alacakları cezayı biliyorlar. Saha içinde de ona göre davranıyorlar. Hakemler işlerini en iyi şekilde yapıyorlar. Onlarda biliyor ki kötü yönetimde veya olası bir art niyette nelerle karşılaşacaklar. Seyirci en ufak bir taşkınlıkta hemen gereken yapılıyor.  Onlar da ne ceza alacaklarını biliyorlar.

Hem bu lig dünyadaki en çok para dönen ligi. Yani kulüpler bizimkilerden daha çok paralar harcıyor, daha çok emekler veriyorlar. Kısacası herkes işini hakkıyla ve Profesyonelce yapmalı.  Yapmayan olursa barındırılmamalı. Yoksa futbol daha da kötüye gidecek ve bunların daha iyi günler olduğu kaçınılmazdır. Ha unutmadan siyasetçiler de sporun her türlüsünden elini ayağını çekmelidir. Statlara yalnızca seyirci olarak gitmeliler.

Suda yürüyen kuzu toz duman eder mi? Tabii ki etmez. Birde bu başlıkta neyin nesi? Dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız ama bununla ilgili çok sevdiğim bir hikâye var. Yıllar önce çok sevip saydığım bir ablamız anlatmıştı bu hikâyeyi. Hala da aklımdadır. Hikâyemiz sürekli olumsuzluklar uğruna bahane arayanlar için. Şöyle; Bizim Diyarbakır’lı Kurt ile Diyarbakır’lı kuzu arkadaş olmuş güya. Ama kuzu kurda hiç güvenmiyor. Nasıl güvensin ki sonuçta karşısındaki kurt. Kurtta kuzuyu yemek için sürekli bir bahane arıyormuş.

Bunlar yola çıkmışlar. Kurt kuzuyu yemek için her türlü imkanı değerlendirip bahaneler arıyor. Kuzu bunu bilmez mi? Yanlış bir şey yapmamak için o kadar çok çaba sarf ediyor ki, Attığı adıma bile dikkat ediyor. Yeter ki kurt bir bahane bulup zavallı kuzuyu yemesin. Epeyi yol gitmişler. Kurt bir türlü bahane bulamamış. Ama canına da tak etmiş. Bir su kenarına gelmişler. Karşıya geçmeleri gerekiyor. Yan yana yürüyerek suya girmişler. Bizim kuzu yine çok dikkatli. Suyun ortasına gelmişler ki kurt yine bir şey bulamamış.

“Eeeee yeter yav, artığ dayanamiyam” demiş kendi kendine. “En eyisi bir ben bahan bir bahane uydurayım.” Suyun içinde dönüp kuzuya şöyle bir bakmış ve, -Kuziii çok toz duman edisen ha demiş ve bu bahane ile kuzuyu yemiş. Yani demem o ki; Bahane arayan suyun içinde toz duman çıkarıyorsun diye olmadık bahaneler çıkarır. Şu sürekli her şeye bahane bulanlardan ne kadar çok sıkıldık değil mi? Sürekli bahane, sürekli olumsuzluk, sürekli hoşnutsuzluk, sürekli küsmeler, sürekli tripler vs. Bunları yaparken de çok büyük işler yapıyorlarmış gibi kendilerinden de ne kadar razıdırlar. Oysa razı olması gereken kendileri değil. Yüce Yüce ALLAH c.c. sonra da etrafındaki insanlar olmalı. Bıktırdınız herkesi, etrafınızda kimse kalmadı haberiniz olsun.

Ne demiş Hz. Mevlana; Küsmek Ve Darılmak İçin Bahaneler Aramak Yerine, Sevmek Ve Sevilmek İçin Çareler Arayın. Kendini Kurt sananlar bahane aramaktan vazgeçin artık. Kuzular da kendilerine çok dikkat etsin…

"Cumhuriyetimizin kurucusu, bağımsızlığımızın mimarı, eşsiz devlet adamı Mustafa Kemal Atatürk'ün, aramızdan ayrılışının 86. yıl dönümünde milletçe rahmet, minnet ve şükranla anıyoruz. Gazi Mustafa Kemal Atatürk, 19 Mayıs 1919'da yaktığı istiklal meşalesiyle ezelden beri hür yaşamış milletimizin yeniden doğuşuna öncülük etmiş, kendisine vurulmak istenen esaret zincirlerini kırarak 'en büyük eserim' dediği Cumhuriyet'i kurmuş ve bizlere emanet etmiştir.

Büyük Önder, bu destansı zaferi Cumhuriyetle taçlandırarak yalnızca milletimizin geleceğini güvence altına almakla kalmamış, aynı zamanda bu mücadele azmiyle diğer mazlum milletlere de örnek olmuştur. 'Türkiye Yüzyılı' vizyonuyla kutladığımız Cumhuriyetimizin 101. yıl dönümünde, “Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, fakat Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır” diyen Atatürk'ün açtığı yolda, var gücümüzle çalışarak aynı kararlılık ve azimle ilerlemeyi sürdüreceğiz.

Bugün bizlere düşen görev; vatanımıza ve bayrağımıza daha güçlü bir şekilde sahip çıkarak, Cumhuriyetimizi tüm değerleriyle yaşatmak, geliştirmek ve gelecek nesillere aktarmaktır. Demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Cumhuriyetimizi yüceltmek için birlik, beraberlik ve dayanışma içinde kararlılıkla çalışmaya devam edeceğiz. Bu duygularla, Cumhuriyetimizin banisi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, milli mücadelemizin tüm kahramanlarını, aziz şehit ve gazilerimizi rahmet, minnet ve şükranla anıyorum."Kaynak Ali Şeran Siirt.

Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu, Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, ebediyete intikalinin 86. yıl dönümünde rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum. Atatürk’e ve Cumhuriyet’e yapılacak en büyük katkının, gelecek nesillere güçlü, bağımsız ve çağdaş bir Türkiye bırakmak olduğunu vurguladı. “Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk, milletimizin bağımsızlık mücadelesine öncülük etmiş, kararlı ve cesur bir liderdir. ‘Ya İstiklal Ya Ölüm’ şiarıyla başlattığı İstiklal Mücadelesini 1923 yılında Cumhuriyetle taçlandırarak, Türk milletinin özgür ve bağımsız yaşama iradesini tüm dünyaya göstermiştir. Atatürk’ün bizlere emanet ettiği Türkiye Cumhuriyeti’ni ilelebet muhafaza etmek ve muasır medeniyetler seviyesine yükseltmek için yılmadan çalışmaya devam edeceğiz.

Siirt Halkı ve Ülkemiz olarak, şehitlerimizin kanları ve gazilerimizin fedakârlıklarıyla savunulan bu vatanı ve ay yıldızlı bayrağımızı sonsuza dek koruma kararlılığındayız. Türkiye Cumhuriyeti, geçmişinden aldığı güçle, tüm engelleme teşebbüslerine rağmen, sağlam adımlarla ilerlemekte ve büyümektedir. 10 Kasım, yalnızca bir anma günü değil; aynı zamanda birlik ve beraberliğimizi pekiştirdiğimiz bir gün olarak da anlam kazanmalıdır. Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını ve tüm istiklal mücadelemizin kahramanlarını bir kez daha sevgi, saygı, rahmet ve şükranla anıyorum. Gazilerimize de Allah’tan sağlıklı ve huzurlu ömürler diliyorum.” Siirt halkının ve ülkemizin Atatürk’ün mirasına sahip çıkarak, Cumhuriyet’in değerlerini yaşatma kararlılığını her zaman sürdürecekler.

Ülkemizde her yıl 3-9 Kasım arası Organ Bağışı Haftası olarak kutlanmaktadır. Hasta insanı iyileştirebilme, yasanı süresini uzatabilme ve nitelikli bir yaşam sağlayabilme, insanlığın sürekli üstünde durduğu ve sonuçlarıyla bir türlü doyuma ulaşamadığı, daha iyisini aradığı amaçlar arasında yer almaktadır. Bu doğrultuda hasta insanı iyileştirme ve sağlığına kavuşturma ile ilgili en önemli konular arasında organ naklinde yaşanan gelişmeler gelmektedir. Organ nakli, bir kişinin vücudunda görev yapamayan bir organın yerine canlı bir vericiden veya ölüden alınan sağlam ve aynı görevi üstlenecek bir organın nakledilmesi işlevidir. Diğer bir ifadeyle organ nakli; bir organın; yaralanma veya hastalık nedeniyle normal işlevini yerine getirememesi durumunda uygulanan bir tedavidir.

Nakil, ölüm sonucunda veya canlı vericiden elde edilen organların yasam kurtarma sürecine dâhil edilmesi ve bu sayede kronik organ rahatsızlığı çeken kişilerin yeniden sağlığına kavuşturulmasıdır. Yaşarken yapılabilen (canlıdan) organ bağışlarında, bazı organların vücudumuzda çift olması ve bağışta bulunan bireyin organını vermekle fonksiyonlarını kaybetmemesi nedeniyle böbrek nakilleri başı çekmektedir. Giderek nakil olanağı artan diğer bir organ ise yüksek oranda yenilenebilir özelliği olan karaciğerdir. Ancak karaciğerin tamamı değil sadece bir kısmı bağışlanabilir. Bağış yapan birey 18 yaşını doldurmuş ve karar verebilecek durumda olmalıdır. Bağış yapan, yapılacak müdahalenin şekli, büyüklüğü, olası tehlikeleri ve sağlığına şimdi ve daha sonra gelebilecek zararlar konusunda bir doktor tarafından, başka bir doktorun da bulunduğu bir ortamda bilgilendirilmelidir. Ölümden sonra (kadavradan) ölümden sonra nakil için organın alınması, ancak beyin ölümünün kesin tespit edilmesi ve söz konusu bireyin yakınlarından izin alınmasından sonra gerçekleştirilebilir. Yani organ ancak ölen kişinin akrabalarının rızası olursa alınabilir.

Ülkemizde nakil yapılan organlar böbrek, deri, karaciğer, kalp, akciğer, pankreas ve incebağırsaktır. Nakil yapılan dokular ise kemik, kemik iliği, kornea ve kalp kapağıdır. Organ naklinde alıcı-verici olacak kişilerin doku uyumları önem arz etmektedir. Alıcı ve verici doku uyumları testlerle belirlenir ve en yüksek doku uyumunda cerrahi müdahale uygulanır.

Organ bağışı konusunda Avrupa ülkelerinde bir milyon nüfus başına düşen kadavra verici sayısı 18,1 kişi iken ülkemizde bu oran 3.6 olarak gerçekleşmektedir. 2012 yılı ilk 9 ayın verilerine göre ülkemizde organ bekleyen kişi sayısı 22000’e ulaşmışken, sadece 3219 kişiye nakil yapılmıştır. Ülke ekonomisi ve işgücünde ağır kayıplara yol açan söz konusu organ yetmezlikleri önemli bir sağlık sorunu olarak gündemdeki yerini korumakta olup, organ bağışı ve nakli sayılarının arttırılması büyük önem kazanmaktadır. Birçok hasta bağışlanmış bir organ beklerken hayatını kaybetmektedir. Bağışlanmış bir organ, başarılı bir nakilden sonra, gerçek bir yaşam armağanıdır. Ancak tüm çalışmalara rağmen hem gönüllü hem de donör sayımız beklenen düzeyde değildir. Bu açıdan öncelikli olarak bilinmesi gerekenler; 18 yaş ve üzeri akli dengesi yerinde olan herkes organ bağışı yapabilir. Organ bağışı yapmak isteyen kişiler İl Sağlık Müdürlüklerine. Hastanelere, organ nakli yapan merkezlere başvuru yaparak iki tanık huzurunda imzaladıkları bir belge ite organlarını bağışlayabilirler. Organ bağışında bulunan kişilere organ bağışı kartı verilir ve organ bağışı kartını alan kişinin, bağış kartını her zaman üzerinde taşıması gerekmektedir. Siirt halkını bu toplumsal görevi yerine getirmek, bu konuda bilgi almak ve bekleme listesindeki hastalara umut olmak üzere organ bağışı birimlerine bekliyoruz. Unutmayalım ki bağışlanan her organ yeni bir hayatın başlangıcıdır.

Bugün Milletimizin Kaderi Değişti 29 Ekim 1923 tarihinde Gazi Mustafa Kemal Atatürk tarafından ilan edilen Cumhuriyet ile Türk ulusunun kaderini değiştirdiğini “Türk halkının egemenliğini ilân ettiği bugünü büyük coşku, onur ve gururla kutluyoruz” 29 Ekim Cumhuriyet Bayramının 101. yılını kutluyoruz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün “Milletin bağımsızlığını yine milletin azim ve kararlılığı kurtaracaktır” ilkesiyle başlattığı Kurtuluş Mücadelesini cumhuriyet ile taçlandırdığına “Cumhuriyet, bağımsızlık mücadelesinin en büyük zaferidir”

Cumhuriyeti Sonsuza Kadar Yaşatacağız 29 Ekim 1923 tarihinde Gazi Mustafa Kemal Atatürk tarafından Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde ilan edilen Cumhuriyet bu yıl 101. yaşında. Özgürlükçü, eşitlikçi, katılımcı, kuvvetler ayrılığını ve hukukun üstünlüğünü esas alan, çağdaş laik ve çoğulcu bir demokrasi içerisinde Türkiye Cumhuriyeti’ni sonsuza kadar yaşatacağız. Bu duygularla Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve Milli Mücadele kahramanlarını saygıyla anıyorum. Cumhuriyetimizin 101. yaşı hepimize kutlu olsun.”

“Cumhuriyet, bir milletin ulusal bağımsızlığını kazanabilmek için verdiği kurtuluş mücadelesinin sonucunda elde ettiği büyük bir zaferdir. Cumhuriyet, egemenliğin kaynağını ulusta bulan anlayıştır Bağımsızlık mücadelesinin en büyük zaferi olan cumhuriyetin ilanının 101. yılını büyük bir gurur ve onurla kutluyoruz. Cumhuriyetimizin ilanının 101. yılında başta Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, büyük mücadelenin kahramanlarını saygıyla anıyorum.

Çok doğru bir tespittir bu biliyor musunuz?

Nasıl yani? diyorsunuz değil mi.

Hep beraber bakalım isterseniz.

Yaklaşık bir yıldır israil denen terör devletinin GAZZE’ye uyguladığı, onlar için sözde savaş, aslında gücünün yettiğine uyguladığı terör olayı hala devam ediyor.

Bugün itibariyle bu terör olaylarında;

42 bine yakın insan öldürdüler.

90 binden fazla insan yaralandı ve uzuvlarını kaybederek sakat kaldı.

On binlerce kayıp var. Bu kayıpların çoğunun enkaz altında olduğunu da biliyoruz.

Bu rakamların % 80’i belki de % 90’ı sivil insanlar.

Bu siviller özellikle kadın ve çocuklardan oluşuyor.

israil in bu terörü, barbarlığı, caniliği yalnızca GAZZE ile de sınırlı değil. Bu caniler LÜBNAN’ı, Yemen’i, SURİYE’yi, IRAK’ı, iRAN’ıda sözde bahaneneler ile bombalıyor, suikastlar düzenliyor.

Aynı şekilde buralarda da yüzlerce ölü ve yaralılar var.

Peki bu rakamlar kimlere ne ifade ediyor?

Aslında insan olanlar için çok şey ifade eder.

Çünkü biliyorlar ki onlar İNSAN.

Çünkü biliyorlar ki onlar Anne, baba, evlat, çocuk, bebek, kadın.

Ve biliyorlar ki bu insanların hayatlarının karşılığı hiçbir şey ile ölçülemez.

Ve biliyorlar ki bu İnsanların yaşayacak hayatları vardı.

Ve biliyorlar ki bu insanlar özellikle de çocuklar savunmasız.

Ve biliyorlar ki bu insanların bir suçu yok.

Ve biliyorlar ki Dünyanın en büyük, en zengin ülkeleri kendi çıkarları için bu masumları öldürüyorlar.  Ve biliyorlar ki Dünyanın en büyük, en zengin, ülkeleri bu masumların ölümünü izleyip, içten içe keyiflenip “KEŞKE DAHA FAZLA KİŞİ ÖLSE” diyorlar. Ve biliyorlar ki bunları yapanlar insan değil. Ve daha çok şey biliyorlar. Birde insan olmayanlar var. Hani o bazılarımızın medeni dediği, demokratik dediği, yaşama hakkı dediği, insana saygı dediği israil’e destek veren amerika, avrupa nın bir çok ülkesi, yine bazı arap ülkeleri ve içimizde olan ama insan olmayanlar içinse, Ölenler Yalnızca Rakamdan İbaret. İnsanlığınız Batsın… Not: İmla kuralarına göre ülke baş harfleri büyük yazılır ayraç kullanılır bunları biliyorum.

Sevgili okuyucularım, bildiğiniz üzere son zamanlarda en çok konuşulan konulardan biri sekiz yaşındaki Narin'in vahşice bir cinayete kurban gitmesi olayıdır . Diyarbakır'ın  Tavşantepe köyünde gerçekleşen bu iç yakıcı olay sadece Diyarbakır halkının değil, bütün Türkiye'nin kalbini derinden yaralamıştır. Hafızalarımızda ve yüreğimizde her zaman izi kalacak olan bu üzücü olayı unutmamak ve Narin'i her zaman yaşatmak amacıyla birçok kurum kuruluş farklı türlerde etkinlikler gerçekleştirmektedir. Bizler de öğretmenler ve öğrenciler olarak Narin kardeşimizin hatırasını yaşatmak ve bir daha böyle olayların olmaması için farkındalık ve duyarlılık yaratmak amacıyla okulumuzun bahçesine Narin'in hatırası adına meyve ağaçları diktik.

Kayısı, şeftali, elma, vişne, ve ayva ağaçlarından oluşan fidanları okul bahçemizin en güzel köşesine dikmekle Narin'in hatırasını her zaman yaşatmayı umuyoruz. Bu etkinlikte okulumuzun değerli Öğretmen ve öğrencileri görev aldılar. Sevinç ve gururla gördüm ki Narin'in hatırası için düzenlemiş olduğumuz tanıtım levhasından reklamcı arkadaşlarımız ücret almak istemedi. Ağaçları temin ettiğimiz yerin sahibi de bazı ağaçları hediye etmek istedi.

Anadolu halkının Narin olayına bakışı ve merhametli yüreklere sahip olması karşısında zaman zaman gözlerimizin dolduğu oldu. Halkımız, Narin olayına karşı tepkisini en şiddetli şekilde göstermiştir. Ve biz kesinlikle şuna inanıyoruz ki bahçemize gittiğimiz meyve ağaçları kök salıp meyve verdiği müddetçe Narin'in hatırası her zaman gönlümüzde yaşayacaktır. levhamıza Şöyle bir yazı yazmayı uygun gördük: Sekiz yaşındaki Narin Güran ve her biri cennetten bir çiçek olan diğer bütün kız çocuklarının hatırası için yapılmıştır. Kız çocukları okumalı, kendi hayatlarını dizayn etme hakkına sahip olmalı ve topluma katkıda bulunmayı kendilerine görev bilmeliler. Narin'i hiçbir zaman unutmayacağız. Sevgi ve saygılarımla.

Evet; Millet olarak, insan olarak üzgünüz ve kızgınız. Çünkü ülkede insanlık adeta freni boşalmış bir kamyon gibi hem de yokuş aşağı gidiyor. Gün geçmiyor ki kötü anlamda yeni ve öncekilerde daha kötü bir şey duymayalım.  Duyunca da Hadi Canım deyip şaşırıyoruz. Bundan daha kötü ne olabilir ki diyoruz. Diyoruz ama ertesi gün daha kötüsünü, bir sonra ki gün daha daha kötüsünü duyuyoruz. Şunu sormadan, düşünmeden de edemiyorum.

Bu Gidişle Acaba En Kötüsü Ne?

İşte günlerdir NARİN kızımızın olayına odaklanmış hem üzgün hem de kızgın bir şekilde takip ediyoruz. 8 yaşındaki kızı canice öldürüp dereye atmışlar. Bundan önceki Ecrin’lerden, Müslime’lerden, Gizem’lerden, Eylül’lerden, Leyla’lardan ve daha nicelerini unutmamışken yüreğimizi yakan Narin olayı bile tam çözülememişken, Tekirdağ’dan Hadi Canım dedirten ve kahreden Sıla Bebeğin haberi geldi. 

Hani derler ya “Aklımıza Gelmeyen, Başımıza Geliyor” diye. İşte tamda o hesap. Ya bu nedir? Ne Yapıyorsunuz? Ne yapmaya çalışıyoruz? Neler oluyor bize? Biz ne zaman böyle olduk? Kuran-ı Kerimde anlatılan ve helak olan Lut kavmi aklıma gelmiyor değil hani. Esasen bunlar bir yerde de rahatlığın insana batmasıdır.  Olaylar o kadar rahat yapıyor ki hiçbirimiz anlayamıyoruz. Bakıyorsunuz yapanların büyük çoğunluğu hali vakti yerinde insanlar. Bunu da anlamakta güçlük çekiyorum. Korkarım ki gerekli önlemler alınmadıkça, bu olaylar böyle çoğalıp duyuldukça zamanla sıradan olaylar haline gelsin.

Biraz Nedenlerine Bakalım.

Burada özellikle televizyonlarda boy gösteren topluma hiçbir faydası olmayan, saçma sapan gündüz ve akşam kuşağı programları. Yine akşamları yayımlanan topluma hiçbir faydası olmayan, saçma sapan dizilerin payları, Kötü yönde kullanılan sosyal medya diye adlandırdığımız programların payları oldukça büyüktür. Alkol, uyuşturucu, diğer madde kullanım ve bağımlılığının etkisini göz ardı etmemek gerekmektedir. Ayrıca caydırıcı cezaların olmaması da bu tür insanların cesaretlendirilmesinde büyük pay sahibidir.

Getirin bakalım büyük ve caydırıcı cezaları. Yapanları cezalandırın bu cezalarla. Millete örnek olsun. Böyle şeyleri bırak yapmayı, aklından geçirenler bile başlarına geleceği bilsinler ki ona göre yapsınlar bakalım. Bir başka konu da bunları yapanlar bu milletin verdiği vergiler ile içeride beslenmesidir. Şimdi Narin’in babasının, abisinin, amcasının ve diğer yakınlarının verdiği vergiler ile bu işi yapanlar içeride beslenecekler. Ben bunu kabul edemiyorum. Sonuç itibariyle ülke olarak bunları duymaktan bıktık ve diken üstündeyiz. Bu yüzden; 

Hem Çok Üzgünüz Hem De Çok Kızgınız.

“Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde, İstiklal Savaşı'nı taçlandıran, Türkiye Cumhuriyeti'nin doğuşunu müjdeleyen Büyük Zafer'in 102. yıl dönümünü kutlamanın onur ve gururunu birlikte yaşıyoruz. Tarihteki tüm zaferlerimiz gibi 30 Ağustos’un arkasında da gözlerini kırpmadan hayatlarını feda eden kahramanlarımızın cesareti vardır. Milletimiz, dün olduğu gibi bugün de istiklal ve istikbal için canından aziz bildiği vatanı uğrunda aynı fedakârlık ve cesareti göstermeye hazırdır. Bugün bizlere düşen görev, şehitlerimizin kanlarıyla sulanan ve bizlere emanet edilen bu mukaddes vatan topraklarına, aynı şuurla sahip çıkarak korumak ve bizden sonraki nesillere güvenle devretmektir.

Aziz Milletimizin,  kahraman Türk Silahlı Kuvvetleri ile bütünleşerek 30 Ağustos 1922’de elde ettiği büyük zaferin yıldönümünü milletçe kutlamanın gurur ve mutluluğunu yaşıyoruz. Tarihi şanlı zaferlerle dolu yüce milletimiz, Gazi Mustafa Kemal Atatürk komutasında gösterdiği büyük kahramanlıklarla vatanımızı ve milletimizi yok etmeye çalışanlara karşı birlik ve beraberlik ruhu ile verdiği muhteşem bir mücadele ile büyük zaferi kazanmış ve bize bu güzel vatanımızı emanet etmiştir. Bugün de, Devletimizin ve Milletimizin beraberliğine, Ülkemizin bütünlüğüne ve kardeşliğimize kast eden saldırılara ve terör eylemlerine karşı Milletimiz gereken cevabı verecek ve tek vücut olarak birliğini ve beraberliğini sürdürecektir.

Bu duygularla, başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, bu zaferi bize armağan eden Milli mücadelemizin bütün kahramanlarını, ülkemizin ve milletimizin bölünmez bütünlüğü için canlarını feda edan aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi minnet ve şükranla anıyorum, milletimizin ve şanlı ordumuzun, 30 Ağustos Zafer Bayramı’nı kutluyorum"

Diyarbakır'ın en eski yerleşim yeri olan Sur ilçesi'nde ihtişamlı yapısıyla dikkat çeken Dar ù Pel kafede Ahmed Arif ile ilgili güzel bir etkinlik gerçekleştirildi. Mezopotamya- Sur Kitap Topluluğu bünyesinde oluşturulan Diyarbakır Sanat WhatsApp grubu üyelerinin düzenlediği Diyarbakırlı bir Ozan Ahmed Arif isimli etkinliğe grup üyelerinin yanısıra çok sayıda katılımcı ilgi gösterdi. Mezopotamya-Sur Kitap Topluluğu, yeni oluşturulan bir topluluk olmasına karşın bünyesinde yer alan önemli yazar,şair,akademisyen, gazeteci, öğretmen,öğrenci ve diğer sektörlerden sanatsevenlerin yer aldığı yetkin bir topluluk olma kimliğini taşımaktadır. Mezopotamya - Sur Kitap Topluluğu ilk etkinliğini Ahmed Arif için düzenledi. Programda Ahmed Arif'in hayatı, edebi kişiliği ve şiirleri üzerinde duruldu.

Araştırmacı Mehmet Kaymak Ahmed Arif'in hayatını anlatırken, Eğitimci, yazar ve şair Recep Özoğul ise sanatçının edebi kişiliği,sanatı ve şiirleri üzerine düşüncelerini dile getirdi. Ahmed Arif, Diyarbakır'ın yetiştirdiği en önde gelen değerlerden biridir. Ahmed Arif, şiirleri dillere pelesenk olmuş,şiirleri  Anadolu'nun her coğrafyasında ezbere bilinen şiirlerdir. Aslında Ahmed Arif'i Diyarbakırlı bir ozan diye isimlendirmek eksik bir ifade olarak görülebilir. Zira Ahmef Arif, sadece Diyarbakır'ın ozanı değil, bütün Anadolu'nun ozanı ,Anadolu'nun sesi ve acı feryadı olarak kendini göstermiştir. Program boyunca üzerinde en çok durulan konulardan biri de Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e olan aşkı oldu. Baştan sona büyük bir keyifle ilerleyen etkinlik boyunca birçok Ahmed Arif şiiri seslendirildi. Böylesine güzel ve verimli etkinliklerin sürekli olmasını ve Diyarbakır halkının sanata olan ilgisini artarak devam etmesini arzu ediyoruz. Saygı ve sevgilerimle

Hırçın, dizginlenmesi zor,  tarihin aydınlık ve karanlık şemasının akıcı resmi Dicle nehri. Havada durağan bir sessizlik, sağlı sollu bazen kardeş kucaklar gibi girişik, bazen düşman kovalar gibi hareketli ağaçlar. Küçük bir kız çocuğu yürür hızlı adımlarla nehrin kenarında. Özenli taranıp örülen saçları her hareket edişinde sağa sola savrulur. Dicle'nin çevresindeki dolambaçlı patikalarda, çoğu zaman ekilip biçilmeyen arazilerde yürür, bazen de koşar. Küçük ayaklarıyla hızlanır adımlarımız onun tebessümlü yüzüyle aydınlanır yolumuz. Boş arazilerde koşmak, koştukça sefer eda etmiş gibi gülmek, güldükçe yine gülmek. Yüzünü yukarılara, göğe kaldırır... Göğe kaldırdığını zanneder peki kaldırır mı? Hiç zannetmiyorum peki ben kimim? Onun Anka kuşuyum beraber yol alırız, bazen nehrin kenarında, bazen uzağında. Adımlarımız rehber istemeden atılan adımlarımız. Oda ne birden durdu, uzaktan gelen sesler uğultularla karışık: feryatlar, seslerin geldiği yöne yöneldi...

Cennet bahçesinden bir köşe olan Çarbağ (Kavs) Köşkü olabildiğince ihtişamıyla karşısında duruyordu. Çarbağ(dört bağ) yani Kavs - Cihannuma Köşkü. Miladi takvim 1961 yılını göstere dursun, biz kendimizi köşkün büyülü otantik ortamına kaptıraduralım. Kaws kelimesini anlam olarak irdelediğimizde Dicle nehrinin doğu tarafında nehrin kavisler çizdiği, bu kavisler-dönüşlerden dolayı bu ismin verildiği yansır belleğime. Sonra küçük kızın bakışları Diyarbekir tarzı mimari yapıya sahip) kapının üzerindeki taşa takılır. Küçük gözlerini olabildiğince açmaya, açılan gözleriyle yazıyı okumaya çalışır. Çabaları boşunadır. 1044 Hicri (1634 Miladi) tarihinde taşı dillendirerek yazılan yazıyı okuması mümkün değildir. Şeyh Aziz Mahmudi Ürmevi tarafından yaptırılan köşkün kendine özgü havası içinde, taşı küçük kızın bakışlarıyla dillendirmeye çalışınca  "Aziz Mahmudi Ürmevi İçin Şiiri Bırak" cümlesiyle başlayan

Seyyid-i Mahmud-i âlem mülteca-yi has ü am Şatt-ı Amid sahilinde yaptı bir cai ferağ Ab-ı Kevserdir suyu her nahli bir tuba misal Görse düzeh ehli varmaz Cennete eyler dimağ Enveri, Hakani bilmez nağme-i güftarımı Hem zebani bülbül olmaz gülşeni âlemde zağ San'at-ı tarihim idrak eylemez ahvel olan Nükte-i serbestemi halleyleyen ahbab'i sağ Kilk-i piri Nakşibendî kudret asa Resmi'dir  K'ol Aziz'ün tarzi aceb ismü resmü Çarbağ (Son beyitin birinci mısraının noktalı harfleri toplandığında, ebced hesabıyla 1044 hicri, noktasız harfleri topladığında yine 1044 hicri tarihi çıkar. Son mısra yine aynı şekilde düzenlenmiştir.) Günümüz Türkçesiyle: Âlemin efendisi, bilginlerin ve halkın sığındığı zat (Mahmudi Ürmevi) Dicle nehrinin sahilinde yaptı bir yer (KAVS) Cennet suyudur suyu, her ağacı bir cennet ağacı gibidir. Cehennem ehli burayı görürse cennete gitmek istemez Enveri, Hakani sözlerimin manasını bilmez Âlemin gülşeninde (baharında) kargalar bülbül gibi olmaz Ebced tarihi bilmeyenler bunu idrak eylemez Bu şiirin baş bestesini anlayamazlar, onu anlayan bu işten anlayanlardır.

Nakşibendîlerin pirinin (Aziz M. Ürmevi) kalemi, Allah'ın kudreti (Aziz M. Ürmevi 'nin yeğeni) Resmi'dir Aziz Mahmudi Ürmevi'nin fazla acayip tarzının, ismi ve resmi ÇARBAĞ'dır Dizesiyle biten nazmı okudukça Resmi ve Aziz Mahmudi Ürmevi hakkında oluşan gözlemimiz mutasavvuf ve âlim olan bu iki asil insanın Diyarbekir savdalısı iki zatı muhterem olduklarıdır. İdam edilen Nakşibendî Şeyhi Aziz Mahmudi Ürmevi'nin yeğeni olan Resmi, Diyarbekir'in en güzel köşklerinden biri olan Çarbağ Köşkü'nü ne güzel anlatmış mısralarında. Mısralar küçük kızın görselinde anlamsız ama geçmişinde derin anlamlara sahip... Küçük kız, Anka kuşuyla dolaşır eyvanı, avluyu, odaları sanki duvarlardan zikir seslerinin ahenkli ritmi 'ansıtılır kulaklarımıza. Seksen bin müridin zikir ahengi...

SULTAN 4. Murat'ın seksen bin müridi olan Şeyh Aziz Mahmudi Ürmevi'yi günün birinde "Dünya Saltanatına Karışır" diye Diyarbekir'de idam ettirdiği bilinir. Sultan 4. Murat göçtü buralardan aldı Şeyh'i ama Kavs köşkü ve Resmi sürdürdü Ürmevi'nin büyüklüğünü. Sözler, yaşamlar uçtu gitti, geriye mesireden-köşkten (Kavs'tan- Cihannuma'dan) bu güzel sözler kaldı. Küçük bir kızın saflığında güzelliğinde dolaşırız bahçesinde, seyreyleriz bağları, bahçeleri Dicle'yi...Gül şehrinin miski amber kokusunda DİCLE NEHRİNİN suyunun ışıltısında, Surların gücün-kuvvetin sesinin ihtişamında bir cihannumadır (Köşk-Her yeri gören kule) Diyarbekir....

Olamazsınız… Olmamalısınız. İlla sizin ya da bir yakınınızın başına mı gelmesi gerekiyor…Ey yetkililer, ey yöneticiler, yasaları uygulayanlar; sırf biz değil sizler de eminiz ki hemen her gün bu ülkede yaşanan maganda katliamlarının, cinayetlerinin farkındasınız… Pervasızca artan “bireysel silahlanmaya”, bu cinayetlere “dur” demek için ne yapıyorsunuz peki? Ya da şöyle diyelim hiç mi bir şeyler yapmak için, ülkede yaşananları masaya yatırmak, bu magandalıkları nasıl önleriz, diye düşünmek için çaba sarf etmeyi düşünmüyor musunuz?

Omuz attın, yan baktın, trafikte yol vermedin, kısa giydin, uzun giydin, açıksın, kapalısın gibi bahanesi çok iki ayaklı mahlukatın maalesef…Bakın Mersin’de yaşanan “yol tartışması” tam bir katliama dönüştü…Mersin Tarsus’ta bir restoranın önünde iki grup arasında “yol verme meselesi” nedeniyle çıkan tartışma resmen silahlı çatışmaya dönüşmüş… Bireysel silahlanmaya adeta göz yumulan güzelim ülkemizde; tarafların tabancaları, tüfekleri hazır… Çıkartıp birbirlerine ateş etmişler… Sonuç tabii ki korkunç: 3 ölü 6 yaralı…İnsanlık, hoşgörü bu kadar mı yok oldu? Olmuş, oldu maalesef…Hemen herkesin elinde silah… Aynı filmlerdeki gibi motosikletlerle vs. gelip silahlı saldırılar yapıp, adam öldürüyor, yaralıyor saldırganlar…

İşte İstanbul Sultan Gazi’de de, iki saldırgan motosikletle bir düğün salonunun önünde duran insanları yaylım ateşine tutmuş. Aslında hedeflerinde bir kişi varmış… 5-6 kişi yaralanmış. 20 yaşında bir gençte bu silahlı saldırı sonrası ölmüş… Sakarya Erener’de üç çocuk babası, 50 yaşındaki Metin Kafalı nehir kenarında keyif içerisinde balık tutuyormuş… Nereden geldiği belli olmayan bir kurşunun başına isabet etmesi sonucu hayatını kaybetmiş. Giresun Eynesil’de ise magandalar bir düğünde eğleniyorlarmış… Havaya rastgele ateşlenen silahlardan çıkan mermiler damadın babası Bilal Yetim (62) ile davetlilerden Hüseyin Ölçücü ’ye (58) isabet etmiş… Ve Yetim ile Ölçücü bir magandanın silahından çıkan kurşunlarla hayata veda etmiş…

Yani maganda mutluluğa kurşun sıkmış…E be, havayı, cakayı seven halkım şu eğlencelerde silah sıkmayıp, halaylar çekseniz, mutlulukları çoğaltsanız olmaz mı? Magandalığa değil de adam olmaya özenseniz olmaz mı? Çağırmayın kardeşim düğünlerinize, eğlencelerinize böylesine magandaları… Eğer eğlencelerinizde sizler silah sıkıyorsanız, böyle magandavari havaları seviyorsanız o zaman bu acıları yaşadığınız da da galiba sizin söyleyecek sözünüz yok…

Evet sayın yetkililer, bunlar bir hafta sonu yaşanan sadece birkaç örnek… Silahlanma durmuyor, maganda durmuyor…Kısacası bireysel silahsızlanmaya karşı olamazsınız… Silahlanmayı da, magandayı durdurmakta sizlerin görevi sayın yetkililer…Hoş görürseniz, görmemezlikten gelirseniz; ne suçu önleyebilirsiniz, ne de suçlu sayısını azaltabilirsiniz… Cezasızlıkla da suçlular ön kapıdan girip, arka kapıdan elini kolunu sallayarak çıkar ve suç işlemeye devam eder…Lütfen bireysel silahlanmayı önleyici yasal düzenlemeler yapın, magandaya göz açtırmayın…YAŞAMA HAK TANIYIN… Resmi Kaynak Umut Vakfı

Ülkede ekonomik krizin olduğu aşikârdır. Tabi ki bu krizin hem sorunları hem de sorumluları vardır. He ne kadar bu kriz küresel olsa da ülke olarak bu krizi çok daha az hasarla atlatabilirdik. Dedik ya bu işin sorumluları var diye. Zamanı gelince onlar da hesap vereceklerdir. Amma birde bu krizi sözde fırsata çevirmeye çalışan ve çoğunlukla da başarılı olmuş AHLAKSIZ büyük bir gurup var.

Peki Kim Bunlar? Bunlar 5-10 bin liralık ev kiraları için 20-50 bin isteyenler. Bazı yerlerde 75-100 bine çıkar bu rakamlar. Tarlada 2-3 TL.’ye aldığı sebze meyveyi market tezgâhlarında 50-100 TL.’ye satanlar. Bir kahvaltıyı 1.000.-TL. Yapanlar. Bir porsiyon yemeği 400-500 TL.’ye önümüze koyanlar. Bir fincan kahveyi 50-100 TL.’ye pişirenler. Bir spor ayakkabısına x bir markanın işaretini koyup 10-15 bin TL.’ye insanlara giydirenler. Basit bir tişörtü 10-15 kat fazla etiket vurup vitrine koyanlar.

Ve Daha Neler Neler. Bunlar denetlenmiyor yâda göstermelik denetleniyor. Zaten denetlenmekten, ceza yemekten korkmuyorlar. Çünkü yazılan cezayı da ürünün üzerine atıp cezayı da bize ödetiyorlar. Şöyle de bir algı yaratmış bunlar.

Bugün Al Bugün Almazsan, Yarın Daha Pahalıya Alacaksın. Bu algı da maalesef tutuyor. Maalesef vatandaş olarak bu oyunlara geliyoruz. Onları daha çok zengin ediyoruz. Ha bu arada çok az da olsa işini hakkıyla yapanlar var. Bunlar da diğerlerinin tehdidi yâda şikâyetleri ile karşı karşıya kalıyorlar. Bunları herkes görüyor.

Haber kanallarında bile onlarca örneği var. Şimdi diyecekler ki biz kira, vergi, nakliye, maaş vb. gibi şeyler ödüyoruz. Ucuz verenler de bunları ödüyor. Sakın ola bunların arkasına sığınmayın. Çözüm için naçizane bir görüş sunmak istiyorum. Burada anahtar kelime 1 Ay

Diyorum ki bu 1 Ay içinde gitmeyelim, Almayalım, Yemeyelim. Dışarıda yemek yerine evimizde yiyelim. Şimdi diyeceksiniz ki evde yemek yapmak için malzeme almak lazım. Evet lazım. Uygun olan yerlerden alıp yemeğimizi evde yapıp yiyelim. Amaç bu tür yerlere gidip oralarda yemek yemeyelim. Dışarıda çay, kahve vb. içmek yerine evinizde içelim. Mecbur olmadıkça giysi, ayakkabı vb. şeyler almayalım. 1 Ay ya kedimizi sıkıp, sabır gösterelim. Anlasınlar ki vatandaş onlara pabuç bırakmıyor. Bırakalım malları ellerinde kalsın. Bırakalım bunlar iş yerlerinde sinek avlasın. O zaman görün bakalım mecbur kalıp, fiyatları nasıl düşürüyorlar. Ekonomist değilim. Ama ekonomide bir kural var.

Talep Varsa Fiyat Artar. Talep Yoksa Fiyat Düşer. Hepsi bu. Hep beraber bu 1 Ay kuralını deneyelim derim. Göreceksiniz mutlaka işe yarayacaktır.

Evet dokunmayın diyoruz doğaya. Kıymayın diyoruz hayvanlara. Yakmayın diyoruz ormanları. Yasaları tekrar gözden geçirin diyoruz. Çünkü yasalar doğaya, hayvanlara en önemlisi de insanlara en az zarar teşkil edecek şekilde çıkarılmalıdır diyoruz. Şimdi özellikle sokak hayvanları yasa tasarısı için hayvan severler ayakta. HES’ler için doğaseverler ayakta. Ormanlar için insanlar ayakta. Carette carettalar için halk ayakta. Kediler için herkes ayakta. Kısacası bir yasa yâda bir katliam olduğu zaman herkes ayağa kalkıyor. Türlü türlü paylaşımlar, eylemler, açıklamalar yapıyorlar.

Bunlar Gayet Güzel Şeyler. İşin içinde rant, çıkar, şiddet olmadığı müddetçe hepsini destekliyoruz ve bunda hepimiz hem fikiriz.

Ammaaaaa Şimdi soralım bunlara. Bakalım daha önce neredeydiler. Mesela Güneydoğu’da yıllarca (yıllarca dediğimiz de 35-40 yıldır) terör olaylarından, çatışmalardan, bombalamalardan, yapılan saldırılardan, belki de yapılan operasyonlarından dolayı, Yakılan binlerce hektar ormanlar, binlerce köy, bunların içinde yanan binlerce belki de milyonlarca hayvan yanarken neden ses çıkarmadınız?

Neden bırakın eylem, televizyon programları yapmayı, bırakın mecliste konuşmalar tartışmalar yapmayı, bir açıklama bile yapmadınız? Yoksa oradakiler orman, içindekiler hayvan değiller miydi? O ormanlar ve içindeki hayvanlar diri diri yandığında doğasever yâda hayvan sever değil miydiniz? O zaman medeni değil miydiniz? Oralar ve içindekiler başka bir ülkeye mi aitler? Onlar için hiç mi içiniz sızlamadı? Ölen binlerce insanlardan bahsetmiyorum bile.

Keşke Yapsaydınız Ya. Şunu da üzülerek belirtiyorum. Coğrafya gerçekten kaderdir. İnsanlar içinde, hayvanlar içinde, doğa içinde kaderdir…

Mesai bitince hiçbir yere uğramadan eve giderdi Salih Bey. Yalnız yaşıyordu. Üstelik bir bekleyeni de yoktu. Buna rağmen işi biter bitmez eve gider, yemeğini yer, biraz oturur sonra da uyurdu. Bu durum yıllardır hiç değişmeden devam etti. Sabah uyanır uyanmaz eski bir alışkanlık olarak eve gelen gazeteyi alır, gazetenin sayfalarını ağır ağır çevirir ve yazılanları tek bir satır bile atlamadan büyük bir ciddiyetle okurdu. Sayfaları çevirirken gazetenin sekizinci sayfasının sol alt köşesindeki haber dikkatini çekti.

Haberde bir çocuğun sokak ortasında feci halde dövüldüğü ve buna kimsenin müdahale etmediği yazıyordu. Adam bu duruma içerledi. Zira çocuğun eli, yüzü kir pas içindeydi ve üstü başı perişan haldeydi. Salih Bey kahvaltısını yapıp, hazırlandıktan sonra evden çıktı ve işe gitmek için yola koyuldu. Salih Bey, 42 yaşında bir büro elemanıydı. Özel bir şirkette personel işlerinde ağırlıklı olmak üzere hemen her işe koştururdu. Bugün onun için yoğun bir gün olacağa benziyordu çünkü dünden kalan evrakların dosyalama işleri daha bitmemişti. Salih Bey, masasında dosyalama işlerini yaparken müdür, çocuğuyla odaya girdi. Çocuğun elinde yeni aldığı oyuncağı, üzerinde marka olduğu anlaşılan şık bir elbise ve ayağında ışıklı, parlak bir ayakkabı vardı.

Salih Bey, elindeki dosyaları bir an için bırakıp çocuğa odaklandı. Çocuk eğleniyordu. Sonra gazetedeki haberi hatırladı. Çocuk ağlıyordu.Salih Bey, bugün her zamankinden farklı bir ruh haline bürünmüştü, dikkati dağınıktı ve gözleri hüzünlüydü. Bu hâl bütün gün sürdü. saat 17.00 yi gösteriyordu. Salih Bey, işten çıkıp fırına gitti ve iki ekmek istedi. Bu sırada fırındaki küçük ekranlı televiyonda çocuğun dövüldüğü anlara ait görüntüler veriliyordu. Çocuk, yediği her tokattan sonra gözleri dolu dolu "luebati" diyordu.Kelimeyi hakaret zanneden zalim adam gözü dönmüş bir şekilde vuruyordu. Çocuğa saldırmak için gelen bir grup insanı da zor tutuyorlardı. Derken zengin bir iş adamının, çocuğu yanına getirdiği ve onunla ilgilendiği anlatılıyordu. Salih Bey, eve gitti .Her zamanki gibi yemeğini yedi, biraz oturdu ve uyudu. Bütün günün yorgunluğu omuzlarında bir sızı olarak beliriyor bu da yetmezmiş gibi sabaha kadar titremeler, kabuslar, sanrılar içinde sıkıntılı bir uykuya dalıyordu. Kulağında uğultular bitmiyor, o uğultular içinden bir ses, ağlayarak "luebati" diyordu. Bu sırada Salih Bey'in alnından boşalan terler önce şakaklarına sonra da boynuna süzüyordu. Derken sabahın ilk ışıkları camdan içeri giriyor ve uyur-uyanık haldeki Salih Bey'in yüzünü aydınlatıyordu.

Adam, bitkin halde kalktı. Yüzünü yıkayıp koltuğa oturdu.Nefesi kesiliyor gibi derin derin nefes aldı. Balkona geçti, biraz soluklandıktan sonra gazeteyi alıp masaya geçti. Günlük siyasi, politik, ekonomik ve spor haberlerinin dışında dikkate değer bir şey yoktu. Kahvaltı için hazırladığı çayından son bir yudum alıp evden çıktı. Yol boyu mağazalara, satıcılara, insanlara, kavga eden şoförlere, durakta bekleyenlere bakıp yürüdü. Su almak için markete girdi. Markette iki kişi konuşuyordu. Biri: "Çocuk, iki dil biliyormuş ve satrançta madalyaları varmış, "dedi. Diğeri:" Savaştan kaçıp gelmişler. Anne, babası savaşta ölmüş. Amcası da onu sınırdan geçirip gitmiş. Sınırdaki bir adam onu çarşıya kadar bırakmış sonra o da kaçmış," dedi. Bahsi geçen çocuk, gazete haberi çıkan çocuktu. Salih Bey, şaşırıyordu. Sonradan birtakım bilgiler ortaya çıkmıştı.Çocuğun babası üniversitede hocaymış. profesörlük tezini sunmaya giderken çarşıda infilak eden bombayla öldürülmüş. Çocuğun annesi de Öğretmen olduğu okula yapılan bir saldırı ile on dokuz kişiyle beraber can vermiş. Çocuğun adı Fares imiş. Fares, özel dadılarla büyütülmüş, Arapça'nın yanı sıra İngilizce ve Fransızca öğrenmiş. Satranç ve matematikte de üstün başarılar göstermiş çok yetenekli bir çocukmuş. dokuz yaşında Türkiye'ye gelmiş. iki sene boyunca sokaklarda yatmış. Bazı çetelerin elinde kötü bazı işlere bulaşmıştı. Şimdi on bir yaşındaydı. Ona sahip çıkan iş adamı, onun deha seviyesindeki zekasını ve yeteneğini görünce onu,özel bir okula yazdırmıştı şimdi. Ve aradan on iki sene geçti. Salih Bey, bugün 54 yaşında bir adamdı. Hayatında hiçbir şey değişmemiş.

Onu ziyarete gittim. Beni kapıda karşıladı. Yorgundu. Ona bir mektup getirdiğimi söyledim. Zarfa baktı. Gönderen: Fares, adres: Standford Univercity, America idi. Mektupta kısaca şöyle yazıyordu. Merhaba Salih Bey, ben Fares.  Bana sahip olduğum herşeyi sunan üvey babam sizin çalıştığınız şirketin de sahibiymiş. Babam, sizin çok dürüst ve sadık bir çalışan olduğunuzu söyledi. Ben şimdi üniversitede seçkin kişi unvanı ile araştırmalar yapıyorum. Sizi yanıma davet ediyorum. Çünkü size ihtiyacımız var. Benim ve babamın. Babam çok hasta ve işlerin sorumluluğunu üstlenecek bir müdüre ihtiyacı var. Bizi haberdar edin. sevgilerimle. İletişim bilgileri aşağıdadır.

Bugün Ülkemizin tüm illerinde, ilçelerinde hatta köylerinde bile evsiz, barksız, terkedilmiş, sahip çıkılmamış, arayıp sorulmayan, bir şekilde başına  bir olay gelmiş, akli dengesi yerinde olmayan, alkol yada madde kullanan, sokaklarda, parklarda, bahçelerde yada ev denilmeyecek kadar kötü yerlerde, çok kötü koşullarda kalan yada kalmaya mecbur olan onlarca yaşlı, genç, erkek, bayan hatta çocuk denecek yaşta olan insanlarımız var.

Bu insanlarımız daha iyi şartlarda yaşamaları gerekirken maalesef beslenme, lavabo, banyo vb. problemlerle baş etmeleri gerekiyor. Yazın sıcağında serinlemek, kışın soğuğunda ısınmak için de ayrı bir çaba sarf etmekteler. Bugün bu tür insanlarımız ya bir televizyon kanalına ya da sosyal medyaya bir şekilde çıkınca fark ediliyor. Yoksa kimsenin bunları fark edip gördüğü yok. Çok azda olsa bu insanlarımız özellikle televizyonlara çıkınca mutlaka o yerin seçilmişi, atanmışı ya da azda olsa durumu iyi biri tarafından televizyonlara bağlanıp, göğsünü gere gere yardım yapacağını söylüyor. Yapılıp yapılmadığını da bilemiyoruz tabi ki.

Ya Ben Her Zaman Söylüyorum. Bu seçilmiş ve atanmışların çok azı hariç hiç biri görevini yapmıyor. Bunlar yalnızca koltuklarına otursunlar gelsin çaylar, gitsin kahveler diyorlar. Zaten yapmadıkları mesaide bitince ya lüks bir mekâna, y ada lüks evlerine giderler. O gittikleri yerlerde bile akılları koltuklarında kalıyor. Ya biri alıp götürse o güzelim koltuğumu. Ya başkası atanırsa yerime. Koltuklarının başlarına bir iş gelmeden bir an önce sabah olsa da kavuşsalar onlara. Biri atanana, ya da görev süreleri dolana kadar o koltukların tadını çıkarsınlar. Şimdi bu koltuk sahipleri diyecekler ki, Bunları bulmak bizim işimiz mi? Evet bunları bulmak sizin işiniz. Çünkü sizin işinizin sınırınız içinde bu insanlar. O yüzden bizzat sizin işiniz.

Seçilmeden ya da atanmadan önce verdiğiniz sözleri, ettiğiniz duaları hatırlayın bakalım. Ya bunları nasıl bileceğiz? Nereden haberimiz olacak? O klimalı lüks odalarınızdan, o bir türlü bırakıp ayrılamadığınız koca koltuklarınızdan kalkın, sokağa çıkın, insanların içine girin bi. Bakın her şeyi göreceksiniz. Zamanınız mı yok? Olabilir. O zaman ben size akıl vereyim. Birimlerinizdeki görevli olan çalışanlarınıza söyleyin. Onlar bulup getirirler. Daha da olmadı, her mahallede muhtarlar var. Ya da o mahallenin, sokağın ileri gelenleri var. Birimleriniz onlarla irtibata geçecek, bulup getirecek sizler de gerekleri yapacaksınız hepsi bu.

Bunlar aklınıza mı gelmiyor?  Gelmez tabi ki. Derdi üzüm yemek olanın aklına gelir. Derdi ben değil de biz olanların aklına gelir. Derdi memleket ve o memlekette yaşayan insanlar olanın aklına gelir. Derdi hizmet olanın aklına gelir. Derdi kazandığı paranın hakkını verenlerin aklına gelir bunlar. Oysa sizin böyle bir derdiniz yok. Yapıştığınız koltuklara, makam odalarınıza, lüks araçlarınıza emrinizde ki şoför, odacı ve diğer çalışanlara bir şey olmasın, elinizden gitmesin yeter. Son olarak, Yapmanız gerekenleri yapın. Yoksa bunların hepsi sizden sorulur. Sizin de eşleriniz, çocuklarınız, torunlarınız var haberiniz olsun. Şimdi o koltuklarınızda kalkın ve bu şekilde yaşayan insanları tespit etmek için gerekeni yapın. Siz bunları yapın, bizlerde haberlerinizi yapalım ve hep beraber sizi alkışlayalım…

O kadar çok şeylerden bıktı ki hangisini anlatalım şaşırdık artık. Biliyorum ki sizler de benim gibisiniz. Benim gibi bıktınız bunlardan. En çokta; Namussuzluk yapıp namus dersi verenlerden. Şerefsizlik yapıp şereften bahsedenlerden. İnsanları küçük görüp, her türlü haksızlığı yapıp insanlıktan bahsedenlerden. İnsanların hakkını yiyip haktan hukuktan bahsedenlerden. Her türlü hırsızlığı yapıp hırsızlığın günah olduğunu söyleyenlerden. Dulun, Yetimin, öksüzün hakkına göz dikenlerden. Sen benim kim olduğumu biliyor musun diyenlerden. En ufak bir şeyde silahlara sarılanlardan. İnsanların etnik kimliğini kullanıp aşağılayan ırkçı faşistlerden.

Hiçbir iş yapmayıp koltuğuna yapışmış olan seçilmiş ve atanmışlardan. Seçilene kadar akla hayale gelmeyen projeler sunup, seçildikten sonra yalnızca kendisi ve yakınlarının cebini doldurmak için uğraşanlardan. İnsanlara hiçbir şey katmayan televizyon programlarından ve dizilerinden. Sosyal medyalarda orasını burasını açıp saçma sapan paylaşımlarla takipçi arttırarak para kazanan ve kendini bir şey sananlardan. Televizyonların tartışma programlarına çıkıp aslında gündeme hiçbir katkısı olmayan bağırıp çağıranlardan. Klavyenin başına geçip bilgiçlik taslayanlardan. Klavyenin başında bir maç için kendilerini en iyi antrenör, teknik adam sananlardan. Ölen insanlar için tek kelime yazmayıp, basit bir maç yada sözde bir ünlünün sıradan bir haberini saatlerce programlarında anlatan haber ve televizyon programlarından.

Sözde ünlülerin tatil görüntülerini, yaşam hayatlarını, gece yaşantılarını anlatan programlardan. Yediğini içtiğini fotoğraf yada videoya alıp utanmadan yayınlayan sonradan görmelerden. Müslümanlık başta olmak üzere tüm dinleri yanlış anlatıp çıkar sağlayanlardan. Türk, Kürt, Alevi, Sünni deyip insanları birbirine düşman etmekten başka ve aslında hiç birisi umurunda olmayıp bunlar üzerinden çıkar sağlayıp siyaset yapanlardan.

Sürekli kendilerini bir partinin yada bir oluşumun arka bahçesi olarak gören dernek ve STK.’lardan. Kazandığı halde daha çok kazanayım diyerek sürekli ürünlerin etiketini değiştiren işletmelerden ve bunları denetmeyenlerden. 100-200 TL. yerine en az 400-500 TL fiyatla yemek veren sözde lokantalardan ve gereğini yapmayan sözde yetkililerden.  Kendisine en fazla 50 TL.’ye mal olan bir semaver çayı müşterisine 500-1.000 TL’ye veren sözde işletmelerden, sırf fotoğraf çekip yer bildirimi yapmak için buralara gidenlerden ve bunlara yetkisi olup hiçbir şey yapmayanlarda En fazla 10.000 TL. kira eden evi için 20.000-30.000 TL. kira isteyen gözü doymaz ev sahiplerinden. Klimalarını açmayan dolmuş ve minibüslerden ve bunları denetlemeyip bir türlü çözemeyenlerden. Kafalarına göre zam yapan ulaşım araçlarından ve bunlara dur demeyen koltuk sevdalılarından. Hayvanlara kötü davrananlardan. Doğayı katledenlerden. İnsanların ölümüne neden olan kan davalarından. Sebep ne olursa olsun insanların ölümüne neden olanlardan. Lafa Gelince Evliya, İcraata Gelince Eşkıya Olan İnsan Görünümlü Mahluklardan Gerçekten Bıktık…

Aylardır süren Terörist İsrail’in bombardımanlarında binlerce günahsız çocuk, bir o kadar da kadın öldü. Halende ölmeye devam ediyor. Bu kadar çocuğun öldüğü bir coğrafyada kim ne kadar haklı olabilir söyleyin. Kimse olamaz değil mi? O yüzden kimse haklı olduğunu anlatmasın. Eğer bir yerde bu kadar çocuk ölüyorsa herkes haksız ve herkes suçludur.

Sözüm ona bu kadar kadın ve çocuk STK’ları var. Sahi onlar neredeler? Çok az bir kısmı hariç aylardır tek kelime etmeyen o meşhur STK’lar kadın hakları, çocuk hakları, insan hakları diye kendilerini paralayanlar ortada yoklar. Ama bu haklar için reklamlarını yapmaya, bağış ve yardımlar toplamaya, projeler yapıp paralar almaya devam ediyorlar. Sokak hayvanları için günlerce program yapan haber kanalarında, gazetelerde, dergilerde ve sosyal medyalarda boy gösteren STK’lar ve sözde aktivistlerde ortada yoklar. Oysaki onlarda bağış, yardım toplamaya ve projeler yapmaya devam ediyorlar.

Peki ya şu ünlülere ne demeli. Sözde şarkıcılar, oyuncular falan onarda yok ortada. Neden çok azının haricinde hiç birinin sesi çıkmıyor. Spor kulüpler desen birbirlerini yemekten başka bir şey yapmıyorlar. İşleri güçleri verilmeyen bir penaltı, bir faül, bir kart vs. Saatlerce bunlar üzerinde konuşmalar yapılan spor programı, yapımcıları, yorumcuları ve sunucuları neden ortada yoklar. Ama spor kulüplerimizin daha büyük işleri var dimi. Oda kulüplerine yabancı oyuncu, teknik adam, antrenör getirip milyon dolar/avrolar demek. Hani her fırsatta Avrupa diyoruz ya. Hani o çok gelişmiş, çok demokrat, çok modern Avrupa ülkeleri. Onların çok büyük bölümünden de ses yok. Neredeler?

Bir zamanlar Yahudileri öldürüp soykırım yapanlar, şimdi soykırım yaptıkları Yahudilerle birleşip çocukları ve kadınları öldürüyorlar. Yıl 2024 ve bunlar soykırımın alasını yapıyorlar. Yani bazılarımızın yere göğe sığdıramadığı bu sözde Avrupa ülkeleri (Çok azı hariç) maalesef bu katil devletin en büyük destekçileri durumuna geldiler. Daha yazacak o kadar çok şeyler var ki saatler sürer. Kimleri yazalım ki. Oysaki onlar kendilerini biliyor O ölen çocuklar var ya işte onlar hepimizden hesap soracaklar. Ve bizim her şeye seyirci kaldığımızı söyleyecekler.

Ve diyorum ki;

Söyleyin Güzel Gazze’nin Güzel Çocukları. Hiç bir günahınız yokken nasıl öldürüldüğünüzü söyleyin. Enkazların altında nasıl can verdiklerinizi söyleyin. O Katil İsrail bombalarının o minicik bedenlerinizi nasıl parçaladığını söyleyin. O terörist israil’in sizleri hamas üyesi diye nasıl öldürdüklerini söyleyin. O teröristlerin sizleri hastanelerde dahi nasıl kahpece vurduklarını söyleyin. O Katillerin sığındığınız çadırlarda sizleri nasıl diri diri yaktıklarını söyleyin. Ölümden kurtulan çocukların teröristlerce nasıl aç ve susuz bırakıldıklarını da söyleyin. Bu teröristlerin sizlere nasıl güçlerinin yettiklerini de söyleyin. Ve bizleri de söyleyin Güzel Gazze’nin Güzel Çocukları.

Tüm dünyanın ölümlerinize sessiz kaldığını söyleyin. Sizlerin ölümünün sokak hayvanları kadar konuşulmadığını da söyleyin. He fırsatta çocuk hakları, kadın hakları, insan hakları, yaşam hakkı, barış, demokrasiyi dilinden düşürmeyenlerin konu siz olunca kafalarını nasıl deve kuşu gibi toprağa gömüp, üç maymunu oynayanlarını da söyleyin. Hepimizi söyle güzel çocuk hepimizi söyle. En çokta cahiliye döneminde diri diri toprağa gömülen kız çocukları için, dolayısıyla dünyada ölen tüm çocuklar için inen, “Hangi Günahlarından Dolayı Öldürüldü Diye Sorulduğu Zaman” Tekvir/9 ayetiyle söyleyin.

Eh seçimler bitti. Belediye başkanları belli oldu ve mazbatalarını alarak göreve başladılar. Hepsine hayırlı olsun diyoruz. Evet değerli başkanlar hayırlı olsun muhabbetimiz bittiyse artık çalışma zaman diyelim. Seçimler biteli 25 gün oldu. Mazbatalar alınalı beri hiçbir başkanı gerçek anlamda halkın içinde göremedik. Birkaç istisna hariç tabi ki. Birde bu başkanlarımıza günlerdir hayırlı olsun ziyaretine giden arkadaşlar var. Tamam, anladık Hayırlı Olsun. Ama artık yeter. Şu ziyaretlere bir son verelim de başkanlar çalışmaya başlasın. Zaten bu hayırlı olsun ziyaretlerini de anlamış değilim. Neden bu kadar uzun sürer ki bu ziyaretler. Zira başkanlar seçim öncesi çok söz verdiler. Çok projeler açıkladılar.

Seçildikleri yerlerin aşığı olduğunu söylediler her fırsatta. Onları seçen halkın hizmetkârı olduklarını dile getirdiler. Bunlar gibi daha birçok şeylerden bahsettiler. Bende diyorum ki değerli başkanlar şimdi ne kadar âşık olduğunuzu ve ne kadar hizmetkâr olduğunuzu ispatlama zamanı. Gerçek âşık ve gerçek hizmetkâr iseniz buyurun görelim. Bunun için elinizde büyük bir fırsat var. Bundan önceki başkanlar da tıpkı sizin gibi aşığız, hizmet için yanıp tutuşuyoruz, bize fırsat verin neler yapacağımızı görün dediler. Fırsat verildi ve gördük onları. Birkaç istisna haricinde maalesef seçildikten sonra ne aşk kaldı ne hizmet. Birçoğu makam odalarında ve makam koltuklarında kaldı. Onları seçen halkın içine bir türlü girmediler. İnsanların sorunlarını dinlemediler. Her zaman her yerde kendileri konuştu. Süslü kelimeler ile halka hitap ettiler. Oysa başkanlık makamı konuşma makamı değil. Bu makamlar dinlemek ve çözüm üretme makamı olduğunu unuttular.

Yine birçoğu gidip halkın bir çayını içmedi. Halk onların makamlarına gitmek için çabaladı. Araya adamlar sokularak randevular alındı. Oda küçük bir kısım. Onlar makamlara giderek başkanların çaylarını içti. Sonuç çok az kişinin sorunları çözüldü yâda tamam, hallederiz, çözeriz denilerek bir şey yapılmadı. Yine birçoğunu makam araçlarının haricinde başka bir araçta görmedik. Toplu taşıma aracında hiç mi hiç görmedik. Her toplantıya, çalıştaylara, yemekler, ziyaretlere, açılışlara o makam araçları ile gidip geldiler. Sahi toplantı demişken aklıma geldi. O kadar toplantılar  yapıldı. Bu toplantılar da memleketin sorunları, çözüm önerileri konuşuldu. Sonuç ne oldu. Ben bir çözüm görmedim. Gören de varsa söylesin. Birbirinden değerli başkanlarımız. Şu anda hepimiz için değerisiniz. Yapacağınız hizmetler ile hep böyle değerli kalacağınızı umuyorum.

Umarım sizlerde gelir gelmez kaldırım yenilemeleri, çiçekler yâda börtü böceklerle uğraşmazsınız. Umarım yakınlarınızı işe almak yâda onlara ihaleler vermek için uğraşmazsınız. Umarım önce size güvenip aday gösterenlere sonra da sizi seçenlere Keşke yerine İyiki dedirtirsiniz. Umarım sizi seçen halkla bir bütün olursunuz. Bu yazdıklarımı parti ayırımı yapmadan ülkede seçilen tüm başkanlar için yazıyorum. Ve bundan önce çalışarak bu başkanlığın hakkını veren başkanlarımıza da teşekkürlerimi sunuyorum. Kendi adıma söylüyorum. Hiçbir beklenti içinde olmaksızın bu halkın yararına olup, şahsıma düşen bir şey olursa her daim hazır olduğumu da belirteyim. Şunu da diyim. Bu halk yani tüm Türkiye halkı  için diyorum. Bu halk mazlum bir halktır. Ve umarım bu mazlum halkın yaptıklarınızla Ahını değil Hayır Dualarını alırsınız. Yüce ALLAH sizlere hep doğru işler yaptırsın ve  sizleri doğru yoldan ayırmasın.

“Ruhsatsız silaha tutuklama cinayeti yüzde 70 düşürdü” Yer; Adana! Başlığı görünce hemen haberi pür dikkat okumaya başladık… Çünkü Adana, Türkiye’de en çok şiddet olayının basına yansıdığı yerlerden birisi… Karadenizlinin kanı kaynar biliyorsunuz, ama Adanalının da onlardan aşağı kalır yanı yoktur… Hatta en ufak tartışmada silaha sarıldıkları bir gerçek ki; 2023’ün Silahlı Şiddet Raporu’nda da en çok silahlı şiddet olayının yaşandığı iller sıralamasında İstanbul ve Samsun’dan sonrada üçüncü sıradaydı Adana… Karadeniz demişken; Fenerbahçe-Trabzon maçında yaşanan şiddeti kınıyoruz. Yenilince Fenerbahçeli futbolculara saldıranları, Türk futbol tarihine geçecek şiddet dolu gecenin yaşanmasına neden olanları kınıyoruz…

Sporda yenmekte, yenilmekte vardır… Adana konusuna dönecek olursak; Evet bizim 2023 yılına dair hazırladığımız “Silahlı Şiddet Haritasında Adana dediğimiz gibi en çok olayın yaşandığı iller sıralamasında basına yansıyan 171 olayla üçüncü sırada yer almıştı… Bu 171 olayda 158 kişi öldürülmüş, 134 kişi de yaralanmıştı… Adana gerçekten hemen her gün olayın, hatta olayların olduğu bir kent… Vali Yavuz Selim Köşger koltuğa oturduğundan bu yana sanırız ciddi bir şekilde bu iş masaya yatırılmış bulunuyor… Son aylarda da Adana’da, emniyet birimleri titiz bir şekilde işin peşine düştüler ve baskınlar yapıyorlar, adeta silah üretim atölyesine dönüşmüş evlerde vs. silahlar yakalanıyor…

Bir yandan da; “ruhsatsız silahlanmanın önünü kesmek ve suçu önlemek” amacıyla İl Emniyet Müdürlüğü ve Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından “ruhsatsız silah taşıyan herkesin tutuklu yargılanması” yönünde karar alınmış bulunuyor… Yani Türkiye’de ilk kez bir kentte; silahlı şiddeti önleme konusunda ciddi bir uygulama var… Adana Valisi Yavuz Selim Köşger de yaptığı açıklamalarda; “23 Ekim 2023 tarihinden itibaren 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan dolayı yakalanan şüpheli şahısların adli mercilerce tutuklanmasına başlanmıştır. Çalışmalar, ateşli silahlarla yakalanan şüphelilerin ‘tutuklu’ olarak yargılanması yönünde devam etti, ediyor. Denetimler arttı. Adana’yı tam anlamıyla ‘huzur’ kendi yapmak bu güzel kente olan başlıca sorumluluğumuzdur” diyor…

Ve gazetede ki habere devam edelim: “Adana’da 2023’te 128 cinayet işlenip, 8 bin 365 yaralama olayı meydana gelince, bireysel silahlanmanın önüne geçmek için çalışma yapıldı. Türkiye’de ilk kez Adana’da hayata geçirilen uygulamayla ruhsatsız silah taşıyanların tutuklu yargılanması sağlandı. Bu uygulamayla kentte ‘kasten öldürme’ oranı yüzde 70.2, ‘kasten yaralama’ ise yüzde 44.7 azaldı. Kararın uygulanmaya başlandığı tarihten önceki 140 günde 47, sonraki 140 günde ise 14 cinayet işlendi. Uygulamanın olumlu yansımasının ardından operasyonlarına hız veren ekipler, bu süreçte 2 bin 130 silah ele geçirdi. Adana Valisi Yavuz Selim Köşger, ‘Cezaların caydırıcılığının ne kadar önemli olduğunu görüyoruz. Adalet ve İçişleri Bakanlığı konuyla ilgili çalışma yürütüyor. Muhtemelen tüm ülkede uygulanır hale gelecek’ dedi.” Alkışlıyoruz… Gördüğünüz gibi isteyince ve de ciddi uygulamalar yapınca oluyormuş… Adana’da gelişmelerin daha da olumlu olmasını, Vali’nin dediği gibi kente “huzur” yayılmasını istiyoruz… Ve umuyor ve bekliyoruz ki; aynı uygulamalar Türkiye’deki tüm kentlerde de hayata geçirilir. Sadece Adana değil tüm kentlerimizde yaşanan şiddet sarmalı azaltılır, huzurlu yaşam hayata geçirilir… Yeniden Teşekkürler Adana’nın Duyarlı Yöneticilerine. Resmi Kaynak Umut Vakfı

Şunu asla unutmamamız gerek. Yaşayan herkes kendinden küçükler için Roll-Model (Örnek Alınan Kişidir.) Yine unutmamamız gereken bir şey daha, Yaşça küçük olanların mutlaka sevdikleri, örnek aldıkları büyükleri vardır. Bunlar; Siyasetçi, sporcu, şarkıcı, oyuncu, yazar, çizer, STK Başkanları, asker, polis, öğretmen, antrenör, baba, anne, dayı, amca, teyze, hala hatta küçüğün etrafında kimler varsa onlardır.

Onun yaptıklarını yaparlar.

Onun gibi giyinmek isterler.

Onun gibi yemek yerler.

Onun gibi konuşurlar.

Onun gibi oturur, onun gibi kalkarlar. Çünkü örnek aldığı kişinin yaptıkları, onlar için mutlaka doğrudur zihniyeti ile algılamaktadırlar. Buda demektir ki örnek alınan kişi ki bu kendinden küçük olan herkes için sorumludur ve çok dikkatli olması gerekir. Çocuğa kitap oku demek mi, Kitabı alıp önünde okumak mı daha etkili olur. Hepimiz izlendiğimizi, örnek alındığımızı bilip ona göre davranmalıyız. Unutmayalım ki; Alttan gelen yarının büyükleri olarak tabir ettiğimiz küçük kardeşlerimizin hepsi büyüyecek ve bizler gibi davranmaya başlayacaklar. İyilerse de sorumlusu biz olacağız Kötülerse de sorumlusu biz olacağız.

Iç içe geçmiş dağınık ve gizemliydi evleri bu yerleşim yerinin.İnsanların sefaleti, eskimiş apartmanların dışından, köhne meskenlerin dökülmüş sıvalarından bile rahatlıkla farkedilirdi. Bu evler ki köyden kente göçenlerin, fabrika, inşaat işçilerinin, küçük esnafın ve işsizlerin ucuz diye başlarını soktukları viranelerden başka birşey değillerdi. Bu yerleşim yerinin dar ve karanlık sokaklarına girince içinizi bir korku alırdı ama evlerden sokaklara taşan sesler, yemek kokuları,  bir annenin çocuğuna seslenişi ve kedilerin parlak gözleriyle ortalıkta dolanmaları içinizdeki korkuyu bastırır ve size yaşama sevinci aşılardı.Balkonlarda civcivler beslenir, çatılarda güvercinler uçurtulurdu. Sokaklar boydan boya kazılırdı. Kazılan sokaklardan geçmek sanıldığı kadar kolay olmazdı. Hele bir de kış geldi mi asıl mesele burada başlardı. At arabalarıyla tahtalar, odunlar getirilir, kömür torbaları kilerlere veyahut merdiven altlarına istiflenirdi. Sobalar odunla, kömürle dolar, bir kibritin hastalıklı cılız aleviyle tutuşturulurdu. Çaydanlık fokur fokur kaynardı sobanın üstünde. Ekmekler pişerdi sobanın gözünde. Çamaşırlar kurutulurdu soba borusuna çekilen tellerin üzerinde.Ancak herşey bu kadar güvenli değildi .Kaç aile zehirlendi tıkalı soba bacalarından kim bilir.Her adımda tehlike, köşebaşlarında ihanet kol gezerdi Elektrik gidince gelmek bilmezdi. Böylesi zamanlarda lüküsle aydınlatılırdı odalar. Gölgeler büyürdü duvarlarda.Sular kesilince camiinin yolu görünürdü. Mahalle kültürünün, sıcak insanların, komşulukların ölmediği güzel zamanlardı. Çocuklar, sabah gün ağarnadan ellerinde tepsilerle tatlı satarlardı sokak sokak. Boyacı çocuklar, simitçi çocuklar, eskimocular, çırak çocuklar, işçi çocuklar...Burası adını üzüm bağlarından alan Bağlar ilçesi.

Muradiye Mahallesi'nden Gürsel Caddesine çıkınca Mavi Köşe denilen yerin karşında fabrika vardı, fabrikadan yukarı  ilerleyip sağa dönünce sıra sıra dükkanlara rastlardınız. Bu dükkanlardan birini arkadaşım işletirdi.Bu bir mahalle bakkalıydı. Mahalle sakinleri alışverişini bu küçük bakkaldan yapardı. Peşin alışverişe nadiren rastlanırdı. Bu nedenle veresiye defteri bir hayli kabarıktı. Bir sonbahar günüydü hatırlıyorum. Çünkü bakkala gelirken solmuş birkaç kuru yaprağın saçlarımın arasından kayıp gittiğini görmüştüm. Bakkala gittim. Oturduk. Önce çaylar geldi arkasından da mahalle dedikoduları geldi. Laf lafı açtı, muhabbet koyulaştıkça koyulaştı. Derken dükkana yaşlı sayılabilecek bir kadın girdi. Yanımdaki boş kürsüye oturdu. Alışık olmadığımız bir durumdu bu ve doğrusu biraz da şaşırmıştık. Kadın biraz öte beri  istedi. Arkadaşım, istenilenleri hazırlayıp kadına verdi. Kadın dalgın ve hüzünlü gözlerle bir sigara yaktı. Doğrusu, yaşlı kadının bize tuhaf gelen bu halleri karşında donup kaldık bir süre. Kim bu kadın diye geçirdik aklımızdan. Kadın, sigarasını derin derin içine çekti. Elindeki sigara bitmeden ikincisini yaktı. Ve gözlerimizin içine bakıp :"Biliyorum. Şimdi bana bakıp bu kadın neden üst üste sigara yakıp böyle delirmiş gibi içiyor diye düşünüyorsunuz" dedi. Biz bu cümleyi ve kadının bize ne anlatmak istediğini düşünürken kadın bize fırsat vermeden kendisi bu soruya cevap verdi ve şöyle devam etti:"Ben yakın zamanda iki oğlumu kaybettim. Hiç aklımdan çıkmıyorlar. Evde duramıyorum. Baktığım her yerde onlar var. Çıldıracak gibi oluyorum. Bu sigaralar onun için. Zihnimi uyuşturuyor dumanlar. Beynim uyuyor gibi oluyor. Çok zor, çok zor..."dedi ve kalkıp gitti. Arkadaşından bakıp durduk.Sessizliğe gömüldük. Gençtik ve ağlamayı kendimize yakıştıramazdık. Lakin ağladık ama kimseler görmedi ağladığımızı. Çünkü sigaranın dumanı örtüyordu gözyaşlarımızı.

Her Güne Bir Kadın Cinayeti Kadın Cinayetleri Artık Birer Katliama Dönüştü… Gerçi yıllardır biz, buna dikkat çekmeye çalışıyoruz. Erkekler, “erkektirler her istediğini yapabilirler”, “erkekliğin şanındandır” laflarının son yıllarda kadınlar tarafından bir kenara itildiği, kısacası kadın şiddete vs. bir takım şeylere katlanmadığı, boşanma yoluna başvurduğu, ailesi de ona sahip çıktığı için adeta “kadın katliamları” yapıyorlar… Yani sadece boşanmak isteyen ya da boşandığı kadını değil, onun aile fertlerini de katlediyorlar…

Karşındaki insana ya da insanlara şiddet uygulayarak birlikte nasıl yaşanır ki? Daha nişanlıyken, sözlüyken bile şiddet uygulayıp, annesini, babasını öldürerek bir kadınla nasıl olunula bilinir, evli kalınabilir ki? Bu “kot” kafalılığı anlamak mümkün değil… Aile dediğin, sevmenin dışında, biraz saygı, biraz hoş görü, biraz iki tarafın da karşılıklı kendisini yontup özveride bulunması, her konuda hayatı paylaşması değil midir? Bırakın kadın-erkek ilişkisini tüm insan ilişkilerinde; geçimin yolu buradan geçmez mi? Bir yılı daha geride bıraktık… Ve kadına yönelik şiddet tüm dünyada olduğu gibi maalesef ülkemizde de artarak devam ediyor…

Yeni Yıla Başladık, İkinci Aydayız… Ve Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu’nun verilerinde de gördüğümüz gibi bu yıl da kadına yönelik şiddet durmayacak gibi görünüyor… Ki; açıklamaya göre; Ocak ayının 31 gününün her bir gününe bir kadın cinayeti düştü… Umut Vakfı’nın istatistik çalışmalarında da; bu kadın cinayetlerinin yüzde 90.32’si, yani 28’i silahlı kadın cinayeti olarak yer alıyor… Erkekler sadece kendilerinden ayrılan ya da ayrılmak isteyen, barışmaya yanaşmayan kadınları değil onların kardeşlerini, anne-babalarını bile öldürdüler, yaraladılar…

İşte daha 2024 Ocak ayının son günlerinde Gaziantep’te yaşandı… TIR şoförü, 47 yaşındaki Halil Çağlar, kendisinden boşanmak isteyen ve barışma teklifini reddeden 25 yıllık eşini ve iki kayınbiraderini öldürdü, 21 yaşındaki kendi öz kızını ve baldızını da ağır yaraladı. Hastaneye kaldırılan kızı da tüm girişimlere karşın daha sonra ölen Çağlar kendisi de intihar etti… Sonra ortaya çıktı ki; karısının üzerine kuma getirmek istiyordu ve karısı bunu kabul etmeyip boşanma davası açmıştı… Erkektir her istediğini yapar ya… Evet, hem karısının üzerine kuma getirmek istiyor, hem de eşi ayrılmak istediği için utanmadan katliam yapıyor… Bunun gibi pek çok olay yaşanıyor her yıl maalesef… Kısacası erkek; kuma almak istediği kadın ve kız reddedilince öldürüyor, üstüne kuma getirmek istediği kadın reddedince onu öldürüyor, kıskandığını söylediği kadını öldürüyor… Kısacası katliamına gerekçesi çok…

Ve “Töre Cinayetleri”… Özellikle Doğu ve Güneydoğu illerinde çok yaşanan şaibeli kadın cinayetleri… Görünüşte kızlar, kadınlar her nedense intihar ediyor… Yine böyle bir tanesinin yıllar sonra “töre cinayeti” olduğu ortaya çıktı… Kars’ta 3 yıl önce 13 yaşındaki bir kız çocuğunun tabancayla başından vurularak intihar ettiği ileri sürülmüştü… Kars Cumhuriyet Başsavcılığı’nın talimatıyla, İl Jandarma Komutanlığı’nca oluşturulan JASAT ekibi; delilleri yeniden irdeleyince ortaya çıktı ki; 21 Aralık 2021 tarihinde Kağızman Karabağ köyünde 13 yaşında intihar ettiği ileri sürülen BK., “namus” meselesi bahanesiyle ailenin aldığı kararla öldürüldü… Gözaltına alınan beş aile ferdinden babası MK. (65) ile 36 yaşındaki ağabeyi tutuklandı… Kadın cinayetleri son bulur mu? Töre Cinayetleri Son Bulur Mu? Umarız bulur… Ama bir gerçek var ki; kadın-erkek eşitliğine gerçekten inanan, cinsiyet eşitlikçi eğitimi, politikaları ciddiyetle uygulayan ilgili ve yetkililere çok, ama çok ihtiyacımız var…Resmi Kaynak : Umut Vakfı İstanbul

11 il ilde koca bir mezarlık düşünün. Kepçeler, kazmalar, kürekler durmadan yeni mezarlar kazıyor. Bitmiyor bir türlü bu kazılar. Binerce insan topağa veriliyor buralarda. Doğum tarihleri farklı olsa da ölüm tarihleri, ölüm saatleri bile aynı hepsinin. 06 ŞUBAT 2023 / 04:17

Yürek mi dayanır böyle bir acıya? Elbette ki dayanmaz. Dayanmıyor da. Hepimizin yüreği paramparça. Sağ kalanların gözleri lambalar, avizeler sallanıyor mu diye sürekli tavalarda. Oysaki bir çok evde bakılacak ne bir tavan kaldı, ne bir lamba,  ne bir avize var.

Bugün tam bir yıl oldu. Tam 365 gündür yüreğimiz buruk, kimimiz kızgın, kimimiz üzgün, kimimizin bakışları mahzun, kimimizin gülüşleri sahte. Tam 365 gündür 6 Şubat’ı unutmadık, unutturmadık. Nice 6 Şubatlar geçse de unutmayacağız. Tıpkı 17 Ağustos’u unutmadığımız gibi. Kimsenin de unutmasına izin vermeyeceğiz. 6 Şubat depremi ile ilgili şu duvar yazısını her zaman kendi kendimize söylemeliyiz. “Konuşacak Çok Şey Var Ama Konuşacak Kimse Kalmadı” Rahmetle, Saygıyla Anıyoruz…

Evet, dostlar ufukta yine seçim var. Bu defa belediye başkanlarını seçeceğiz. Ortalık yine hem parti adayları, hem de bağımsız adaylarla dolu. Öyle görünüyor ki daha da dolacak. Yine hep bildik olayları yaşıyoruz. Yıllardır ortalıkta olmayanlar yine ortalıklar da olacaklar. Yine camilere giden adaylarla dolu ortalık. Yine kahvehanelerde Caferlerde göreceğiz onlar. Yine çarşılarda gezecekler. Yine milletin iş yerlerine gidecekler. Hastanelerde göreceğiz onları. Neredeyse herkesin elini sıkacaklar. Hepsinin boy boy fotoğraflarını göreceğiz. Ellerimize broşürler tutuşturacaklar.

Kiraladıkları araçları yollarda göreceğiz. Bu araçlardan yüksek sesle müzikler çalacaklar anonslar yapacaklar. Biz oy kullanacak olan vatandaşlara seslenecekler. Akla mantığa gelmeyen vaatlerde bulunacaklar. Birileri dinden vuracak. Biri mezhepten, Bir diğeri etnik kimlikten, Bazıları vatan milletten, Başkaları ulu önderden Diğer biri başka bir şeyden. Hepsi öncekiler gibi aday oldukları iller, ilçeler, beldeler için can vermeye hazır olduklarını dile getirecekler. Hele oy kullanacak olan vatandaşlar için, Size kurban olsun bu can. Bu beden nefes aldıkça size hizmet edecek. Sorunlarınızı Bakanlara, Meclise hatta Cumhurbaşkanına götüreceklerini söyleyecekler. Daha neler neler diyecekler. Kısacası gözlerimizin içine baka baka en iyi yalanları atacaklar. Nereden mi biliyoruz bunları Dedik ya, Bunlardan öncekiler de böyleydi. Oradan biliyoruz. Hepsi seçildikten sonra bir daha ne insanların içinde, ne camilerde, ne hastanelerde, ne sokaklar da nede başka yerlerde gördük. Hepsi koltuklarına yayıla yayıla oturacaklar. Kısacası insanlarla işleri bitti. Hiç bir parti ayırımı yapmadan söylüyorum.

Bunların Hepsi Aynı… Sokaktaki X amca hiçbirinin umurunda değil. Evinde yemeği olmayan X teyze hiç birinin umurunda değil. Evladına harçlık veremeyen X baba hiç birinin umurunda değil. Bin bir eziyet ve çile ile okuyan öğrenciler hiç birinin umurunda değil. Bunca işsiz, evsiz, barksız insanlar hiç birinin umurunda değil. Evlerinde bir yandan hastalık bir yandan da yoksullukla uğraşan insanlarımız hiç birinin umurunda değil. Yani hiçbir şey, hiçbir kimse umurlarında değil. Nasreddin Hocanın meselesi gibi –Yorgan gitti, Kavga bitti olacak. Hepsi bundan ibaret. Azda olsa çalışan başkanlar var haklarını yemeyelim. Onlara da sonsuz teşekkürler

Gavurlar Yapıyor Ya. Özellikle eski insanlarımız bu sözü çok kullanırlardı. Hala kullanıldığını çokça duyarız.

Gavurlar Yapıyor. Evet yapıyorlar. Hem de en iyi şekilde yapıyorlar. Mesela Afrika’da, Ortadoğu’da, Güney Amerika’nın birçok yerinde, Uzak Doğu’nun bazı yerlerinde oraların yer altı ve yer üstü kaynaklarını almak için gerek askeri, gerek teknoloji gerekse de dini kullanarak oraları ilklerine kadar sömürüyorlar.

Bu Gavurlar Sömürüyü Çok İyi Yapıyorlar. Güçsüz olan ülkelerde yaptıkları akıl almaz olaylar ile oraları yaşanmaz hale getirip milyonlarca insanın ölmesini, kalanların da kendi ülkelerinden kaçarak mülteci durumuna düşürmeyi en iyi onlar yapıyor.

Bu Gavurlar İnsanları Çok İyi Öldürüyorlar. Çıkarları doğrultusunda her yerde çeşitli isimler altında dini, mezhebi, ırkçı örgütler kurup onları silahlarla besleyip, oralarda bombalar patlatıyorlar. Savaştan, kandan, gözyaşından beslenenler kendi yaptırdıkları eylemlerin sonunda ölen insanlar için çok üzgün olduklarını dile getirip timsah gözyaşları döküyorlar. Arka planda ise keşke daha çok çocuk, kadın, sivil ölseydi demekten geri kalmıyorlar. Hatta bunlar için bir daha ki eylemlerde çeşitli stratejiler geliştiriyorlar.

Bu Gavurlar Bu İşleri Çok İyi Yapıyorlar.  Utanmadan insan ticareti, kadın ticaret, özellikle de çocuk ticareti yapıyorlar. Kaybolan çocuklardan biliyoruz bunları. Bir örnek olması babında,  hani o herkesin özgürlükler ülkesi dediği, herkesin gıpta ettiği Kanada’nın Kamloops kentindeki bir yatılı kilise bahçesinde binlerce çocuk cesedinin olduğu toplu mezarlardan biliyoruz bunları. Birde kaybolan, esir edilen, alınıp satılan kadınlar ve çocuklar var. Bunu sözde ileri diğer ülkeleri de katalım rakamın büyüklüğü sanırım daha net ortaya çıkar.

Bu Gavurlar Kadın Ve Çocuk Ticaretini Çok İyi Yapıyorlar. Ya yaptıkları organ ticaretlerine ne demeli. Diğer konularda olduğu gibi bu konuda da çok iyiler. Kaçırdıkları insanları, özellikle çocukları önce öldürüyorlar. Sonra da organlarını alıp kendi insanlarından ihtiyacı olanlara veriyorlar. Bu kadar basit.

Gavurlar Bu Konuda da Çok Çok İyiler. Dünyanın her yerinde Dünya Savaşı çıkarmak için sürekli faaliyetteler. Bunun için de acele etmeden yavaş yavaş çalışıyorlar. Her alanda oldukları gibi bu konuda da Gavurlar çok iyiler. Uzaya gidiyorlar. Uzayda yaşam var mı diye çalışıp araştırmalar yapıyorlar. Mars’ta hayat belirtileri bulduk diyorlar.  Hatta uzaya turistik geziler bile düzenlemeye başladılar. Düzüşsenize Dünyanın birçok yerine su, yemek gibi temel ihtiyaçlar ulaştırmazken uzayda yaşam için milyar dolarlar harcıyorlar. Sonra da nerede çekildiği bile belli olamayan birkaç resim, birkaç video yayımlayarak insanları kandırıp takdir edilmelerini sağlıyorlar.

Gavurlar Uzay İşlerinde de Çok İyiler. Kendilerine gelince demokrasi, insan hakları, çocuk hakları, kadın hakları, hayvan hakları ve daha ne kadar hak varsa en üst perdeden dile getiriyorlar. Kendinden olmayana bu hakların hiç birini reva görmüyorlar. İşte Gazze, İşte Irak, işte Suriye işte daha birçok yer.

Her Konuda Olduğu Gibi Gavurlar Bu Konuda da Bayağı İyiler. Hani şu meşhur İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi var. Hemen herkesin bildiği. Çok güzel yazılmış bir bildiri. Çokta güzel okuyorlar. Her yere de asıyorlar. Amma kendilerinden olmayan yada hesaplarına gelmeyen hiç kimseye uygulamıyorlar. Vel hasıl kelam insanlık için bütün kötü işleri çok iyi yapıyor bu Gavurlar. Ha birde Müslüman görünüp bunları yapanlar var. Evet Müslümanlığı ve İslam dinini kullanıp bunları yapanlar var ya. İşte en büyük Gavur asıl onlar…

İşte 2024’e girdik. Her yıl olduğu gibi herkes bu yıl için de sağlık, mutluluk barış, kardeşlik gibi bir çok güzel dileklerde bulundu. Şimdiye kadar bu dileklerin belki de hiç biri olmadı. Bundan sonra olur mu bilemiyoruz. Biz İNŞAALLAH olur diyelim. Asıl bize düşen geçmişi unutmamak ve unutturmamak olsa gerek. Çünkü unutur ya da unutturursak başta kendimize sonra da mağdur olanlara en büyük düşmanlığı yapmış olacağız.Öyleyse; Depremlerde ölenleri, kaybolanları, sevdiklerini, evini, işini, malını, mülkünü kaybedenleri unutmayalım, unutturmayalım. Kışın soğuğunda, yazın sıcağında sokaklarda yaşayan evsizleri, onlara yardımcı olan güzel yürekli insanları, tam tersine elinde imkân olup yardım etmeyen, yüz çeviren, görmezden gelenleri unutmayalım, unutturmayalım.

Dulun, yetimin hakkına göz koyanları, onları kandırıp elindekilerini almak için her türlü film fırıldak işler çevirenleri unutmayalım, unutturmayalım. Oğulları, kızları kaybolan yüreği evlat acısı ile yanan anne babaları unutmayalım, unutturmayalım. Çıkarları için insanlara her türlü yalan, dolan ve iftira atanları, attıkları yalan ve iftiralara inanan yaratıkları unutmayalım, unutturmayalım.İnsanlara faydalı olan siyasetçileri, sanatçıları, bilim adamlarını, sporcuları ve daha birçok meslek gurubundaki insanları ve bunları yetiştiren anne, babaları, bunların eğitimine katkı sağlayan öğretmenlerini unutmayalım, unutturmayalım.

Bu memleket ve memleket insanları için canların verenleri unutmayalım, unutturmayalım. Bu koca ülkede vefatlarından sonra bir daha onlar gibisi yetişmeyen merhum Recep YAZICIOĞLU valiyi, merhum Ali Gaffar OKKAN müdürü unutmayalım, unutturmayalım. Küçücük yavrularımıza tecavüz eden ya da istismar eden alçakları unutmayalım, unutturmayalım. Hayvanlara eziyet edenleri, aç susuz bırakanları unutmayalım, unutturmayalım. Ülkenin ekmeğini yiyip ülkeye ve ülke insanına ihanet edenleri unutmayalım, unutturmayalım. Yolsuzluk, hırsızlık yapan, rüşvet yiyen, torpil ve hile ile adam kayıranları unutmayalım, unutturmayalım. İşlerini yapmayan seçilmiş ve atanmışları unutmayalım, unutturmayalım. Bebekleri, çocukları, kadınları ve masum sivilleri öldürüp soykırım yapan alçakları hele hiç unutmayalım, unutturmayalım. Ve daha ne kadar unutulmaması ve unutturulmaması gereken güzellik ve çirkinlikleri asla ve asla unutmayalım, unutturmayalım. Zira insanoğlu çabuk unutan bir varlıktır…

Evet gün geçmiyor ki, bir akran kavgası haberiyle karşılaşmayalım… Hemen her gün medyada bu haberler; “Çocuktan oyun cinayeti”, “17 yaşındaki genç katil olurken, 19 yaşındaki toprağa verildi”, “Biri mezara, biri hapse girdi” vs… Özellikle küçük çocuklar acımasızdır, pervasızdır… Okullarda bu acımasızlığa çok şahit oluruz… Kah çeteleşmelere… Birbirlerine çok acı çektirebilirler ki, hemen hepimiz kendimiz çocukken ya da çocuklarımızın okul yaşamı sırasında tanık olmuşuzdur bu olaylara… Ancak akran zorbalığı son günlerde iyice arttı ve dozu cinayetlere kadar vardı…En son Kayseri Melikgazi’de sekizinci sınıf öğrencileri arasında yaşanan olay da cinayetle sonuçlanmıştı…

Biri 12, diğeri 13 yaşındaydı… Bir inşaatın çatısındaki bağırışları duyan mahalleli ihbarda bulunmuştu… Ama polis ve sağlık ekipleri olay yerine geldiklerinde 12 yayındaki Samet Durmaz’ın bıçaklandığını ve hayatını kaybettiğini belirledi…Olay yerinden kaçan 13 yaşındaki T.Ş. ise evine gitmişti. Ailesinin ihbarı üzerine yakalanarak, tutuklandı… Cinayetin bir bilgisayar oyunu yüzünden işlendiği iddia ediliyordu… Gazetelerde yayımlanan fotoğraflara bakınca zanlı çocuk inanılmaz sakin görünüyordu…

Gerçekten Öyle Miydi Acaba?

O gözaltına alındıktan sonra ortaya çıktı ki; ortaokul arkadaşının öldürülmesi olayı bir “kelebek” bıçak tartışmasından kaynaklanmıştı… Bazı gazetelere göre, 13 yaşındaki T.Ş. okula kelebek bıçak götürmüş, bunu gören 12 yaşındaki çocuk da bıçağı istemiş ve vermezsen diye tehdit etmiş… Güya ikinci kez bıçağı istemesi üzerine de, bir inşaata sakladığını söyleyip, Samet’i yanlarında okul arkadaşları Ş.K. olduğu halde o inşaata götürmüş ve orada olay yaşanmıştı… Bazılarına göre ise bir bilgisayar oyunu sonucuydu cinayet. Olayı bilgisayar oyunu nedeniyle yaptığını ifadesinde söyleyen çocuk, “Oyunda bir arkadaşımı öldürmem gerekiyordu” demişti…

Gerçekten Üzücü Bir “Akran Zorbalığı”, “Akran Cinayeti” Vakası…

Annelerin-babaların artan akran zorbalıkları konusunda çok, ama çok dikkat etmesi, çocuklarına sahip çıkması, onlarla doğru iletişimi kurabilmeleri gerekiyor… Yani sadece zorbalıkla karşılaşan değil, zorbalık yapan çocukların da yardıma ihtiyacı var, psikologlara göre… Maalesef çocuklarımız tüm dünyayı saran bir şiddet ortamında büyüyor ve de şiddet oyunlarının tehdidiyle karşı karşıyalar… Bilgisayarın başına geçtiklerinde, telefonları eline aldıklarında oynadıkları hemen hemen pek çok oyun şiddet dolu, hem de silahlı…

Evet anne-babalar, çocuk yetiştirmek dünyanın çok zor, hem de çok zor işi… Ama çocuklarınızla sabırla iletişim kurmanız, onları korumanızın, onların akran zorbalığının pençesine düşmesini önlemenizin günümüzdeki en önemli yolu… Bilişim Uzmanı Hakan Topuzoğlu, “Oyunda şiddet suç sayılmalı” diyor… Topuzoğlu, çocukluk ve ergenlik çağlarında herhangi bir aile ya da arkadaş desteği olmayan bu çocuklarca internet oyunlarının sığınak olarak görüldüğünü ve oradaki hayatın bir süre sonra normalleştiğine dikkat çekiyor.

Bilgisayar oyunlarını ve internet ortamını denetleyen bur kurum olmadığını belirten Topuzoğlu, “Bir başıboşluk var. Özellikle yurtdışı kaynaklı oyunlarla ilgili bir başıboşluk var. Bunlar tamamen normal görüldüğü için, normal görülmesi sağlandığı için herhangi bir önlem alınmadığını biliyoruz. Bir çocuk düşünün, haliyle kendisi orada bir dünya kuruyor ve orada yaralama, öldürme, bombalama gibi faaliyetleri normal görüyor. Artık bu hayat normalleşmeye başlıyor ve orada gördüğünü gerçek hayatta da yapabilir hale geliyor” diyor… Bilişim uzmanı Hakan Topuzoğlu, sonuç olarak sanal dünyada birçok boşluk olduğunu vurgulayarak bunları denetleyecek bir kurum olması gerektiğini söylüyor: “Oysa internet bir dijital girişimcilik aracı olarak kullanılabilir. Çocuk orada kendisini geliştirebilir. Oyun oynayan yerine oyun yazan bir genç haline gelebilir. Tabii öncelikle bizim bu konuda bilinçlendirmemiz gerekiyor. Dijital okur-yazarlık konusunda eğitimler verilmesi, Ar-Ge merkezlerinin daha fazla artırılması ya da bina olarak yapılmış olup da aktif hizmet vermeyen kurumlar varsa bunların işlevsel hale getirilmesi çok önemli.”

Kısacası Çocukları Önce Bilinçlendirmek Gerekiyor. Sonra Mı?

Sonra da diyor Topuzoğlu, “Dünyada suç sayılan şeyler oyunlarda da suç sayılmalı. Yasal düzenlemeler yapılmalı, çocukları olumsuz etkileyen bu şeyler yasaklanmalı. Zararlı etkileyen bu şeylerin hiçbir şekilde indirilmemesi gerçekten önemli…” Evet çocuklarımızın akran zorbalığına uğramasının ya da başkasına zorba davranmasının, akran zorbalığı sonucu yaralanmasının, ölmesinin ya da yaralayıp, öldürülmesinin önüne geçmemiz lazım… Gördüğünüz gibi akran zorbalığının önüne geçmede de iş öncelikle tüm anne-babaların çocuklarıyla doğru iletişim kurmalarından, onlara sahip çıkmalarından geçiyor… Ailede iyi yetişmiş çocukları sonra, okullarda eğitimcilerin yoğurması ve de öğretim-eğitimin ve tüm ilgili birimlerin başındaki yetkililerin de gelişen iletişim dünyasına paralel olarak artan tehditlerden korumak için gerekli tedbirleri almalarından geçiyor… Resmi Kaynak : Umut Vakfı 

Değerli okuyucularım, hepinize selamlar. Bilindiği üzere dört yıllık uzun bir aranın ardından Diyarbakır Kitap Fuarı yeniden düzenleniyor. 16-24 Aralık tarihlerinde Uluslararası Fuar ve Kongre Merkezi'nde devam edecek olan Diyarbakır Kitap Fuarı'na Diyarbakırlı vatandaşlar ve çevre illerden gelen birçok kitapsever büyük bir ilgi gösteriyor. Kitap fuarları yazar ile okuyucu arasında sağlam bağların kurulmasına ve eser sahiplerinin kitaplarını tanıtmasına olanak sağlayan önemli organizasyonlardır.

Biz de DİYŞAD olarak bu önemli fuarda yerimizi almış bulunmaktayız. Diyarbakır Yazarlar ve Şairler Derneği'nin Başkanı İhsan İpek Cankurt'un öncülüğünde   Mehmet Tanrıkulu, Veysi Fida, Hüseyin Acar, Harun Tutuş, Mustafa Turay, Ebru Begüm, Pelin iriboz, Fadime Güzelgün, Radiye Diri gibi ve DİYŞAD Eski Basın Koordinatörü Alican Şeran, Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı CEO"su Sayın Şeran Bey, DİYŞAD Üyeleri ile fuara katılım sağlayan genç şair ve yazarlar okurlarıyla buluştu ve buluşmaya devam ediyor. Bir yazarı ve şairi en mutlu eden an okurunun gözlerine bakarak onunla sıcak Bağlar kurduğu ve onlarla   kitap üzerine birebir sohbet ettiği andır. Bu, yazar ve şairler için tarifi mümkün olmayan bir güzelliktir. Diyarbakır Yazarlar ve Şairler Derneği'nin kıymetli yazarları ve şairleri okurlarıyla buluşmanın  heyecanını ve mutluluğunu yaşıyorlar. Ben de ismini saydığım şair ve yazar hocalarım gibi kitap fuarında yerimi aldım. Fuarda birçok yeni yazar ve şairle tanışma olanağı buldum.

Okurlarımla buluştum, onlarla sohbet ettim ve onlar için kitaplarımı imzaladım. Bu noktada fuarda beni etkileyen bir olaydan söz etmek istiyorum. Elleri kitaplar üzerinde gezinen bir kadın benimle göz göze gelince:" Biliyor musun? Ben kitapları çok severim." Dedi ve emekli edebiyat öğretmeni olduğunu söyledi. Bunun üzerine ben de edebiyat öğretmeni olduğumu söyledim ve sözlerime şöyle devam ettim:"Değerli hocam, sizler, bizim ışığımız oldunuz. Bizler de inşallah sizden aldığımız ışıkla geleceğimiz olan yarınları aydınlatmaya çalışıyoruz."Dedim. Bu sözler üzerine çok duygulanan hocamızın gözleri doldu. Hocamıza eşlik eden arkadaşı da ağlamaya başladı.

İnanır mısınız ? Emekli edebiyat öğretmeni Aynur Hanım'a kitabımı imzalarken benim de gözlerim dolmuştu. Bu, iki öğretmen arasında tarifi mümkün olmayan güzel bir duyguydu. Kitabımı hocamıza takdim ederken hocamız, bana sarılmak istedi. Biz öğretmenler mesleğimizi aşkla yaparız ve bizim için öğretmenler çok değerlidir.. Kitabımı Aynur Hoca'mıza takdim ederken hocamızın gözleri hâlâ doluydu. Bir yazar, bir eğitimci ve en nihayet bir insan olarak hocamızın bana iltifat etmesi, sözleriyle ruhumu, gönlümü okşaması benim için tarifi mümkün olmayan bir güzellikti. Kitap fuarları yazar ve okurun kaynaştığı mekanlardır. Okurların da heyecanlı ve mutlu olduğunu görmek güzel bir duygu. Yazar ve okuyucunun heyecanı ortaya müthiş bir enerji ve etkileşim doğmasına vesile oluyor. Bizler, okurlarımızı bekliyoruz. Öyle sanıyorum ki onlar da bizi bekliyorlar. Bu fuarda kitapseverleri bir de güzel bir sürpriz bekliyor. Hevsel Dergisi onuncu sayısıyla stantımızda baş köşeye kuruldu ve kültür, sanat meraklılarını bekliyor. Sizleri de yanımızda görmek istiyoruz. Bu güzel ve anlamlı buluşmalara siz değerli okurlarımızı da davet ediyoruz. Diyarbakır Kitap Fuarın'a gelirken DİYŞAD stantına uğramayı ve bizleri selamlamayı unutmayınız. Saygı ve sevgilerimle.

Bütün kanallar, birçok spor adamı, birçok siyasi ve benim gibi birçok insan dünkü hakem saldırısı için; Çok talihsiz bir saldırı. Türk futbolunun kara gecesi. Hakeme yumruk. Sporda şiddet. Spor fair-playy dediler. Federasyon Başkanı yeteeerrr diye bağırdı. Bundan önce gerek hakemlere, gerek sporculara, gerek seyircilere, gerekse de antrenörlere yüzlerce böyle saldırılar oldu.

Dünkü olay önceki yaşanmışlıkların yalnızca bir örneği. Defalarca oldu yine olacak. Ta ki çok şiddetli ve caydırıcı cezalar verilmedikçe devam edecek bu olaylar. Bu ülkede tribünde ateşli silahla genç kardeşimiz öldü. Bu ülkede Türkiye'yi Dünya üçüncüsü yapan teknik direktörün kafasına dikişler atıldı. Bu ülkede takım otobüsleri kurşunlandı. Bu ülkede Toros ve yeşil denen adamın fotoğrafları açıldı. Bu ülkede spor sahalarında, spor salonlarında ırkçı sloganlar, tezahüratlar yapıldı. Bu ülkede kulüp başkanı ve yöneticileri tribünlerde dövüldü ve o tribünlerden aşağıya atıldı. Bu ülkede gerek futbol sahalarında gerekse salonlarda kalmayan şiddet olayları yaşandı. Ne oldu? Hiç bir şey. Göstermelik bir kaç ceza. Velhasıl bu ülkede kim ne yaptıysa yanına kaldı. Kendini bilmez insanlar verilen bu basit cezalarla resmen yapmaları için cesaretlendirildi.

Sonuç; Ekilenler biçiliyor. Temennimiz odur ki bundan önce yaptıkları gibi bu olayda da kimsenin yanına kalmaması. Artık şunu bilin; kınamakla, ah vah etmekle olmaz bu işler. Ya adam gibi ceza verin bir daha yapacak olanlar başlarına gelecekleri görsün. Yâda bırakın bu işleri. Sporda lazım değil, Siz de lazım değilsiniz...

Değerli okuyucularım, herkes memleketini çok sever. Bu çok doğal bir duygudur. Çünkü insan aidiyet duyduğu yere minnetle bağlıdır. Memleket, anneye benzer. Çünkü hem anne kucağında hem de memleket toprağında ancak insan kendini emniyette hissedebilir. Birçok sanatçı memleket sevgisini eserlerinde bir tema olarak işlemiştir. Örneğin, Nazım Hikmet'inMemleketim, Cahit Sıtkı Tarancı'nın Memleket İsterim, Edip Cansever'in Mendilimde Kan Sesleri, Ziya Osman Saba'nın Bu Sakin Öğle Vakti, Ahmet Erhan'ın Yurdum Gibi Yaralıyım şiirleri bu tema ile yazılmış en güzel şiirler arasında yer alır. Bu şiirlerin ortak özelliklerine bakıldığında şairlerin, memleket sevgisini kent, kasaba veyahut köy gibi belli sınırlar içinde düşünmedikleri, belli bir bölge ile sınırlamadıkları görülür.

Çünkü bu şairler, memleket sevgisini daha geniş bir çerçevede ve evrensel bir değer olarak ele almışlardır. Bundan dolayıdır ki son derece güzel ve eskimez şiirler yazabilmişlerdir. Diyarbakırlı günümüz şairlerinin şiirlerine göz atıldığına üzülerek görüyoruz ki yerellik tuzağına düşmekten kurtulamıyorlar. Aşırı romantik ve insanı irite eden bir duygusallıkla Diyarbakır üzerine şiirler yazıldığını görüyoruz.

Ve bu şairlerin şiirlerinde iki özellik göze çarpıyor: Birincisi eski Diyarbakır'a duyulan özlem, ikincisi ise Diyarbakır'ın tarihi mekânlarına yapılan göndermeler. Ancak şunu kabul etmeliyiz ki şiir, sınırları uçsuz bucaksız bir türdür. Ve şiir sadede bir kentin insanları için yazılmaz aksine bütün insanlık için yazılır. Elbetteki Diyarbakır üzerine, Siirt Üzerine, Konya üzerine, Van üzerine, İzmir üzerine ve daha birçok şehir üzerine şiirler yazılabilir. Ancak bunların edebi değeri, kalıcılığı, hitap ettiği kitle ve kalitesi üzerine oturup düşünmek gerekir. Mersin üzerine yazılmış bir şiiri Diyarbakırlı bir şiirsever ne derece merak edip okur ya da Kayserili bir kimse Diyarbakır üzerine yazılmış kaç şiiri uzun uzadıya okur bunu göz önünde bulundurmak şairin görevidir. Çünkü herkes için kendi memleketi mübarektir ve en güzeldir. Memleketleri yarıştırmanın yolu şiir olmamalıdır. Şairin ufku geniş olmalıdır. Dünyaya ve olaylara daha farklı ve bütünleyici bakabilen kişidir şair. Şiirin olmadığı yerde kuru otlar biter. Şair, çölleri gül bahçesine çeviren kişi olmalıdır. Sevgi ve saygılarımla.

“Cumhuriyetimizin kurucusu,  bağımsızlığımızın mimarı, eşsiz devlet adamı Mustafa Kemal Atatürk'ü, aramızdan ayrılışının 85’inci yıl dönümünde Milletçe rahmet, minnet ve şükranla anıyoruz. Gazi Mustafa Kemal Atatürk, milletine duyduğu sonsuz güven ve inançla Samsun’da başlattığı istiklal mücadelesini, milletimizin eşsiz fedakârlığı, azmi ve kararlılığı ile başarıya ulaştırarak şanlı bir zaferle neticelendirmiştir.

Büyük Önder, bu destansı zaferi Cumhuriyetle taçlandırarak, hem milletimizin geleceğini teminat altına almış, hem de bu uğurda mücadele veren mazlum milletlere de örnek teşkil etmiştir. Türkiye Cumhuriyeti bugün, Cumhuriyetimizin kuruluş idealine uygun olarak özgür ve müreffeh dünyanın güçlü ve lider bir ülkesi, bölgesinde ve dünyada da barışın öncüsü, saygın bir ülke haline gelmiştir.

Bugün bizlere düşen görev; vatanımıza ve bayrağımıza her zamankinden daha fazla sahip çıkarak, milletçe birlik ve beraberlik içerisinde daha çok çalışmak ve geçmişimizden güç alarak, Atatürk’ün bizlere emanet ettiği demokratik, laik, sosyal bir hukuk devleti olan Cumhuriyetimizi bütün değerleriyle yaşatıp, geliştirip, geleceğe taşımaktır. Bu duygularla, Cumhuriyetimizin banisi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, milli mücadelemizin tüm kahramanlarını, aziz şehit ve gazilerimizi rahmet, minnet ve şükranla anıyorum.” Ruhları şad olsun.

Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü, ebediyete intikalinin 85. yıl dönümünde milletçe rahmet ve minnetle yâd ediyoruz. Büyük önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk, yok edilmek istenen ulusumuzu ayağa kaldırmış, yanmış, yıkılmış yurt toprakları üzerinde yeni bir devlet kurarak, çağdaş dünyayla bütünleşmemizi sağlamış, bizlere demokratik bir Cumhuriyet, bağımsız bir ülke ve aydınlık yarınlar armağan etmiştir.

Bugün Millet olarak, ülkemizi çağdaş medeniyetler seviyesinin de üstüne çıkararak, Türkiye’yi birlik ve beraberlik içinde her alanda dünyanın önde gelen ülkelerinden birisi yapmak hepimizin asli görevidir. O’nun fikirlerini, ilkelerini, başarılarını yaşatmak ve ideallerini en ileri demokrasi bilinci ile hayata geçirmek hepimizin ortak sorumluluğudur. Bu duygu ve düşüncelerle, aramızdan ayrılışının 85. yıl dönümünde Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu, büyük lider ve komutan Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, milli mücadelemizin kahramanlarını ve vatanın bölünmezliği uğrunda canlarını feda etmiş tüm şehit ve gazilerimizi bir kez daha saygı, minnet ve rahmetle anıyoruz." dedi.

Yıllardır yurt dışında olan ve Diyarbakır özlemi ile yanıp tutuşan bir dostum ile arada mesaj yoluyla dertleşiriz. Her dertleşmemizde sorar. Memleketten ne haber var? Her seferinde üzülmesin diye İyi işte ne olsun diyip, güzel şeyler anlatmaya çalışıp geçiştiririm. Geçen gün yine sordu. Abe memleketten ne haber var? diye. Artık üzülmesini göze alarak gerçekleri olduğu gibi anlattım. O konuşmamızı sizinle de paylaşmak istedim.

Abe; 

Memleketin hala gençleri işsiz.

Hala kahveler, cafeler dolu.

Hala fabrikalar yok.

Hala üretim yok.

Memleket beton yığınları ile doldurduk.

Memleket uyuşturucuya bulaşmış gençlerle hatta çocuklarla doldu.

Memlekette fuhuş almış başını gitmiş.

Memlekette saatlik, günlük kiralık evler var.

Memleketin her yerinde kumar var.

Memleket spor bitti. Onun yerini bahis oynayan ortaokulu lise öğrencileri aldı.

Memlekette zengin çocukları var. Altlarında son model arabalarla her gün kaza yapıp birilerinin başına bela oluyorlar.

Memlekette her gün insanlar birbirlerini vurup öldürüyor.

Sorsan kimi kan, kimi namus, kimi arazi davası, kimi karı kız, kimi sidik yarışı.

Memlekette para, miras, çıkar için birbirini vuran akrabalar var.

Memlekette herkes sinirli.

Memlekette kimsenin kimseye saygısı, sevgisi kalmadı.

Memlekette başlar ayak, ayaklar baş oldu.

Memlekette yüzüne gülüp, arkandan atıp tutanlar çoğaldı.

Memlekette içi dışı temiz insanlar azaldı.

Memlekette yalakalar çoğaldı.

Memlekette dostluklar azaldı.

Memlekette tüm partilerin rozetini cebinden taşıyan insanlar çoğaldı.

Memlekette insana önem çok azaldı.

Memlekette 40 yıldır bitmeyen bir olaylar, maalesef bu olaylarda ölen gencecik insanlar var.

Memlekette 40 yıldır pis bir siyaset var. Memlekette, memleket için, memleket insanı için hiç bir iş yapmayan, dahası umurunda olmayan bir sürü seçilmiş ve atanmışlar var. Kısacası memlekette kötü namına çok şeyler var. Sordu bana - Yav kardaş memleket bu kadar mı sahipsiz? Diye - Evet abe. - Yav ne zaman böyle olduk? - Son 40 yılda...

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Siirt’i Teşriflerinin  Yıl Dönümü Mesajı. Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı Yönetim Kurulu Üyesi Savaş Ve Fotoğraf Muhabiri Ali Şeran Mesajında şu ifadelere yer verdi: “Kurtuluş Savaşımızın Başkomutanı, Cumhuriyetimizin Kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün 14 Eylül 1916’da Siirt’e teşriflerinin  yıl dönümünü büyük bir gurur ve heyecanla kutluyoruz. Huzur ve kardeşlik kenti kadim şehrimiz Siirt’i onurlandıran Büyük Önder, halkımız tarafından coşku ve sevgiyle karşılanmıştır. Bu tarihi ziyaret, şehrimizin hafızasına altın harflerle yazılmış, Cumhuriyetimizin temel değerlerine bağlılığımızı ve vatan sevgimizi pekiştirmiştir.

Atatürk’ün önderliğinde başlayan bağımsızlık mücadelesi, Cumhuriyet ile taçlanmış ve bizlere emanet edilmiştir. Bizler de köklü tarihimizden ve kadim medeniyetimizden aldığımız güçle, O’nun açtığı aydınlanma ve çağdaşlaşma yolunda azimle ilerleyerek, mukaddes vatanımızı her alanda yüceltmeye ve belirlediği muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkarmak için kararlılıkla çalışmaya devam edeceğiz. Bu duygularla, aziz hatıranız önünde saygıyla eğiliyor; başta zatıâliniz olmak üzere İstiklal Mücadelemizin tüm kahramanlarını, bu toprakları bizlere vatan kılan aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi rahmet, minnet ve şükranla yâd ediyor, tüm Siirtli hemşerilerimin de ‘14 Eylül Şeref Günü’nü’ en içten dileklerimle kutluyorum.”

14 Eylül Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Siirt’te Gelişinin Yıldönümü Kutlu Olsun. “Hoşgörü ve sevginin, barış ve kardeşlikle yoğrulduğu, içinde farklı kültürlerin ve dillerin bin yıldır huzur ve güven ikliminde bir arada yaşadığı kadim şehrimiz Siirt’te teşriflerinizin yıl dönümünü büyük bir heyecan ve gururla kutluyoruz. Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde verilen bağımsızlık mücadelesi, aziz Milletimizin makûs talihini değiştirmiş, Cumhuriyet ile taçlanarak, zafere ulaşmıştır. 14 Eylül 1916‘da Siirt’te teşrif eden Milli Mücadelemizin lideri Büyük önder Atatürk’ü, Siirtliler birlik ve beraberlik içerisinde bağırlarına basarak, coşkuyla karşılamışlar ve şehrimizi onurlandırmasının mutluluğunu yaşamışlardır. Siirt halkı dün olduğu gibi bugün de aynı şevk ve heyecanla Cumhuriyete ve demokrasiye sahip olmanın haklı gururunu yaşamaktadır. 

Emanetiniz olan mukaddes vatanımızı, her alanda daha da yücelterek, gösterdiğiniz çağdaş uygarlık seviyesinin üzerine çıkartmak, “Millete Efendilik Yoktur, Hizmet vardır” düsturuyla birlik ve beraberlik içinde ülkemize ve aziz milletimize en iyi şekilde hizmet etmek için var gücümüzle çalışmaya devam etmekteyiz. Bu duygularla, aziz hatıranız önünde saygıyla eğiliyor, başta zatıâliniz olmak üzere istiklal savaşımızın tüm kahramanlarını, bu toprakları bize vatan kılan, tüm aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi rahmet, minnet ve şükranla yâd ediyor, tüm Siirtli hemşerilerimin 14 Eylül Şeref Gününü” kutluyoruz.”  Resmi Kaynak: Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı Adına Siirt Bölge Müdürlüğü

Uzun bir aradan sonra siz değerli okuyucularımızla buluşmanın heyecanını yaşıyorum. Yeni eğitim-öğretim yılının öğretmen, öğrenci ve velilerimize hayırlı olmasını temenni ediyorum. Değerli okuyucularım, ben bir edebiyat öğretmeniyim ve Diyarbakır / Eğil Nebi Elyasa Anadolu İmam Hatip Lisesi'nde görev yapıyorum. Okulumuzun çok güzel bir kütüphanesi var ama kütüphanemizde yeterli sayıda kitabımız yok maalesef.

Okul olarak öğrencilerimizin kitap okumasına çok önem veriyoruz. Ancak kitap sayımızın az olması bizleri üzmektedir. Çünkü öğrencilerimizin kitaplara ulaşamaması, yeni ve farklı eserlerle tanışamaması, Türk ve dünya klasiklerini okumaya olanak bulamamaları kalbimizde büyük bir burukluğa neden olmaktadır. Siz değerli okuyucularımızdan kitap istiyoruz.  Göndereceğiniz kitapları öğrencilerimizle buluşturmak istiyoruz. Biz ve öğrencilerimiz sizlerden gelecek kitaplara ihtiyaç duyuyoruz. Eğitime verdiği değerle bilinen Diyarbakır halkının bu çağrımıza kayıtsız kalmayacağını umuyoruz. Unutmayalım ki bir kitap bir insanı, bir insan da bir milleti kurtarabilir.  Sevgi ve saygılarımla... Kitap Bağışı İçin İletişim Numarası: :0 555 104 77 63

İstanbul Esenyurt’ta yaşanan tekel bayisi baskını ve iki kişinin öldürülüp, bir kişinin yaralanması olayı;  Türkiye’nin içinde bulunduğu şiddet sarmalını ve artan bireysel silahlanmayı bir kez daha gözler önüne serdi… Akabinde şiddet sarmalıyla ilgili istatistikler, araştırmalar ortalığa döküldü… Ve görüldü ki; silah bulmanın bazı ilaçları bulmaktan daha kolay hale geldiği ülkemizde her geçen yıl suç oranları artıyor, hem de ürkütücü bir şekilde…

Ve En Önemlisi De; Gözbebeğimiz Çocuklarımızın Suça Sürüklenmesi Olaylarındaki Artış…

Evet, gazetelerde okuyup, televizyonlarda izlemişsinizdir; TÜİK yani Türkiye İstatistik Kurumu “Güvenlik Birimine Gelen veya Getirilen Çocuk İstatistikleri 2022” verileri açıklandı. Bu verilere göre, güvenlik birimlerine gelen ve getirilen çocukların karıştığı olay sayısı bir önceki yıla göre yüzde 20,5 artarak 601 bin 754 oldu… Ve suça sürüklenen çocuklar en çok “yaralama, hırsızlık ve uyuşturucu” suçlarına karıştı… 2022 yılında güvenlik birimlerine gelen veya getirilen 259 bin 106’sı mağdur olarak, 206 bin 853’ü ise suça sürüklenme sebebiyle, 100 bin 490’ı bilgisine başvurma amacıyla, 16 bin 499’u kayıp (hakkında kayıp müracaatı yapılıp daha sonra bulunan) olması sebebiyle, 12 bin 684’ü kabahat işlediği iddiasıyla, 6 bin 122’si ise bu nedenlerin dışında kalan diğer nedenlerden dolayı güvenlik birimlerine geldi veya getirildi.

Suça sürüklendiği belirtilen 206 bin 853 çocuğun yüzde 37.8’i yani 78 bin 268’i yaralama, yüzde 25,2’si, yani 52 bin 84’ü hırsızlık, yüzde 4,5’i uyuşturucu madde kullanmak, satmak veya satın almakla (9 bin 304 çocuk) suçlandı…Euronews’in haberine göre; çocuklara en çok isnat edilen suç “yaralama ve hırsızlık” olurken suça sürüklenen çocuk sayısı 10 yılda ikiye katlandı… 2010-2022 arasındaki 12 senede suça sürüklenen çocuk sayısı ise yüzde 148 arttı. Habere göre, 2010’ların başında suça sürüklenen çocuk sayısı 100 binin altındaydı. 2010’da 83 bin olan suça sürüklenen çocuk sayısı 2012’de 101 bine yükseldi. Artış eğilimi Covid-19 salgınının hakim olduğu 2020 yılına kadar sürdü. 2019’da 168 bin olan sayı 2020’de 114 bine kadar geriledi. 2021’de 133 bin çocuk suça sürüklenirken bu sayı yüzde 56 artışla 2022’de yaklaşık 207 bine ulaştı.

TÜİK Verileri Böyle…

Adalet Bakanlığı’nın 2022 yılına ilişkin Adalet İstatistikleri de ortaya koyuyor ki; Türkiye’de hem soruşturma, hem şüpheli, hem de dava sayısı arttı… Veriler; soruşturma dosyalarının 2022’de önceki yıla göre artış kaydederek 10 milyonu aştığını, şüpheli sayısının ise 12 milyonu bulduğunu gösteriyor… 2018 yılında ceza mahkemelerine toplam 58 bin 369 kişi hakkında, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a muhalefetten dolayı dava açılırken 2022 yılında 6136 sayılı kanuna muhalefetten açılan dava sayısının 69 bin 892 olduğu görüldü… Yani; şiddet sarmalındaki ülkemizde basına yılda sadece birkaç bin haber yansırken ceza mahkemelerinde 1 yılda yaklaşık 70 bin kişinin yargılandığı ortaya çıktı…Adalet Bakanlığı verilerinde; 6136 sayılı Kanun kapsamında ceza mahkemelerinde açılan 69 bin 892 dosyadan 3 bin 352’sini de, 18 yaşın altındaki çocuklar hakkında açılan dosyalar oluşturdu. Bu yasa kapsamında hakkında işlem yapılan bu çocuklardan 455’i 12-14, 2 bin 897’si de 15-17 yaş grubunda…

2021 yılında, ateşli silah ya da bıçak kullanmak, bulundurmak ya da ticaretini yapmak suçundan hakkında dava açılan çocuk sayısının ise bin 453 olduğu belirtiliyor…Adalet Bakanlığı istatistiklerine göre; 2022 yılında 83 bin kişi cinsel dokunulmazlığı karşı suçlardan yargılanırken insan öldürmenin içinde yer aldığı hayata karşı suçlardan ise 63 bin kişi hakim karşısına çıktı. Suça sürüklenen çocuklar hakkında ise 2022’de 289 bin 914 soruşturma dosyası açıldı. Bu dosyalarda 294 bin 804 çocuk şüpheli olurken 74 bin 84 çocuk açılan davalarda yargılandı. Çocuk ağır ceza mahkemelerindeki dava sayısı 10 bin 105 oldu. Çocuk ceza mahkemelerindeki toplam dava sayısı 81 bin 514’e yükseldi. Çocuk ceza mahkemelerindeki dosya sayısı, tüm davaların yüzde 5,5’ini oluşturdu… Silahlanmadaki rekor artış ve şiddet Jandarma ve Emniyet Genel Müdürlüğü’nün verilerine de yansıdı. Jandarma Genel Komutanlığı’nın 2022 yılı Faaliyet Raporu’na göre, ülkede adeta suç patlaması yaşandı. Ülke nüfusunun yüzde 21’inin sorumluluk alanında olduğu Jandarma’nın bu sorumlu olduğu bölgelerde, asayiş suçları bir önceki yıla göre yüzde 10 artışla 537 bin olay olarak gerçekleşti.

EGM’nin Verilerinde İse Ülkede Yıllık Yaklaşık 280 Bin Silah Ruhsatı Kartı Düzenlendiği Kaydedildi…

Evet, istatistikler, veriler ve araştırmalar da ortaya koyuyor ki; ülkemiz bir şiddet sarmalı içerisinde… Bireysel silahlanma buna bağlı suç oranları ürkütücü bir şekilde artıyor, hem de 12 yaşındaki, oyun oynama çağındaki çocuklarımıza da sirayet ederekten… Onları suça sürükleyerekten… Acilen bireysel silahlanmadaki artışın önüne geçilmeli, diyoruz… İlgili ve yetkililer seyretmek yerine acilen devreye girmeli, diyoruz… Çocuklarımızın suça sürüklenmesi önlenmeli, bireysel silahlanma önlenmeli, ülkemiz şiddet sarmalından çıkarılmalı ve tüm bunlar için Meclis’teki bazı duyarlı milletvekillerimizin, sağduyulu insanlarımızın da çığlıklarına, önerilerine kulak verilerek konu masaya yatırılmalı, tedbirler alınmalı, yasal düzenlemeler yapılmalı, uygulanmalı, diyoruz… Resmi Kaynak : Umut Vakfı İstanbul

Kimse hasta olup, hastaneye gitmek istemez dimi? Kimse keyfinden ya da sırf gezmek olsun diye de hastaneye gitmez. Hatta insan hasta olsa bile yine hastaneye gitmek istemez. Ta ki mecbur kalmayıncaya kadar. Çünkü bilir ki hastaneye gitmek, muayene olmak, tahlil vermek, doktorla görüşmek büyük bir sorundur. Hele Diyarbakır’da Önce arayıp randevu alacaksın. Tabi alabilirsen. Öyle ki hastaneden randevu almak bankayı arayıp kart iptal etmekten daha zordur. Diyelim ki şansın yaver gitti ve randevu aldın. Randevu saatinden önce gidiyorsun dakikalarca çoğu zaman saatlerce sıra bekliyorsun. Sıran geldi diyelim. Doktor şikâyetlerini dinliyor ve seni tahlil, röntgen, tomografi, MR vb. istiyor. Diyelim ki MR’ a gittin. Varıyorsun o mübarek yere. Orda da sırada bekliyorsun. Sıra geldi ve bakıyorsun günler, aylar sonra sabaha karşı saat 3-4 te sana MR randevusu veriyorlar.

Geri dön git. O tarih gelince taksi tut hastaneye git. MR çek. 3 gün sonra  karar için doktora git. Giderken dualar et. İnşaALLAH bir şey çıkmaz diye. Ya da doktor başka bir şey istemez. Yine şansın varsa kapının önünde epeyce bekledikten sonra doktorla görüş. İlacını yazsın çık git. Tabi ki şanslıysan. Ya da hastanede çalışan bir tanıdık bul ya da tanıdığı olan birini bul. Birazcık daha rahat edersin. Bunlar hastalarımızın karşılaştığı sorunlardan bazılarının basit bir şekilde yazılmış hali. Oysa  ki durum çok daha vahim. Hele ameliyat, diyaliz gibi daha ağır hastalıkları söylemiyorum bile.

 Ha diyeceksiniz ki bu anlattıkların her yerde var. Doğrudur vardır. Ama inanın ki Diyarbakır’da bunlar tavan yapmış durumda. Bunları kafamdan yazmıyorum bilesiniz. Bizzat yaşadıklarım, şahit olduklarım, ya da çeşitli yollarla bana ulaşan insanların şikâyetleri bunlar. Bu şehrin bunca seçilmiş ve atanmışları var dimi. Ama gel gör ki hiç birinin bu konular için sesi çıkmıyor. (Bir önceki yazım olan ulaşımda bile kimseden ses çıkmadı. Bunda da çıkmayacak. Ama biz üzerimize düşeni yapıp dile getirelim ve yazımıza devam edelim. )

Çünkü ne bu şehir, ne bu şehirde yaşayanlar hiç birinin umurunda değil. Buna kalıbımı basarım. Çünkü hiç biri bu insanların çektiği sıkıntıyı çekmiyor. Zaten birçoğu burada hastaneye gitmiyor. Batıda ki özellere gidiyorlar. Onların kanları daha kırmızı ya. Burada gidenler de basit hastalıklar için özel hastanelerde, özel ilgi ve alaka görerek tedavi oluyorlar. Dolayısıyla işleri de hemen görünüyor. Normal insanlar gibi arayıp bir randevu almakla başlayın bakalım gerisi gelir zaten. Yine geçen haftaki ulaşım yazımızda da yazdım. Sorunlar belli, çözümler belli. Çözüm üretemiyorsanız bizlere söyleyin. Bizler size çözüm önerileri sunalım. Yeter ki isteyin. Seçilmeden ya da atanmadan önceki kendinizi hatırlayın. Ne demek istediğimi anlayacaksınız.

Seçilmişler; insanlar size memlekete ve memleket insanına hizmet edin diye seçti.  Atanmışlar; birilerinin vasıtası ile birileri sizi memleket ve memleket insanına hizmet ediniz diye atadı. O koca kalçalarınızı o koca koltuklarınızdan kaldırın da işinizi yapın. Gelelim memlekete. Bizler her şeye rağmen bu memleketi seviyoruz. Seçilmiş ve atanmışlarımız yanlış anlamayın. Şehri ve şehirde yaşayan insanları yalnız seviyoruz. Birde bu şehrin ve şehirde yaşayan insanların sorunlarını çözenleri seviyoruz. Bilginiz olsun…

Öğretmenlik, kutsal bir meslektir. Toplumların, medeniyet yolunda ilerlemeleri, kültür, sanat, bilim ve teknoloji sahasında üstün başarılar ortaya koymasıyla mümkün olabilir. Toplum ise bireylerden oluşur. Dolayısıyla bir toplumun ne denli  güçlü, çağdaş ve gelişmiş olduğu toplumu oluşturan bireylerin eğitim seviyeleriyle ölçülebilir. Bireylerin eğitim yolundaki ışığı ise öğretmenlerdir. Öğretmen demek gelişmek demektir. Öğretmen demek güzel ahlak demektir. Öğretmen demek merhamet demektir. Ve öğretmen demek medeniyet demektir. Ben de bir öğretmenim. Görevimin bana yüklediği mesuliyetleri hakkıyla yerine getirmeye çalışan idealist bir öğretmen. Her yolun bir başlangıç noktası vardır.

Ve başlangıçlar her daim akıllarda, gönüllerde iz bırakır. Benim de eğitim yolundaki başlangıç noktam yani bana rehberlik eden ilk insan ilkokul öğretmenim Nurcan Güneş'tir. Nurcan öğretmenimin merhameti ve anne kalbi  ruhumda derin izler bırakmıştır. Çocuk çağımızda yaptığımız yaramazlıklara bile büyük bir sabırla tahammül ederdi. Okuma-yazmayı, sayıları, mevsimleri, tarihleri, anne babaya saygıyı, örnek insan olmayı kısacası hayatı öğretti bize. Eger ben bugün öğretmensem, sinema ve tiyatro yönetmenliği yapıyorsam, kitaplar yazıyorsam ve köşemde bu yazıyı yazabiliyorsam tüm bunları ilkokul öğretmenim Nurcan Güneş'e borçluyum. Ve  diğer bütün elleri öpülesi öğretmenlerime. Ailemden sonra öğretmenlerim benim ikinci ailem olmuşlardır.

Değerli okurlarım, yirmi beş yıl aradan sonra Nurcan öğretmenimin numarasını buldum. Büyük bir heyecanla kendisine bir mesaj attım. Saygımı, sevgimi ve minnet duygularımı ifade ettim. Acaba öğretmenim de beni hatırlar mı diye ümit ettim. Yorgun bir günün ardından uyuyup uyanınca öğretmenimin bana gönderdiği mesajı gördüm. Öğretmenim beni hatırlamıştı. Bir dolu güzel sözden sonra benimle gurur duyduğunu yazmıştı. Bu söz benim için paha biçilemez bir güzellikti. Annesinin vefatından  dolayı İzmir'de olduğunu yazıyordu. Diyarbakır'a geldiğimde seni görmek istiyorum diyordu mesajında Nurcan öğretmenim. Öğretmenimin annesine Allah'tan rahmet diliyorum. Öğretmenime de başsağlığı diliyorum. İlk fırsatta öğretmenimle buluşmayı ve öğretmenimin ellerinden öpmeyi arzu ediyorum. Çocuklarınız gibi gördüğünüz biz öğrencilerinize verdiğiniz emekler için sonsuz teşekkür ediyorum. Sizden aldığım feyz ile eğitim ışığını  yarının çocuklarına taşımayı kutlu bir vazife biliyorum.

Çünkü Günümüz Dünyası Bu Erdem Ve Ahlaka Sahip Yeni Nesillere İhtiyaç Duymaktadır...Bu Sayede Günümüz Modern Dünyasındaki Teknolojik Gelişmelerin Yönetilmesinde Etkin Olabilmek, Ve Sonraki Nesillere Dünya Mirasımızı Aktarabilmemiz Mümkündür... Bu Anlamlı Günde Yaşanılan İkinci Bayram İse; Yine  Can Kardeşim Sevgili Ali Şeran Tarafından Yayın Hayatına Kazandırılan “Haberdiyarbakir.Org” Haber Ajansı Tarafından Yaşatılmaktadır. Her İkisinin De Yolunun, Bahtının Açık Olmasını Yürekten Diliyor Ve Efe Şeran”ımız Ve Sevgili Ailesini, Haberdiyarbakir.Org Haber Ajansı Çalışanlarımızı Yürekten Tebrik Ediyorum....Afyon’dan Kadim Şehir Diyarbakır"a En Derin Sevgi Ve Saygılarımla.

Berfu İlter // Haberdiyarbakir.Org
Board of Directors Chairman
İletişim  haberdiyarbakir.org@gmail.com